Hugot Para Sa Sarili Ko Novels & Stories

Pumikit ako para i-composed ko ang sarili ko. " Common Mirabella, easy.easy .it's your first day, don't let this frustrate you" mahinahon kung sabi sa aking sarili. Ipinagpasalamat ko na dahil sa pinagdaanan kong sakit sa buhay, natuto akong mag handle ng aking emosyon. Agad kong kinuha ang panyo sa aking bag, at pinunasan ko ang mukha ko at ang damit ko hoping na ok pa. I don't want to feel helpless sa mata ng iba, I do't want pity, that's the last thing I could hear from anyone. That's why, mas gusto kong mapag isa lagi, I believe na I don't want anyone's help. Ako lang ang makakatulong sa aking sarili, no one, not even my family.

"I just... I feel like... I might not be enough." Hindi ko kailanman inakala na ganoon kabigat ang magsalita ng katotohanang iyon. Parang bawat salita ay humuhugot ng isang piraso ng puso ko, at sa bawat isa, ramdam ko ang sariling kabigatan at kahinaan. Paano ko sasabihin sa kanya, sa kanya... at sa sarili ko, na natatakot akong mabigo sa isa sa pinakamahalagang bagay sa buhay ko?

Bigla namang sumakit Ang dibdib ko, tumulo na lamang bigla Ang luha ko. Sinisisi ko Ang Sarili ko sa mga nangyayari sakin ngayon mas lalo lamang akong naaawa sa Sarili ko dahil alam ko na pinagkaitan ko Ang Sarili ko ng kasiyahan. Hindi ko alam kung bakit pagdating sa Sarili ko ay Hindi ko kayang maibigay Ang kaligayahan na deserve ko din Naman sana, ngunit Kailangan ko pang unahin Ang ibang tao dahil mas Kailangan nila iyon.

mabilis kong wika. "Ako gutom, kaya mamaya na." Naisara ko ang aking bibig dahil sa narinig. How could I be selfish? Of course, gutom siya.. haha... I just want to go home early, hindi naman masama iyon diba?

Ang dami kong gustong sabihin pero nasa normal na pag-iisip na ako kaya kagaya ng nakagawian ay itatago ko na naman lahat ng problema at sakit na nararamdaman ko sa sarili ko hanggang sa sumabog ulit ako dahil sa lahat ng mga sakit, takot, at galit na kinikimkim ko sa d****b ko. Ni hindi ko nga magawang umiyak kapag ganitong hindi ako lasing dahil magiging kahinaan iyon and I can’t afford to be weak right now. I can’t be weak kasi ang daming umaasa sa akin at hindi ko sila puwedeng biguin. Kung ako na inaasahan nila ay magiging mahina at iyakin ay ano na lang ang mararamdaman nila? Edi mas lalo silang panghihinaan ng loob? Mas lalo silang masasaktan? I can’t afford to be that selfish lalo’t

“It’s been years, Margot. Ayos na ‘yun.” “Oo nga, taon na ang lumipas. But I’m still carrying the guilt; the regret. Kasi sinayang ko ang pagkakataon. Sinayang ko ang pagmamahal mo. Sinayang kita.” Mapait siyang ngumiti. “I’m not making you feel guilty, ah? I just . . . want to voice it out; para gumaan ‘yong pakiramdam ko kahit papa’no.”

Nakakfrustrate. Pinatay ko ang laptop ko at lumipat sa kama. Napayakap ako ng mahigpit sa unan ko. I know this will not be easy for me. Sinabi ko sa sarili ko na hindi importante ang sasabihin ng iba. Pero bakit ganon? Ang sakit-sakit malaman na maraming tao pala ang huhusga sa pagkatao ko. Kasalanan ko ba kung naging ganito ako?

I look my reflection on the mirror, I look tired and wasted. Sa loob ng ilang buwan luha, sakit at dalamhati ang kasama ko at sandalan ko. Ayoko naman na gumamit ng tao para lang sa sariling kapakanan ko, hindi ko kailan man naisip na gumamit ng ibang tao. Dahil kaya ko ang sarili ko, problema ko dala ko.

higit sa lahat ay mag-isa ko lang naman. Kinuha ko ang roba kong nakahanger sa likod ng pinto at sinuot 'yon bago humarap na sa laptop ko. Too much work stressing me out, but still... I had to do it. Tulad nga ng paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko... "I only have me... myself... and I. Kung hindi ako, sino pa ba ang puwedeng gumawa nito?!" *****

Humugot ako ng isang malalim na buntong hininga upang pakalmahin ang aking sarili. “Saan mo ba nakukuha ang mga bagay na ‘yan? Kahit hindi pa natin lubos na kilala ang isa’t-isa ay alam ko sa sarili ko na hindi ko magagawa ang ibinibintang mo sa akin dahil asawa kita.