Hugot Para Sa Sarili Ko Novels & Stories

Masasabi pa rin bang selfish ako kung ayoko ng makaramdam ng labis na sakit? "Lalo lang ako nahihirapan sa gusto niyong mangyari..." Halos bulong kong saad, napayuko ako at pumikit ng mariin. Hindi ko rin kaya na makitang nahihirapan ang dalawang tao na bumubuo sa pagkatao ko. All I want for them is to be happy pero bakit puro pasakit ang nabibigay ko sa kanila? My life... it's miserable as fuck.

Kabanata 15 Deserve I am fuming mad not to anyone but for myself. Parang nagbubungkal ng sariling hukay. Isasantabi ang totoong nararamdaman dahil takot na masaktan. Is this selfishness? If it is, then I'd rather hurt myself than to give him false hope. Aaminin ko naduduwag ako. This is my first relationship if ever na maging kami pagkatapos iiwanan lang ako, at paghihintayin sa loob ng apat na taon?

Hindi ko tuloy napigilan ang sarili kong babain siya at para yakapin siya. While I was hugging her my tears started to fall due to frustration. Naiinis ako sa sarili ko sa mga oras na 'to kasi wala akong magawa para mapigilang maging malungkot siya. Frustrated ako kasi pakiramdam ko kulang na kulang kung anong meron kami ngayon para magawa ko lahat ng gusto kong gawin pero frustrated ako kasi hindi ko rin naman magawang umamin at mag-take risk na baka pwede namang maging kami. Na baka pwede naman na mas sumobra pa sa pagkakaibigan.

Haggard na haggard na ‘ko, maging buhok ko’y gulong-gulo na at nakasuot lamang ako ng loose shirt. Pinahid ko ang luha ko dahil naaawa na naman ako sa sarili ko. Pakiramdam ko hindi lang sila ang nangmamaliit sa ‘kin kung hindi maging ako sa sarili ko ay sobrang baba ng tingin ko sa ‘king sarili.

"I am sorry, Babe. Ako ang dahilan kung bakit palagi kang nasa peligro. Hindi ko rin alam kung ano ang gagawin ko, eh. It's so frustrating na parang ako pa ang nagpapahamak sa’yo. But don’t worry, ako ang gagawa ng paraan para matigil na sila sa kahibangan nila.” Nararamdaman ko ang bigat at pag-aalala ni Hugo para sa akin. Alam kong sinisisi niya ang sarili niya dahil sa nangyayari sa akin. Hindi ko masisisi ang mga babaeng ’yon dahil mabuting tao naman talaga si Hugo, pero sana, kahit gaano pa natin kamahal ang isang tao, kung wala naman silang gusto sa atin, huwag na lang ipilit ang sarili. Save your dignity.

Dama ko ang bigat ng kan’yang kalooban. “S-sorry, kaya lang naman ako humihingi ng pera dahil may sakit si Mommy at wala rin akong trabaho, hindi ko kasi alam kung paano ko bubuhayin ang aming mga sarili.” Nagbaba ako ng tingin dahil sa matinding kahihiyan, pakiramdam ko ay napaka walang kwenta kong tao. Dahil ngayon ko lang narealize kung gaano kong ibinaba ang aking sarili, mas masahol pa ako sa lahat ng puta.

Sigaw ko tsaka tumawa na parang baliw Pero sabi nga nila, kaya mong dayain ang mga salitang lumalabas sa bibig mo pero hindi ang totoong nararamdaman mo. At ayan na naman ang pagtulo ng luha ko. Ayoko ng ganito, sa tanang buhay ko ngayon ko lang ulit naramdaman 'to! "W-why do i need to feel this? I should be happy dahil wala na siya sa buhay ko pero bakit hindi ko magawa? Fuck! Kalem you're so fucking stupid!" Sigaw ko sa sarili tsaka sinabunutan ang sarili ko

sabi ko sa aking sarili. Nakatitig ako doon at hindi kumukurap lalo na ng makita kong kumislot kislot at lalo pang lumalaki. Ang hirap naman nito

Bulong ko sa aking sarili. No worries.. No doubts.. No more cry.. No more problem.. Kahit ilang beses ko man sabihin sa sarili ko 'yan, napakahirap pigilan ng utak. Kahit ilang pilit mo sa sarili mong wag isipin ang problema, talagang napakahirap pigilan ng utak na huwag 'yun isipin kaya I end up na umiyak na lang.

All I had was nothing but just myself. Hindi ako umiyak dahil sanay na ako. Kahit wala naman akong ginagawang masama ay hinuhusgahan ako pero nang gumawa ako ng masama ay hinuhusgahan pa rin ako. Wala namang pagkakaiba. Hindi ko na nga alam kung saan ko isisiksik ang sarili ko.