I Can't Take It Anymore นิยาย & เรื่องราว

I'm trying so hard to stop crying because this isn't a nice place to cry, but it's hard. Hindi pa nakakatulong itong panahon. Nasa kalagitnaan ako nang paglalakad nang biglang bumuhos ang malakas na ulan. Hinayaan ko nalang. Hinayaan ko kung paano ako mabasa ng ulan. Hindi na ako sumilong dahil pareho lang naman. Siguro kailangan ko nalang tanggapin ang lahat. Another one has ended. Another one has ended things with me, again, and I am mentally drained.

Sumusuko na ako. Ayaw ko na. Even the strongest person fall. …and this is my downfall. I’m so sick and tired of this life. I’m so sick and tired of living this life in pain and sufferings.

Hindi ko kayang mawalan ng pagkakataon para mabuhay ang Mama ko. Dahil dito, napagdesisyunan ko na lang—huwag nang magdalawang-isip pa. Hindi ko na kayang maghintay pa. Hindi ko kayang makita siyang maghirap pa. Tumango ako sa aking sarili at tumayo mula sa kama. I can’t afford to feel weak anymore. I can’t afford to cry. I had to take control.

Kung alam ko lang na ganito pala kasakit makipagtalik dapT kanina pa lang sinuntok ko na ito. "Sweetie, I can't take it anymore. I need to move now" anas nito sa nahihirapang tono. Tumango na lamang ako dito habang mariing nakapikit ang aking mga mata at kagat kagat ang pang ibabang labi ko.

Bakit sunod-sunod ang ganito? Ayoko na. Ayaw ko nang makarinig ng ganoon. It’s just too much to take in. Everything’s just happening so quickly, and I feel like I’m just going to pop out! I have to leave. I want to. Hindi ko gustong tuluyang maimpluwensiyahan ang utak ko ng kahit anong paninira sa kanya. I feel like I’d lose him more and more if I’d listen to anyone.

Ang akala nya ay hindi na nya ito matitikman muli. Gusto nyang ikipot ang dalawang hita sa sobrang kiliti pero pinipigilan iyon ni Theo. "Theo, please take me now sweetheart... I can't take it anymore..." Napangiti naman si Theo sa pakiusap nya kaya dahan dahan itong pumaibabaw sa kanya.

Kahit na sa pinakamasang tao ay hindi niya nanaising maramdaman nito ang ganitong klaseng pain. Napasigaw siya. Napatakbo ang kanyang ina sa kanya. “Anika. . .” umiiyak na sabi nito. “Mommy, I can’t take this any longer,” hirap na hirap na sabi niya, sunod-sunod na pumatak ang kanyang mga luha, “Hindi na ako tinatalaban ng kahit na anong gamut. Let me rest, Mommy.”

Sumisigaw na ako sa sobrang sakit at umiiyak dahil hindi ko alam anong gagawin para mawala 'yong sakit. I just wanna stop this pain, I can't take it anymore. ---------- Read.Vote.Comment © michiekelss

Pera ko rin naman yon, pinaghirapan at pinagpaguran ko rin yon Bakit palagi nalang nila akong tinitignan na parang ang sama sama ko Bakit ba hindi nila ako makita bilang anak din nila Doesn't matter anymore, I'm getting used to this everyday Inaliw ko na lang yong sarili ko sa panonod ng mga videos sa social media ng bigla may nag message request sa akin It doesn't have a name "I can give you anything just say yes"

Hindi ko kayang mawala ka. Hindi ko namalayan na napupunit ko na pala ang papel sa sobrang higpit ng pagkakahawak ko. Galit. Sakit. Pagkadismaya. Sabay-sabay na bumalik. At sa pagkakataong iyon... May na-realize ako. Kung mananatili ako rito... Hindi ako makaka-move on. Patuloy lang akong masasaktan. Kailangan kong lumayo.