Hugot Para Sa Sarili Ko Novels & Stories

At tila proud na proud pa sa sarili. "Pero malambot ba?" hirit niya pa bago tumakbo palayo kahit pa hirap na hirap sa suot niya. Makalayo lang sa akin. Walanghiya! Kalimutan ko na raw pero pinaalala niya pa! Sarap talagang sakalin. Ipinilig ko ang aking ulo at sinubukan kong mag-focus sa trabaho. "Gelay, wala 'yon, okay? Kaya wag ka nang shunga dyan," kausap ko pa sa aking sarili.

Gusto kong batukan ang sarili ko dahil sa katangahan ko. Hindi ako makapaniwala na ganoon lamang ako kadaling madala kay Rule. Hindi ko maintindihan ang sarili ko at alam kong delikado itong nararamdaman ko. Kaya nga ako naiinis sa sarili ko eh. Kailangan kong pigilan itong sarili ko dahil alam ko na ako din ang magiging kawawa sa huli.

Maghapon. Natatawa pa ako sa naiisip ko. Ang dami kong pinagdaanan para lamang makarating dito. Ilang beses akong napagod. Ilang beses akong nagduda sa sarili ko. Ilang beses kong gustong sumuko. Pero narito pa rin ako. At kahit anong mangyari, proud ako sa sarili ko. Nang hindi ko inaasahan na may kung anong presensiya na tumayo sa harap ko.

Maharot ka ikaw dapat ang kumain ng carrot! Malakas na napabuntong hininga ako sa pakikipag talo sa sarili ko. Nakakapagod palang makipagusap sa sarili? Ano bang nangyayari sakin? Bakit ba hindi ako maawat sa pagnanasa sa lalaking to? Hindi naman ako ganito dati ah! Kahit sa ibang lalaki na nakarelasyon ko hindi naman ako ganito na sobrang naaapektuhan pagnakakakita ng hubad na abs. Pero ang dilitut talaga ng lintik

Bulong ko sa sarili. Ginalaw-galaw ko ito at hinilot para naman kahit papaano ay makapaglakad na ako at ma-enjoy ko ang tanawin. Masakit talaga. Literal. Pinipigilan ko lang ang mukha ko na hindi gumawa ng kahit na anong reaksyon.

sarkastiko niyang pag-kastigo sa sarili. Napasalampak na lang sa sahig si Yesha at napa-yukyok. Gusto niyang umiyak dahil sa pagka-miserable ng pakiramdam niya, pero ni isang patak ng luha ay walang pumatak sa kanya. Hindi niya napansin kung gaano siya katagal sa ganoong posisyon, “I need to get going,” saad niya sa kanyang sarili. “Walang mangyayari sa akin kung magse-self pity ako dito,” dugtong-saad pa niya. Saka niya pinilit ang sariling tumayo at pumasok ng banyo.

“Sige. Magluluto na ako.” Tipid akong tumango sa kanya at nang iwan niya ako sa sala ay muli na naman akong tumulala. I feel so awful about myself. Kung sana lang ay isa ako sa mga taong kapag nalalasing ay nakakaya pa ring alalayan ang sarili. Pero hindi, e. Dahil sa katangahan ko ay mas lalong lumaki ang problema ko. Minsan nauurat ako sa ‘king sarili, e. Ang tanga-tanga ko.

Hindi expressive si Magot pero alam kong mahal ako nun. Habang nasa byahe ay hindi ko mapigilang ma-miss bigla si Sage. Gusto ko s’yang yakapin at umiyak sa balikat n’ya pero ayoko naman s’yang idamay sa sa sarili kong problema. Ayoko ng dagdagan ang mga alalahanin n’ya. Ang selfish ko naman kasi kung gagawin ko ‘yon.

I'm not a bad person,pero bakit pakiramdam ko ang sama-sama kong tao. Gusto ko lang namang isipin muna ang sarili ko.gusto kong kumawala sa sakit pero bakit nangyayari to! This is the first time I become selfish after how many years of being selfless.ngayon ko lang inisip ang sarili ko! Ngayon lang ako humangad ng para saakin pero bakit paulit ulit pinapaalalang wala akong karapatang unahin muna ang nararamdaman ko!

Wala akong masabi sa ugali niya dahil naging maalaga naman talaga siya. Kaya, bakit ko pa ba pahihirapan ang sarili ko na mag-isip ng mga bagay-bagay na wala namang kabuluhan? Bakit ba ako matatakot? "Eh, kaya ko na ang sarili ko. Ako na lang. Teka lang, bakit ako lang ang kumakain? Dapat, ikaw din.'" muli kong sambit. Akmang aagawin ko sana nag kutsara pero mabilis niya iyung iniwas