I Can't Take It Anymore นิยาย & เรื่องราว

If he don't love me nor want me anymore sana sinabi niya na lang sa akin, baka matanggap ko pa 'yon kaysa 'yong gagaguhin niya ako kasi mas masakit 'yon kumapara sa naging honest siya sa akin. Ilang beses akong napabuntong hininga dahil sa pag iisip, sumasakit ang ulo ko dahil hindi ko man lang mabigyan ng sagot ang mga katanungan na namumuo sa aking isipan. I want to rest dahil pakiramdam ko ay sobrang pagod ako, hindi ko alam kung paano ko haharapin ang kinabukasan na wala na ang taong naging kasama ko.

Tumikhim ako at gusto ko na ring umalis dahil hindi ako pwedeng gabihin at maaga pa ang gising ko para tulungan si Nanay sa kanyang paninda. “Oh, sige. Maaga pa naman ang gising ko bukas para tulungan si Nanay,” sagot ko sa kanya at walang pagdadalawang-isip akong tumayo at tumabi kay May. Nagkatitigan si May at ang kanyang nobyo samantalang ako, nilipat ko ang tingin kay Joaquin na ngayon ay may bahid ng lungkot sa kanyang mga mukha.

Gusto ko na lang kumawala sa sakit na nararamdaman ko ngayon, hindi ko na alam kung papaano ko kakayanin ang mga pag-subok na ito, kakayanin ko pa ba? Kasi hindi ko na talaga kaya, hindi ko na kaya na manatili pa kila Navi, hindi ko rin kaya na makita ang anak ko, dahil alam ko sa sarili ko na mapapabaan ko ang anak ko, maybe I am sound selfish, but I really can't stop the sadness and pain, I wish I can.

"She can't do that. I won't let her. Hindi niya pwedeng gawin 'yan. Hindi ako papayag." "Rafael, it's over. We're over. I can't do this anymore. I can't keep hurting her. I can't keep hurting you. Tapos na 'to. Wala na tayo. Hindi ko na kaya pang saktan siya. Hindi ko na kaya pang saktan ka."

Hindi ko na maintindihan ang sarili ko. Aarav keeps on pushing me through my limits. Hindi pwede ito. Kailangan nang matigil kung ano pa ang masama niyang binabalak sa hinaharap. I can't just sit here and do nothing! and the worst part of this was bulag na nga akong literal pero nagbubulag-bulagan pa rin ako.

In the end, I gave up and destroyed the last canvas I used. "Fuck this life!" I yelled, throwing my tools in that place. I didn't know what was happening to me. I was losing my mind; I was angry and disgusted. I looked up at the ceiling and blew air. Then I looked down at the floor and smiled like an idiot. "What happened to me? What's wrong with me? Why I'm so disappointed?" I ask myself with desperation. "Hindi ba nasang-ayunan ang pagkansela ng kasal ninyo ni Anika?"

Napayakap ako sa aking sarili at ramdam na ramdam pa rin ang panginginig. I should not be crying over petty shits. Not anymore.

Para akong naiihi na iwan sa hindi ko maipaliwanag na pakiramdam. Tatakbo na ba ako palabas? 'Di kaya ako magmumukhang katawa-tawa? Sh*t.. Biglang sumakit ang ulo ko. Kaagad akong napahawak doon at marahang hinilot ang aking sentido. Nalintikan na talaga, masasapak kita ng wala sa oras Luigi ka! I'll never break your heart (I'll never, I'll never, I'll never, I'll never)

i let myself love him that much. And It's so hard for me to get up and move on..I'm struggling for stepping one chapter..I'm bleeding... Love ruin me...He ruin me.. Napapikit ako..Please give me a reason to still keep going..dahil hindi ko na alam kung dapat pa ba akong lumaban.. I'm dying inside and I can't help not to think a way to stop this invisible knife who stabbed me all the time...... Wound are still fresh..and no matter how I try to cover this up...still nonsense!.. no used!

Mahal ko eh. Mahal na mahal ko... I took another glass and another while my f*cking tears won't stop. I needed an outlet to let this out. I felt by any moment my heart will combust dahil sa sobrang sakit. I took my phone and run a familiar name. She was next to mom who always understands. Who could bring me so much comfort with her soothing motherly words? Gusto ko mang sabihin kay mommy ang totoo pero hindi pwede. Neither my dad nor my siblings can't even know.