I Am Not Okay With This の小説・ストーリー

Mariin akong pumikit at isinubsob ang mukha ko sa kanyang buhok. “No,” garalgal na anas ko. “I’m not okay.”

"Hindi ko tino-tolerate ang ganoong pang-uugali, Cassandra." "So, na turn off ka na kay Ate ngayon?" "Oh, damn," usal ko sabay sapo sa noo, "hindi ko masasabi na na-turn off ako pero ayoko lang na magmukhang masamang tao si Anika. Siguro hindi ka naman sasampalin kong walang rason di ba?"

Walang ganito na tinatanong niya ako kung ayos lang ako. Nagtataka man ay umiling ako bilang sagot sa tanong niya na para bang nasa harapan ko lang siya. "Hindi. . . Hindi ako maayos." anong silbi ng hindi pagsasabi ng hindi totoo kung halata naman na hindi talaga ako maayos. "I am not okay, Czar. My sister is in ICU and I am not there for her. . . Hindi ako makaalis dito sa Italy dahil sa mga kamag-anak mo na laging may binabalak sa aking masama."

tanong niya, may halong inis, pagod, at pagkadismaya. Gusto kong magalit sa tanong na ‘yon. Gusto kong sabihin na wala akong ginawang masama. Pero anong karapatan ko? Just like me, alam kong frustrated din siya. Hindi rin niya pinili ang ganitong sitwasyon. Hindi rin niya ginustong magkasanga-sanga ang mundo namin sa ganitong paraan. “Wala na tayong magagawa pa,” sagot ko, pilit pinapanatiling kalmado ang boses. “Ito na ang katotohanan natin.”

Masyado ba siyang abala sa ibang bagay upang hindi mapansin ang nararamdaman para sa kanya ng binata? "Oh no.. no.. Don't feel upset. I know how you wanted everything to be okay. Everyone around you to be okay. I just wanted you to know how I feel for you. That's it. I'm not expecting you to reciprocate with my feelings. I'm fine.. I will be fine.. eventually" paninigurado nito sa kanya na okay lang ito bagamat kulang sa kumbiksyon ang pagkakasabi. Wari'y kinukumbinsi lang din nito ang sarili na okay sya.. kahit hindi. "I... I don't know what to.. say." ani Athena na nagugulimihanan pa rin sa narinig.

Too comfortable. Mas lalong nanikip ang dibdib ko. Wala akong karapatan na maramdaman ito. Una pa lang, may disclaimer na. Una pa lang, may pa-warning na bawal ma-attach. Ano'ng binobroken-broken ko dito? Tinalikuran ko ang gawi nila. Ayaw ko na silang tignan pa. Sobrang sakit na, sa totoo lang. Ang sakit ng sampal ng katotohanan.

I can see it in his expression that he's waiting for a positive answer. "Fuck, what is happening right now?" "Asteria, shouldn't you stop this?" "Who on earth is this man?" Questions stormed inside my brain as I looked at his pleading face buried between my cleavage. Isang consent lang ang ibigay ko'y alam kong mauuwi ang lahat ng ito sa one night stand. Sa nanlalabo kong paningin, tumango ako sa kanya at napaungol na lamang ako ng simulan niyang kainin ang isa sa mga u***g kong naninigas na.

Napatingin siya sa akin ng hindi makapaniwala. “Really? I won't harm you, relax, I'm not a crîmînàl.” “I know, I didn't say anything like that. Just put some space, I'm not comfortable.” Sa totoo lang ay ayaw kong pagkamalan kami ng mga tao na couple. Gross, I don't like it dahil walang wala na romance sa katawan ko. I'm made up of selflove. My whole spirit is not working with romantic scenarios.

“Okay lang ako Cherry, sanay na ako.” Why do those words cause such anguish? When you say, “Okay lang ako, sanay na ako.”, you don’t want to worry others kaya sinasabi mo nalang sanay kana and you can endure it, but deep inside you it’s not fine. I always tell myself that, “ I’m fine,” , dahil sanay na akong mag-isa. That I don’t need someone anymore. I'm pleased with the fact that I have myself, but our feelings cannot be deceived by words.

He's way is too sadistic! Napaiyak na lang ako nang ang dalawa niyang kamay ang ginamit niya, parehong dinama ng magkabila palad na parang ayaw na niyang tigilan, hindi ako natutuwa... this is not the way I want it! Napa-ungot ako sa labis na pagtanggi at umiling. "This is not the way I want it... this isn't how you do it," I said because I feel much pain than pleasure.