Novel & Cerita How To Stop Nightmares

It actually made him uncomfortable to the point na hindi na niya nagawang pang tapusin ang panonood. “Well, yeah, that can really be annoying. Have you thought about consulting a professional help?” He shook his head, “No.” He actually never thought about it. And besides, duda rin naman siyang matutulungan siya ng mga ‘to. Would they be able to stop his recurring nightmare? No. So why bother? “You should. I could refer you to someone who I think can help you with that.” “No, it’s fine,” wika niya. Katagalan ay hihinto rin naman ang panaginip niyang yun. “There’s no need to bother.”

Hindi kita nasamahan kasi marami akong tinapos na trabaho. Natigilan siya ng maalala ang masamang panaginip niya kagabi. Thinking back, remembering her nightmares, it felt so vivid. At nang magising siya, kaagad niyang hinanap ang presensiya ni Dane pero wala ito doon kaya naman pinagkasya na lang niya ang sarili sa pagyakap sa sarili at mahinang pag-iyak. "Well, how was your sleep?" Dane asked again.

“Fuck. Magsasarili na naman ako?!” “Sierra!” “What? You know that—” “Sierra!” “Mahilig ako! Get over it.” Nailing ito. “You’re only horny when you’re drunk. So don’t drink, and your nipples are safe.” Masama ang tingin niya rito. Alam nitong isa pa niyang problema iyon. She couldn’t fall asleep without getting drunk because there were monsters in her sleep. Sinasalakay siya. “Do you want to sleep over? Para makatulog ka nang walang nightmares?”

Napaupo si Graziel sa gilid ng kama habang hinahaplos ang likod nito. "Shh... okay lang, nandito na ko." Nanginginig pa rin ang bata. "Ano'ng nangyari?" "I had a nightmare." Napakunot ang noo niya. "A nightmare?" Tumango ito pero agad yumakap ulit sa kaniya at parang ayaw na nitong pag-usapan pa. Bago pa siya makapagtanong ulit ay may narinig siyang mga yabag mula sa hallway.

Bumalik na naman ang mga nightmare ko. I exercise my breathing and pulled myself up. Sumilip ako sa bintana ko. Madilim pa sa labas. I should take a run. It helps me forget this numb feeling when I woke up after a nightmare. Dumiretso ako sa banyo at nag hilamos ng mukha. Bumalik ako saglit sa kwarto ko at kinuha ang cellphone ko. May mga text si Lindsey, Jessy at Jacob sa akin. 'Stable na si Adam ngayon. Kanina lang siya nagising tapos nakatulog ulit. Salamat Cindy.’'

“You’re not trapped anymore. You’re free. And I’ll make sure it stays that way. Just trust me, please.” Umiling siya, umiiyak. “I trust you, Neil… I really do. Pero natatakot pa rin ako sa sarili kong katawan. Every time I close my eyes, I feel their hands again, I hear their voices. I don’t know how to make it stop.” “Then let me be here with you,” sagot ko agad. “Whenever you wake up from those nightmares, you’ll see me. You’ll know you’re safe.”

"At mas mataas ang posibilidad niyang magising kung patuloy siyang makakatanggap ng emotional and mental stimulation. Ibig sabihin, kailangan niyong makipag-usap sa kanya araw-araw, iparamdam na hindi siya nag-iisa. Ang pamilya at malalapit na kaibigan ang pinakamahalagang aspeto ng paggaling niya." Tumango ako. Kahit paano, may pag-asa pa rin. "Ano pa po ang puwede naming gawin para mapabilis ang paggising niya?" Tiningnan ako ng doktor nang seryoso. "Bukod sa constant communication, maaari rin tayong magsimula ng coma arousal therapy. Kasama rito ang exposure sa pamilyar na sounds, tulad ng boses ng mga mahal sa buhay, paboritong musika, o kahit amoy ng mga bagay na malapit sa kanya noon.

Hindi ko alam kung bakit ako napangiti sa aking nakikita. Nang marahan siyang humarap sa akin ay nakita ko kung paano niya marahang hinahagod ang likod ng batang balot na balot ng makapal na kasuotan. "What happened?" agad kong tanong nang magkasalubong ang aming mga mata. "He is having nightmares kaya hinele ko para makatulog," saad nito habang paunti-unti niyang isinasayaw nang marahan ang kaniyang katawan upang ihele ang bata.

Kahit nanghihina ay pinilit kong umayos ng upo at pinigilan ang sarili na tignan siya ulit. "You told me last time na hindi na bumabalik ang mga nightmares mo at madalas ay nakakatulog ka na ng maayos sa gabi?" tanong ni Doctora Ash habang nakangiti sa akin. I slowly nodded my head, kinurot ko ang sariling daliri dahil sa sobrang kaba. Dalawang buwan na akong nagpapabalik-balik sa clinic ni Doctora para sa therapy dahil nang umalis ako ay mas napadalas ang mga masamang panaginip ko. Kinailangan ko rin na uminom ulit ng sleeping pills ngunit matapos ang ilang linggo na therapyb ay umayos naman ang lagay ko. Paminsan-minsan ko rin na palihim na binibisita ang anak ko at si Styx at masaya ako n

tanong niya sa doktor. “Well, ang assessment ko sa ‘yo ay takot ka sa dilim at daga. Which is normal, oras na dumilim, agad pumapasok sa isip mo ang daga lalo kung nasa loob ka ng isang maliit na silid. Ang gagawin mo, alisin mo sa isip mo ang mga bagay na ito. Ikaw mismo ang makakatulong sa sarili mo, Sabrina. Try to sleep with lights ON, choose a warm light para hindi gaanong nakakasilaw. Before you sleep, magbasa ka ng masayang kwento at iwasan ang makakita ng daga, sa libro man ito o palabas para sa oras ng iyong tulog ay hindi ka makaramdam ng takot.” magiliw na payo ng doktor kay Sabrina.