How In Bisaya Mga Nobela at Kwento

"Unexpected love never comes easily on the right path. It always falls under the wrong line and happens unexpectedly. And before you know it, you are already under the spell of love." "What? Seriously?" I laughed hard. It's funny how Bryce interpreted my kindness. Erykah is now ni Basilica Verde down Visayas part. It is located across from where Diezel is temporarily hiding. The BV area is rich in ecology, and its surroundings are covered in thick forests. It's a preserve with no other inhabitants. There are villages down the main road, and the area is close to the sea. Kaya ko nagustuhan ang geography ng lugar ay maliban sa malawak ang lupain, ay malayo ito sa mga taong naninirahan roon.

Sumunod siya rito. "Nasaan tayo?" tanong niya. "Sa Baguio, Benguet. Baguio is the flower capital of the Philippines and known for their Panagbenga Festival," paliwanag nito. Tumango siya. Hindi na bago sa kaalaman niya ang tungkol doon pero nakakamangha pa rin na makita niya ang Baguio ng personal.

sagot ko. Si Mama ay taga-Cebu siya nagkakilala lang daw sila ni Papa sa Maynila dahil dating babysitter si Mama at si Papa naman ay isang mekaniko. Nakapunta na rin ako sa Cebu nung kasal ng pinsan ko. I'm not influent to use bisaya kahit doon ako ipinanganak pero minsan naman ay natuturuan naman ako kahit papaano kaya lang di nga lang malalim na pagka-bisaya. 'kaya pala iba ang pagkakaluto ni Ate Odette nung isang araw ng isda may konting bituka pa ng ang mga bawat tiyan ng bangus'

** "Nakakapagod ang biyahe Ms, Pretty kaya mag pahinga kana." "Ikaw din mag pahinga kana." Kasalukuyan na silang nasa samar, leyte. Isang probinsya na talaga namang maganda. Kaya lang ay kagubatan ang napuntahan nila mahirap ang signal.

Andreas asked, with an accented Tagalog. Ate Betsy nodded. “Nagka-case ako ng ganon, it was wild, binreak ‘yong babae ng jowa niya after niya pumasa ng board exams.” I glanced at Ate Betsy. “Wait, ikaw ‘yong may hawak nung case na ‘yon?”

sagot niya saka niya tinignan ang mga kaharap niya “What’s so urgent?” tanong niya sa mga ito saka siya nagsindi ng sigarilyo Inabutan naman siya ng katabi ng baso na may lamang alak at agad niyang kinuha ito. “We need you, Lander! You know that the group is not the same without you! Nosotras no podemos manejar el grupo de Baris!” sagot ng isang lalaki kay Lander (We can’t handle the group of Baris! - Spanish translation)

Medyo traffic kaya't bahagyang natagalan. Nang makababa ako ng bus ay nagtanong-tanong ako sa mga tao kung paano akong makakarating sa Verde Island. Bahagya pa akong nagukat sa tono ng kanilang pananalita. May kakaibang tono ang mga Batangueño. They also speak tagalog but the accent is differ from how we speak in Manila. Madali ko lang na nakuha iyon. Napaka-approachable and generous ng mga tao do'n.

biglang bawi ni Larisa. Umalis muna ako sa kanila at nag-entertain muna ako ng mga bisita namin na bagong dating. Maya-maya lang ay dumating na si Linderio. "Hey," he greeted me at hinalikan pa ako sa noo, nasanay na din ako dahil sinanay niya na ako. "Ang tamis! Nilalanggam kayo? Aray! Aray!" pag-aarte ni Keriza. At siya pa talaga ang pasimuno ng kabugukan ng kabigan namin.

Hindi nila sinalo dahil may pupo ng pusa ang buong mukha nito. Kawawang Rica. Sumubsob sa semento, una ang mukha. Pumutok ang nguso nito kaya umiyak nang umiyak si Rica dahil sa sinapit niya kay Bisugo. "Kayong lima. Oo, kayong lima at wala nang iba. Sa susunod na kalabanin niyo pa ako, hindi lang 'yang ginawa ko kay Rica ang mararanasan niyo sa mga kamay ko," habang dinuduro ni Bisugo isa-isa ang grupo nila Rica.

Pero baka hindi talaga ako sumasagi sa isipan niya dahil mahal na niya ang kabit niya. “Mirabella…” Napalingon ako ng marinig ko ang boses ng byenan ko. Hindi ko alam pero para sa akin ay napakalambing ng boses niya at parang nang-aaakit. Tipid ako ngumiti ng humarap sa kanya. Habang Siya naman ay lumapit sa akin..