Hugot Para Sa Sarili Ko Novels & Stories

Na kahit anong gawin ko, kahit anong tulak ko, mas malakas pa rin siya. Sinisisi ko ang aking sarili, na sana hindi hindi ko na lang siya pinansin. Na sana hinayaan ko na lang ang aking gutom. Na sana hinayaan ko na lang ang aking sarili na magutom para mawala na ako sa mundong ito.

sarkastiko niyang pag-kastigo sa sarili. Napasalampak na lang sa sahig si Yesha at napa-yukyok. Gusto niyang umiyak dahil sa pagka-miserable ng pakiramdam niya, pero ni isang patak ng luha ay walang pumatak sa kanya. Hindi niya napansin kung gaano siya katagal sa ganoong posisyon, “I need to get going,” saad niya sa kanyang sarili. “Walang mangyayari sa akin kung magse-self pity ako dito,” dugtong-saad pa niya. Saka niya pinilit ang sariling tumayo at pumasok ng banyo.

“Sige. Magluluto na ako.” Tipid akong tumango sa kanya at nang iwan niya ako sa sala ay muli na naman akong tumulala. I feel so awful about myself. Kung sana lang ay isa ako sa mga taong kapag nalalasing ay nakakaya pa ring alalayan ang sarili. Pero hindi, e. Dahil sa katangahan ko ay mas lalong lumaki ang problema ko. Minsan nauurat ako sa ‘king sarili, e. Ang tanga-tanga ko.

Hindi expressive si Magot pero alam kong mahal ako nun. Habang nasa byahe ay hindi ko mapigilang ma-miss bigla si Sage. Gusto ko s’yang yakapin at umiyak sa balikat n’ya pero ayoko naman s’yang idamay sa sa sarili kong problema. Ayoko ng dagdagan ang mga alalahanin n’ya. Ang selfish ko naman kasi kung gagawin ko ‘yon.

I'm not a bad person,pero bakit pakiramdam ko ang sama-sama kong tao. Gusto ko lang namang isipin muna ang sarili ko.gusto kong kumawala sa sakit pero bakit nangyayari to! This is the first time I become selfish after how many years of being selfless.ngayon ko lang inisip ang sarili ko! Ngayon lang ako humangad ng para saakin pero bakit paulit ulit pinapaalalang wala akong karapatang unahin muna ang nararamdaman ko!

Wala akong masabi sa ugali niya dahil naging maalaga naman talaga siya. Kaya, bakit ko pa ba pahihirapan ang sarili ko na mag-isip ng mga bagay-bagay na wala namang kabuluhan? Bakit ba ako matatakot? "Eh, kaya ko na ang sarili ko. Ako na lang. Teka lang, bakit ako lang ang kumakain? Dapat, ikaw din.'" muli kong sambit. Akmang aagawin ko sana nag kutsara pero mabilis niya iyung iniwas

Palagi na lang. Balagbag kong sinara ang pinto, agad na nagtungo ng kama at doon padapang bumagsak. Itinago ko ang mukhang basa sa luha, muling umiyak ng may paghagulgol sa sobrang bigat ng pakiramdam ko. It's so fucking frustrating ang di mo maipag tanggol o mapag laban ang sarili mo lalo na kapag alam mong wala kang ginawang mali.

Na para bang satisfied siya sa mga nangyari sa amin kagabi! Eh paano ako? Paano ako? God..sa tuwing naalala ko kung paano ako umungol at game na game sa mga nangyari sa aming dalawa parang gusto kong kutusan ang sarili ko! Hindi ko akalain na may itinatago din palang kalandian ang inner side ko! 'Masarap kagabi, pero bakit sobrang sakit na ngayun?'

Napalunok ako at dahan-dahang tumango. Nang lumayo siya at naglakad palabas ay para akong hinila ng sahig. Sobrang lakas ng tibok ng puso ko feeling ko sasabog na ako. Napa-upo ako sa sofa nang mawalan ng lakas ang tuhod ko. “Self kumalma ka, huwag kang paapekto sa babaerong ‘yon,” sabi ko sa sarili habang hawak-hawak ang dibdib kong naghuhurumentado.

Hindi ko alam pero hindi ko siya kayang makita ngayon o makausap. Pakiramdam ko ay sobrang atat na atat ako na alam ko naman na totoong atat ako. Na para bang hindi ko na pinahalagahan ang sarili ko. Bigla akong nahiya sa sarili ko. Kaya ngayon ay gusto ko na munang mag-isa. Me: I want to be alone. I’m sorry pero hindi ako uuwi ngayon.