Novel & Cerita Hugot Para Sa Sarili Ko

At tila proud na proud pa sa sarili. "Pero malambot ba?" hirit niya pa bago tumakbo palayo kahit pa hirap na hirap sa suot niya. Makalayo lang sa akin. Walanghiya! Kalimutan ko na raw pero pinaalala niya pa! Sarap talagang sakalin. Ipinilig ko ang aking ulo at sinubukan kong mag-focus sa trabaho. "Gelay, wala 'yon, okay? Kaya wag ka nang shunga dyan," kausap ko pa sa aking sarili.

mariing sambit ko sa aking sarili. Napayuko ako sa sahig at kasunod niyon ay naramdaman ko ang sunod-sunod na pagpatak ng aking luha. At sa unang pagkakataon, sa buong buhay ko ay nakaramdam ako ng ganito. Iyong pakiramdam na sobrang sama kong tao, wala akong kwenta at wala akong silbi. Alam ko na masama ako, wala akong pakialam sa ibang tao maliban sa sarili ko at sa mga bagay na gusto ko. But tonight, I really felt so hopeless.

"Naaaay! Hindi na talaga ako magtataka kapag may umiyak na namang babae dahil sa ’yo." He chuckled. "Nahiya naman ako. Parang ikaw hindi ganoon, ah?" "Atleast, um-stop na ako!" pagtatanggol ko sa sarili ko. One thing I hate about myself, hilig kong depensahan ang sarili ko kahit alam ko namang tama ang sinasabi nila. Hugas-kamay, kumbaga. "Sus, kung hindi pa nagkaroon ng body shot..."

Ayoko sana siyang saktan at paasahin dahil hanggang ngayon, mahal na mahal ko pa rin ang alaala at ang may-ari ng sapatos na ito. But I’m selfish… Napahilot ako ng ulo. Pakiramdam ko, wala na akong ipinagkaiba sa mga gag0ng lalaki na namamangka sa dalawang ilog. Kahit pa alam ko na sa huli, may masasaktan lang ako. Bakit ba kasi sabay pa silang dalawa na dumating sa buhay ko? “God, I hate myself!” I’m so lost and it’s really frustrating. Para na akong mababaliw.

kung hindi para din sa sarili ko. Galit ako sa sarili ko, nasasaktan ako ngayon dahil sa nga nalaman ko, at sumasama ang loob ko sa sarili ko dahil sa kasalanang nagawa ko. Napasubsob ako sa manibela at dun umiyak ng umiyak.

Ililigtas ko ba si Mama kahit ang kapalit nito ay ang sarili kong kalayaan? “Hay, Maya, kaya mo ‘yan. Huwag kang magpakita ng kahinaan sa Mama mo,” bulong ko sa sarili, pilit na kinukumbinsi ang aking puso. Inayos ko ang aking sarili, pinilit na ngumiti kahit na kumikirot na ang ulo ko sa bigat ng iniisip.

Hindi madaling magpatawad sa sarili, lalo na kung ang sugat ay sanhi ng pagkawala ng isang mahal sa buhay. "Marcuz, ang mahalaga ay binibigyan mo ng pagkakataon ang sarili mong maghilom. Ang kalungkutan mo ay hindi mo kailangang itago. Nandito ako, at handa akong makinig kung kinakailangan."

Parang umangat lahat ng dugo sa leeg at pisngi ko at gusto kong sabunutan ang sarili ko dahil sa nararamdaman ko ngayon. ‘Ano ba namang pag-iisip ang mayroon ka, Myla!’ inis kong kastigo sa aking sarili. Gustong-gusto ko nang sabunutan ang aking sarili dahil sa mga tumatakbo ngayon sa isip ko.

Bakit hindi pa kayo nag agahan? Hindi pa e. Eh bakit naman? Dahil ba sa trabaho hindi muna naiisip ang sarili mo? Ikaw talaga wag mong pababayaan ang sarili mo sir. Sige ka magkakasakit ka talaga niyan? Tayka may kusina po kayo dito? Meron? Bakit? Sabi mo kakain tayo? Paano tayo kakain kong di ako magluluto?

Makapunta nga sa salamin. So nagpunta ako sa salamin ng banyo, sa may sink at pinaningkitan ang sariling repleksyon. "Napaka-marupok ko kasi. Iyon ang dahilan." Umirap ako, hindi alintana ang sarili na nababalot na ng bula. "Kung hindi lang sana ako nagiging marupok, edi goods! Walang problema!" Bigla ay dumaan sa isip ko ang pangyayari sa pamamahay ng mga magulang niya. "Sinubokan ko naman na ilaban ang kami, di'ba? Nilunok ko lahat ng pangungutya nilang lahat dahil sa mahal ko siya... Sinubokan ko namang magpakatatag eh." Naiiyak ako, napatuko sa sink at umiyak na talaga. "Ano ba ang kulang? Bakit ba kasi gano'n... Bakit ayaw man lang niya akong piliin kahit minsan lang?" Hindi ko napigila