Huwag Kang Mag-alala Novels & Stories

aniya Anong akala nito kapag hindi s'ya nagpaalam ibig sabihin hindi na ako magaalala? "Gan'on? So, hindi pala ako nagalala sa 'yo dahil wala kang pasabi man lang! Baliw ka ba? Mas nagalala nga ako dahil wala akong alam!" ani ko at humakbang na paakyat ng hagdan patungo sa kwarto sumunod naman ito sa likod ko habang may sinasabi pero hindi ko na binigyan pansin. "Misis ko?"

Dahil may mas mabilis ito mamaya. "Huwag ka mag-alala, kuya. Kahit naman bilisan ko pa ang andar. Walang mangyayaring masama sa akin. Kaya huwag ka masyadong mag-aalala. O baka naman, hindi ka lang makasabay sa akin?" sabay ngisi ko. "Bakit naman ako mag-alala kung matalo ako o hindi? Sigurado naman ako na ako ang mananalo sa ating dalawa, my Princess."

“Nakakahiya na hinding-hindi mangyayari ito.” "Huwag kang mag-alala, hindi ka mamamatay kaagad." “Unti-unti kang mawawalan ng lakas, at unti-unting lumiliit ang iyong mga kalamnan. Sa una, maaari ka pa ring umupo sa isang upuan. Gayunpaman, pagkatapos ng ilang taon, maaari ka lamang manatiling nakaratay. Pero huwag kang mag-alala. Pagkatapos ng ilang maikling taon ng matinding sakit, malapit ka nang mamatay."

dinig niyang paliwanag nito. “Ano ka ba, Cierra, okay lang naman ako. Okay lang iyon. Hindi naman ako napahamak. And also, wala namang nangyaring hindi maganda. Huwag muna isipin iyon and relaks ka lang. Huwag ka ng mag-alala pa, okay lang iyon. Hindi naman natin maiiwasan mag-take ng risk kaya dapat masanay na,” pagpapahinahon niya rito saka nagsuklay sa harapan nito.

"Paano tayo ro'n? Siguradong maraming mga mata ang nakatingin. Ngayon pa nga lang natatakot na ako." "Alam mo bang ang pag-aalala ay ang pinakawalang silbing emosyon? Natatakot at nag-iisip ka sa bagay na hindi pa naman nangyayari kaya tuloy sa pag-aalalang iyon lagi kang natulala, nawawala sa sarili, kaya ano ang madalas na resulta? Nauubusan ka ng oras para sa mas mahalagang bagay. Kaya itulog na natin at saka na lang natin haharapin ang problemang iyan kapag nandiyan na. Okey? Good night na."

"Bakit di mo sinabi agad sa akin?" "Because I don't want you to worry, I don't want to see you like this. Hindi magandansa iyonang nai-stress baka makaapekto sa mga baby natin. Kaya please huwag ka ng mag alala at hayaan mo na ako sa problemang ito. Ang tanging maiitulong mo ay alagaan ang sarili mo. Sa ngayon ayaw kong lalabas ka ng bahay kung hindi ako ang kasama mo at ayaw kong makitang nag aalala ka ng ganyan."

sabi ko sakanya at tumango naman sya. "Kapag may problema ka, nandito lang ako lagi basta mag kwento ka. Huwag mong kalimutan ang gamot mo, huwag ka rin gagawa ng bagay na pwede ikalalala ng sakit mo. Alagaan mo sarili mo, wala ako don para alagaan ka" pag papaalala nya sakin. "Mom is dat u?" Pang aasar ko sakanya, sobrang mami-miss siguro ako nito.

You need to calm down, April. Inhale... Exhale... 'Wag kang pagpapadistact sa ex mong walang kwenta! Wala na siya sa buhay mo! Wala ka ng pakialam kaya 'wag mo siyang pansinin! Isipin mo na lang na wala siya dito! Kailangan mong mapanalo ang kasong 'to!

sinisikap nyang huwag mapaiyak. “Sino ba namang di mag-aalala sa sinapit mo? Lalo na at alam kong ako ang dahilan kaya ka napunta sa. . .” “Pang, nangyari na ito kaya please, huwag nyo ng stress ang sarili ninyo. Mas problema kapag nagkasakit na naman kayo. Basta, wag ninyo akong alalahanin, kayang-kaya ko ang sarili ko, okay?”

“Hindi. Actually, hindi pa namin alam kung may kinalaman ka nga ba sa nangyari kanina at tinitingnan pa namin. Malaki ang posibilidad pero hindi mo kailangang mag-alala.” “Sinasabi mo ‘yan, pero hindi ko maiwasang hindi mag-alala. Paano nga kung natunton na nila ako ngayon pa lang? Ni hindi pa ako nakapagkokolehiyo. Ni hindi ko pa maaasahan ang sarili ko kung sakali mang makaharap ko sila. Paano ako hindi mag-aalala?”