Hugot Sa Mga Iniwan の小説・ストーリー

Wala akong nagawa kundi mapakapit nang mariin sa balikat niya. Gusto kong panatilihin ang inis at galit sa ginawa niyang paglilihim at pag-iisip sa'kin na gold digger ako, pero paano ko pananatilihin iyon kung nanlalambot ako ngayong inaangkin niya ang labi ko? Parang sa isang halik ay nalusaw agad ang galit at inis na inipon ko muna noong nalaman kung hindi kami kasal, na pinaniwala niya lang ako sa kasinungalingan.

Inaabot ang mga natirang hugasan kanina sa hapag sa akin. Kinuha ko naman ang mga iyon ng medyo may pagkabalisa at nilagay sa lababo para mahugasan din. Ako ang nag-presinta maghugas dahil ayaw ko naman maging pabigat sa bahay na ito habang nakikitira ako sa kanila. Ayaw pa nga nila ako paghugasin kanina dahil sa kondisyon ko pero nagpumilit ako kaya wala na rin silang nagawa sa huli kung hindi pumayag. May pasok rin kasi sila at aalis na ano mang oras. Tinunguan ko si Shaina at nginitian ng peke. "O-Oo, ok lang ako. W-Wag kang mag-alala. May iniisip lang."

komento nito bago ako iniwanan. Natawa na lang ako bago napailing. Matanda na ito pero daig pa ang teenager kung umasta sa pag-uugali nito. Ugaling kanal pa rin ito. Bakit ba kasi sa daming pupulutin ng ama ko. Basura pa?

Humigpit ang hawak ko sa baso ng alak. Mahal ito. Imported, dapat lang, kasi mafia boss ako, ginagalang at kinakatakutan. Pero dahil sa mga nangyari, kakaunti na lang ang takot sa akin. Kalat na masyado ang pagbasak ko. Kalat na ang pagguho ng mga business ko. Bukod doon, nawala pa ang mga minamahal ko sa buhay. “Mga inutil,” bulong ko, saka ko ibinato ang baso sa pader.

Paano kung hindi kita kayang iwan? Napakurap siya. "Huwag mo akong gawing tanga, Calvin. Hindi mo ako iniwan noon, pero sinaktan mo ako. Ano ang pinagkaiba ngayon?" Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ng lalaki bago ito marahang lumapit, hinawakan ang kanyang kamay, at tumitig sa kanya. "Hindi ko nga alam kung bakit atat kang iwanan ako noon. Hindi kita iniwan, iniwan mo naman ako. Isa pa, ano bang problema sakin? parang diring diri ka kapag lumalapit ako sayo? wala naman akong sakit."

Humugot muna siya ng malalim na hininga tsaka siya pumihit para harapin ang dalaga. Kita niya ang halo-halong pagtataka, pagkalito at gulat sa mukha nito. Kahit naman siguro siya, gan’on din ang mararamdaman kung bigla na lang akong kausapin at ayaing kumain ng taong dalawang linggo akong iniwasan. Tama nga si Banong. Gago siya. Muli siyang napabuntong hininga.

Pakiramdam ko ay parang inaasikaso ako ng girlfriend ko. Napangiti ako habang sinusubo ang lugaw. Kung ganito pala ang pakiramdam na alagaan ni Iliana, sana, matagal pa akong gumaling. PAGKATAPOS kong kumain ng lugaw, parang lalo akong lumakas pa. “Bakit ba ang higpit ng hawak mo kanina, Iliana?”

sabi ni Maegan at siyempre pa, wala naman akong idea kung ano ang sinasabi niya “Ate….” “Pwes ako, hindi! Kaya excuse me lang ha! Hindi ko kayang makaharap ang babaeng yan!” Tumayo si Maegan at agad naman itong sinundan ni ate Hya. Gusto ko ng lumubog sa kahihiyan at kung pwede nga lang, uuwi na ako ng Maynila dahil halata naman na hindi ako welcome dito! Ano ba ang kasi ang pinaggagawa ng kapatid ko sa mga kapatid at kababata ng asawa niya?

Himihikbing tanong ko kahit alam kong walang sasagot saakin. Ang sakit pa rin! Kahit anong pilit kong kalimutan sya! Pero hindi ko magagawa at hindi ko kaya! Kasi hanggang ngayon at alam ko na mahal na mahal ko parin sya! "Ma! Ang daya n'yo naman po! Alam nyo pong hindi ko kayang magalit sa inyo eh. Kasi mahal na mahal ko rin kayo. Pero mahal ko rin po s'ya ma. Bakit kasi ang selfish n'yo ma? Samantalang kayo masaya at ako nagdudusa sa hiniling n'yo sakin na iwanan siya. Ang daya daya nyo ma eh! Iniwan nyo po ako." Umiiyak na banggit ko sa puntod nya.

Guwapo, mayaman, mabait, responsable at higit sa lahat ay mapagmahal na tao. Pinilit kong pigilan ang sarili kong h'wag mahulog sa isang kagaya n'ya ngunit kinain ko lamang ang mga katagang binitawan ko sa kaniya noon na hinding-hindi ako magkakagusto sa kaniya.