Hugot Sa Mga Iniwan นิยาย & เรื่องราว

"Sinundan kita pero hindi ako hinayaan ng mga magulang mo na makalapit sayo. Pati sila galit sa akin. Ayos lang na magalit sila kung may nagawa akong mali pero hindi ko alam kung anong kasalanan ko. Maayos tayong nag-usap, sabi mo magsisimula tayo ulit. Sabi mo hindi mo ako iiwan. Pero nagising ako na wala ka na. Ang masaklap umalis ka ng hindi mo man lang ako kinompronta." "Tanggap ko pa kung sinaktan mo ako ng harapan hindi yung basta mo nalang ako iniwan. Anong kasalanan ko sayo? That time, sobrang saya ko pa. Walang makakapantay sa sayang nararamdaman ko dahil sa wakas asawa na kita. Pero hindi pala 'yon sapat. Hindi sapat dahil kahit kasal na tayo, iniwan mo pa rin ako."

"Lalo na't mga elders mo kami ni Kelly. Dahil may bago kang bahay at nire-renovate ito, dapat namin itong nakita para bigyan ka ng opinyon tungkol dito. Ayos lang yun sa'yo, di ba?" "Totoo yun! Tignan natin! Hindi pa namin nararanasan kung anong pakiramdam ng magkaroon ng a hundred and fifty million dollar villa na nire-renovate!" Sarkastikong nagsalita sina Miwa at ang iba pang influencers na para bang gusto pa nilang gumawa ng gulo. Natural, gusto bilang makitang mapahiya ang mahirap na hangal na si Harvey. "Tignan ito?"

PRECIOUS AMBER RODRIGUEZ POV ISANG linggo na ibinurol si Mommy bago namin ito inihatid sa huling hantungan. Masakit sa akin na tuluyan na nga ako nitong iniwan pero kailangan kong tangapin iyun. Ganoon talaga siguro ang buhay..may nauuna at may naiiwan.

tanong ko Dito habang tumutulo Ang aking luha, Kwinento sa akin lahat ni aling Magda Ang nangyari Kong bakit Ako iniwan ni inay sa aking ama,dahil pala ayaw sa akin ng mga magulang Ni inay dahil mahirap lang Ang aking ama, Nakarating Ako sa club Ng Hindi ko namamalayan dahil sa lumilipad aNg aking isip, Nakalimutan ko na Rin Ang kumain Ng tanghalian dahil duon sa aking nalaman. Pls kindly support my story? written By missLyn

H******n niya ako sa noo bago iniwan. Tinanggalan ko muna ng dumi ang mga hugasin at ipinatas bago sabunin para mas madali kong mahugasan. Marami iyon pero dahil inspired akong maghugas madali ko lang na natapos. Hindi pa rin mawala ang kilig ko dahil sa surprise niya kanina. Bumili pa talaga siya ng bulaklak kahit hindi ako mahilig.

Ngayon halos madurog ang puso ko sa uri ng hagulhol n'ya. Umiiyak ako at humahagulhol rin ng lihim sa tuwing nakikita ko silang nag-aaway. Hindi ko pinapakita kay Inay dahil ayaw kong dumagdag pa sa problema n'ya at panghinaan s'ya ng loob. Ngunit ngayon hindi ko kayang pigilan ang sarili ko at damayan s'ya. Ipakita sa kanya na pareho kaming talunan. Pareho kaming iniwan at pinagpalit sa iba.

“Hindi pwede…” Konti lang ang mga bagay na iniwan ni Charles at pinahahalagahan ng kanyang mga magulang ang bawat maliliit na bagay na meron sila. Ang kanilang mga iniingatan ay kinuha, kahit na hindi siya ang kumuha noon, ngunit napunta ito sa mga kamay niya. At ngayon ay ibabalik ito. Ano ang mararamdaman ng mga matatanda? Hindi ba’t parang hinihiwa lang ulit ang isang sugat?

Like if he'll loosen his arms on me, I'll go away or be out of his sight and I hate myself for it. Hinila niya ako at niyakap. Itinulak ko siya pero mas lalo niya lang hinigpitan ang kapit sa akin. "Why do you keep running away from me?" He muttered as my heart starts to race fast, feeling his strong arms and tender hug. I miss him so much. Staying still, I smelled his manly scent. Kahit ang amoy niya ay hindi pa rin nagbabago. Katulad pa rin ng dati.

Nanatiling magkahugpong ang kanilang kaselanan sa loob ng ilang segundo na yakap nila ang bawat isa. “Hugutin mo na. Kailangan natin pulutin ang mga nahulog na gamit. Nahulig pati ang tasa ng kape. Nasayang yung tinimpla kung kape mo, hindi mo manlang nainom.” “It's okay, babe! Mas masarap naman sa kape ang natikman ko at mas matapang. Nakakabaliw at nakakaadik ang sarap!”

Napahigpit ang kaniyang hawak sa manibela nang bumalik sa kaniyang isipan ang naging usapan nila ng ama kagabi. " Ang akala ko kanina ay tuluyan na niya tayong iiwan. Ilang beses namin siyang ginigising pero hindi niya minumulat ang mata niya. Nabasà rin ang kamang hinihigan niya kanina kaya ang akala ko..." halos hindi makapagsalita si Hugo habang kausap si Claude na bakas pa rin ang takot at pag-aalala. "...natatatakot akong hindi natin matupad ang kaisa-isa niyang hiling bago siya lumisan. Gusto kong maging masaya siya, anak. Gusto kong mayroon siyang magandang alaala na babaunin sa kabilang buhay bago niya tayo tuluyang iwanan. "