Novel & Cerita I Am Not Okay With This

Gosh! “You okay?” Harap niya sa akin na tanong ko at tinaasan ko siya ng kilay. “I’m not okay.” Sagot ko at napakunot noo siya at humakbang palapit sa akin. “Not satisfied?” Sabi niya at napangisi ako sa itsura niya. “Hindi naman, pero I can't walk.” Sabi ko at napakiling ang ulo niya. Huwag kang ngingiti. Bulong ko sa isipan ko dahil parang ngingiti siya pero hindi niya ginawa.

Gusto ko nang umalis rito dahil pakiramdam ko hindi ako makahinga. All their reactions are suffocating me. Am I bad to feel this way? Am I bad that I am hurt seeing them this happy? tangna, I should be happy coz Amber accepted her but why now I wish that this should not the result..why in my mind I wish Amber had rejected her instead.

I'm just trying to be realistic. --

Nakakaabuso na yata ako ng tao. "I am doing this not for the sake of courting. I am doing this because I don't want you to get tired of waiting for the bus at 'yong pagko-commute. Sobrang hassle. Paano kung mapagod ka na naman at sumama ang pakiramdam mo?"

I wonder kung may napupusoan na ba Ang lalaking ito sayang Naman Ang bayag niya. "I- I mean-" "I'm okay Isagani, but not fine" Sambit ko sa kanya Saka bahagyang ngumiti. Hindi ko alam parang may kulang sakin, I didn't get my freedom at all, ayoko sa ganitong pamumuhay. Para akong naka gapos, para bang Wala akong karapatan na mamuhay Ng ayon saking kagustohan. "Kunti nalang"

tanong niya sa akin kaya umiling lang ako. “Why would I be mad? There’s nothing wrong with that.” I’m trying so hard to be mature but I just keep on messing up. I know that it’s fine but it’s not okay for me. Hindi ayos sa akin. And maybe I was scared too. I was scared that they’ll take my son away from me.

Ramdam ko ang pag apila niya pero walas siyang magagawa dahil desisyon ko ito. “Okay…I’ll give you space. I love you.”

Tila umaasam na tiningnan niya akong maigi. Umiling-iling ako "Aya." "Nick, ngayon pa lang ako nagiging okay. Yeah, I'm okay pero hindi pa ako handang magmahal ulit. Hindi ko pa kaya. And to be honest, hindi ko alam kung magagawa ko pa bang magmahal ulit." Ito naman ang natahimik. Pero hindi ko pinagsisisihan ang sinabi ko dahil iyon ang totoo. Hindi ako handa. Takot ako.

Piniga ko ang aking tiyan saka sinikap na hindi ipakitabkay Mariam ang reaksyon ko. "I'm okay—" "No, you're not okay! But, yes—it's okay to be not okay. Sometimes you to pretend you're oksy even you're not. But, please, I'm begging you; don't hate your self. Axecel, ayos lang naman kasi umiyak at maglabas ng sama ng loob." Umayos ako ng upo. Maya ay hindi ko na napigilan ang sarili ko—humagulhol na ako sa mga bisig ni Mariam.

ang hirap ng ganito? yung alam mong wala nang papupuntahan pero patuloy ka pa ring kumakapit. imbes na sitahin Jo sya kung bakit may nakuha akong t-back sa bulsa nya ay hindi ko ginawa. natatakot kasi ako sa isasagot nya sa akin. I'm not your superwoman I'm not the kind of girl That you can let down And think that everything is okay Boy I am only human