I Can't Take It Anymore Novels & Stories

You have given me something that I can't live without You mustn't underestimate that when you are in doubt But I don't want to carry on like everything is fine The longer we ignore it, all the more that we will fight Please, don't fall apart I can't face your breaking heart I'm trying to be brave Stop asking me to stay

Nanghihinang tumayo ako at naglakad patungo sa dagat. Sumigaw ako. Sinabunutan ko ang sarili ko. Nakakabaliw pala no? Pag na trigger lahat ng mga masasakit na pinagdaraanan mo. "I can't take this anymore! Why do I have to suffer all of this?! Why?! Ganito na ba ako ka malas sa buhay at puro pasakit nalang ang meron sa buhay ko?! Hindi ba pwedeng sumaya naman na ako? Pagod na pagod na ako!" naiiyak na sigaw ko.

I don't care anymore, this is an all or nothing game for me. "Arc..", hindi ko iyon pinansin, wala akong ibang kayang gawin ngayon kundi ang damhin ang napakalambot nyang katawan. I am so fucked up!!

Mabilis siyang umatras. Hingal na hingal ako, nanginginig, nanlalabo ang mga mata ko sa luhang hindi ko na kayang pigilan. May namuong buhol sa lalamunan ko. At bigla, parang gumuho ang lahat. Parang hindi ko na kaya. “I can’t,” bulong ko, halos hindi marinig ang sarili kong tinig. “I can’t.” Pero ang totoo—ibinigay ko na sa’yo ang lahat. Huwag mo nang kunin pati puso ko.

Nangangayayat na rin ako dahil nagkakasya na sa akin ang mga damit na hindi ko na na isusuot. Nalulunod ako sa sobrang lungot. Inaanod ako patungo sa mas masakit na parte ng buhay ko and I don't know can I wash away the pain I felt. I don't know if I can survive this trial I had. Should I’ll let this pain eat me? Should I give up? Should I give him up? ***

Nanlaki ang mata ko. “What?” “You’re not going anywhere,” dagdag niya. “Hindi ka na lalabas hangga’t hindi nawawala ang issue na ‘to.” “Dad—” “I said enough!” sigaw niya ulit. Napatahimik ako. Wala na akong lakas para makipagtalo. Wala na akong lakas para ipaglaban ang sarili ko. Pagod na ako. Sobrang pagod. Napayuko na lang ako habang patuloy ang pagpatak ng luha ko.

Nag-seselos ako, nasasaktan ako. I wanted to pull Joshua away from that stage at ako ang pumalit na sana... ako yung nasa pwesto nya. Ako yung gumagawa ng mga bagay na yan para kay Steff. At that very moment, it hits me. No matter how many times I say... No matter how hard I try... I can't. I can't let go of Steff... Hindi ko kayang bitawan sya. Teary eyed, I felt like I was about to collapse.

"... tinatapos kona ang kahibangang 'to. I'm setting him free." Sapphire needs to face the reality, talo na siya sa bagay na'to at hindi niya makakailang masakit pala ang matalo sa bagay na muntikan mo ng ma-ipanalo. Nandoon na sila, e. Kaunting push na lang, she can feel it, she can grasp it. But it still end up with something painful. Damn!

Habang nakapikit ako, dinig na dinig ko ang mabilis at malalim niyang paghinga sa gilid ng kama. “Shit. N-No... I can't. I can't do this... But I can't help... I need someone to help me...” may panginginig sa boses niyang usal. “N-No way... hindi ko masikmura na manghila ng kung sino-sinong lalaki sa labas para lang malunasan itong nararamdaman ko. I s-should... take a cold shower.”

Walang patid ang pagtulo ng mga luha ko habang paulit-ulit akong nagmura. I’ve tried so hard not to face it, and yet here I was. God, I don’t know what to do anymore.