I Can't Take It Anymore 소설 & 이야기

"Natatakot ako na baka maging dahilan ako ng pagkabagsak niyo kaya kinikimkim ko na lang 'yong sakit na nararamdaman ko. Pinipili ko na lang ang manahimik. Natatakot din ako na baka kapag patuloy tayong nag-uusap ay mapagsasalitaan kita ng hindi maganda. Natatakot ako, Pa..." Hindi magkamayaw ang pagtulo ng mga luha niya. She's in pain. Parang may kung anong bagay ang tumutusok sa puso niya. Ang hirap. Sobrang hirap. Masyadong mahirap na hindi siya magawang maipagmalaki ng ama niya at hindi niya rin magawang ipagmalaki ito.It hurts so much.

You have given me something that I can't live without You mustn't underestimate that when you are in doubt But I don't want to carry on like everything is fine The longer we ignore it, all the more that we will fight Please, don't fall apart I can't face your breaking heart I'm trying to be brave Stop asking me to stay

Nanghihinang tumayo ako at naglakad patungo sa dagat. Sumigaw ako. Sinabunutan ko ang sarili ko. Nakakabaliw pala no? Pag na trigger lahat ng mga masasakit na pinagdaraanan mo. "I can't take this anymore! Why do I have to suffer all of this?! Why?! Ganito na ba ako ka malas sa buhay at puro pasakit nalang ang meron sa buhay ko?! Hindi ba pwedeng sumaya naman na ako? Pagod na pagod na ako!" naiiyak na sigaw ko.

I don't care anymore, this is an all or nothing game for me. "Arc..", hindi ko iyon pinansin, wala akong ibang kayang gawin ngayon kundi ang damhin ang napakalambot nyang katawan. I am so fucked up!!

Mabilis siyang umatras. Hingal na hingal ako, nanginginig, nanlalabo ang mga mata ko sa luhang hindi ko na kayang pigilan. May namuong buhol sa lalamunan ko. At bigla, parang gumuho ang lahat. Parang hindi ko na kaya. “I can’t,” bulong ko, halos hindi marinig ang sarili kong tinig. “I can’t.” Pero ang totoo—ibinigay ko na sa’yo ang lahat. Huwag mo nang kunin pati puso ko.

I think I made the right decision. "I can't Love...I can't..." ang sakit pakingggan ng mga iyak niya. His cries, his sobs made it harder for me. I want to take back all the words that I said but I have to think of myself and my baby. I cannot live in this type of love. I'm too young to suffer this type of pain.

Nangangayayat na rin ako dahil nagkakasya na sa akin ang mga damit na hindi ko na na isusuot. Nalulunod ako sa sobrang lungot. Inaanod ako patungo sa mas masakit na parte ng buhay ko and I don't know can I wash away the pain I felt. I don't know if I can survive this trial I had. Should I’ll let this pain eat me? Should I give up? Should I give him up? ***

I need to leave him for me to heal. "T-Tart-" "I'm sorry Knoxx but I can't do this anymore."

Nanlaki ang mata ko. “What?” “You’re not going anywhere,” dagdag niya. “Hindi ka na lalabas hangga’t hindi nawawala ang issue na ‘to.” “Dad—” “I said enough!” sigaw niya ulit. Napatahimik ako. Wala na akong lakas para makipagtalo. Wala na akong lakas para ipaglaban ang sarili ko. Pagod na ako. Sobrang pagod. Napayuko na lang ako habang patuloy ang pagpatak ng luha ko.

Nag-seselos ako, nasasaktan ako. I wanted to pull Joshua away from that stage at ako ang pumalit na sana... ako yung nasa pwesto nya. Ako yung gumagawa ng mga bagay na yan para kay Steff. At that very moment, it hits me. No matter how many times I say... No matter how hard I try... I can't. I can't let go of Steff... Hindi ko kayang bitawan sya. Teary eyed, I felt like I was about to collapse.