Novel & Cerita Huwag Kang Mag-alala

"Kahit ano. Basta huwag katangahan." "Hindi naman ako gagawa ng katangahan, ano! Gusto ko lang munang mablangko ang utak ko at ng makapahinga naman ang puso ko." "Di gawin mo. Mahiga ka doon sa may pangpang at magpahampas ka sa alon. Sigurado akong marerelax ka." "Sige, at kayong dalawa ni Al, huwag kayong gagawa ng kalandian, ha!"

“Basta, apo, ha?! Huwag kang magpapakapagod doon. Magpahinga ka rin. Huwag mong aabusuhin ang sarili mo.” “Pangako po, lola! Hindi po ako magiging sakit sa ulo. Magpapakabait po ako doon. Huwag po kayong mag-alala sa akin.”

Alam kong masakit balikan ang masasakit na alaala kasi nangyari na rin 'yan sa ‘kin. Pero kung hindi natin babalikan, hindi rin natin iyon mapapakawalan. Kikimkimin natin 'yun habang-buhay. "Huwag po kayong mag-alala. Walang makakaalam na sinabi niyo ito sa ‘kin.” Ngumiti ako nang bahagya pero natatakot pa rin siya.

Kakayanin ko ba ang mawala siya? "Huwag kang mag-alala. Hindi mo man ako kasama sa tabi mo, lagi akong nasa malayo at minamasdan ka" humigpit pa ang yakap ko sa kaniya. Hindi ko alam na sa dami ng dinaraanan naming pagsubok ay hindi magiging masaya ang huli.

Walang pag-aalinlangan, walang takot tanging pagmamahal. Jarred iniiwasan ang mga tanong, ang mga alalahanin, ang mga posibilidad ng bukas. “Let’s not think about what they might do to us. Let’s not think about what’s going to happen tomorrow,” ang kanyang mga mata ay seryoso at puno ng pagnanasa. “Let’s just be here, in this moment, and let everything else fade away. We don’t need to worry about the world when we have each other.”

sagot naman n'ya. “Eh h'wag kang masyadong magpagod d'yan ah, h'wag mo din pabayaan ang sarili mo, 'yung kain mo ilagay mo sa tamang oras ayuko magkasakit ka ang layo mo pa naman sa'kin” pag aalala kong tugon sa kanya at rinig ko naman ang pag hagikhik nito ng tawa. “Haha, don't worry I'm fine hindi ko pinapabayaan ang sarili ko” tugon n'ya din sa'kin, napagtanto kong medyo sumigla na ang boses n'ya kaya napangiti naman ako.

Hindi ko inaasahan ang ganito kalaking problema na darating sa 'kin. "H'wag kang mag-alala, gagawin namin lahat ng aming makakaya."

"Mag-asawa sila. Nag-aaway. Bakit ka nag-aalala sa kanila sa wala?" "Anong ibig mong sabihin na nag-aalala ako sa wala? Sa oras na naparito sila. Sa atin na 'yon-" "Hahaha! Mag-iingat ka! Huwag mo siyang sagarin o baka bawiin niya ang donasyon niya!"

Huwag kana mag-alala. I'm done lets go upstairs, para makapahinga na tayo.. senyorito anu po kasi.. what is it.. hindi po ako sanay na matulog mag-isa lalo po ganito masama ang panahon.. okay lang ba na sa sahig nalang po ako.. hindi naman po ako humihilik pag natutulog.. lets go

seryoso niyang tanong. "Ah, okay lang naman. Wala namang nangyaring masama," "Huwag mong hintaying may mangyari, Almika." *** Don't forget to support the author. Thank you!