Novel & Cerita I Am Not Okay With This

Pero ang saya na naramdaman ko ay napalitan ng inis dahil sa sagot nito. @theseus.ferrari Sorry, but I don't want to have a nightmare. Whattt?! He's so harsh naman!

Nararamdaman niya ang matalim at nagmamakaawang tingin ni Anne na nakapako sa kaniya, ngunit ang kaniyang nasaktang pride ang mas nanaig. Pinalipas niya ang tatlong segundo bago mariing pinindot ang accept button. Inilapit niya ang phone sa kaniyang tainga, ngunit sadyang hindi niya ito idinikit nang husto—sapat na para marinig ni Anne ang bawat salita mula sa kabilang linya. "Hey, Lauren," malambing at mapangahas ang boses ni Rhea mula sa speaker. "Are you okay? Hindi ka ba pinagalitan ng terror prof na 'yan? I was worried."

Muli ko itong binuksan at sinasalansan ang mga gamit sa loob pero kahit anong ayos ko ayaw nitong sumara. "Pisteng maleta ka! Pati ba naman ikaw?!" I am tired and exhausted. Hanggang sa hindi ko namalayang umiiyak na pala ako. I hate this I should not be feeling this. Hindi dapat ako umiiyak! Ano bang iniiyakan ko? For fucksake they're just clothes! You can leave without it!

My phone was stolen, I still don't have cash because I gave the change earlier. "Aish! I hate my life!"

Kasalanan ko, bakit ang sakit? Sinuntok-suntok ko ang dibdib ko dahil sa nahihirapan na akong huminga, puso kumalma ka wag ngayon. Am I a bad person? That's bullshit S--Stela. "Are you okay?" Tanong ni Sophia sa akin kaya tango lang ang sinagot ko. Hindi ko alam na ganito palang kabigat ang lahat, akala ko wala akong problemang kinakaharap kaso meron pala.

Hindi pa 'ko ready na maging ama. Medyo nag-isip pa siya at alanganing tumingin sa 'kin. And I don't feel good about it. "Can you help me with this?"

How about me? Ito rin kasi yung masakit at hindi ko matanggap rin kaya lumala ang anxiety at depression ko. Na hindi ako nakakuha ng pag-aalaga sa mga magulang ko. At ang daddy, akala niya ay sobrang tapang ko pero hindi niya alam na sa kabila ng masayahin ko na ugali, sa tapang na nakikita niya ay may ganito rin pala akong pinagdaraanan. Na hindi ko na rin kinakaya minsan. I need to stand up for myself, even during my dark days. No one knows how much I’ve suffered because they think I’m okay.

paliwanag nito at do’n ko na naramdaman ang sakit sa dibdib ko. Ayaw kong mag-isip ng masama kaya hanggat maaari, iniiwasan ko ‘yon. It’s not healthy for me and I also don’t want to overthink without his explanation. Pero napapagod din akong maghintay at umintindi. I also have my limit.

Ngayon, alam ko nang hindi pa talaga ako okay. Pinilit ko lang umuwi pero ang totoo, I’m still falling apart. I’m not okay, and I can't stop myself from being so irritated. Ako naman ang may problema, pero nadadamay sila sa akin, and they have to understand me. Kailangan kasi kahit ako, hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Hindi ko alam kung bakit kailangan kong dumaan sa ganito.

Niyakap niya ako. Yeah. It’s positive. Hindi ako tanga para lokohin ang sarili ko. I knew but I can’t just accept it. I’m sorry, baby.