Novel & Cerita I Can't Take It Anymore

To make sure no one could ever take her away from me? Or maybe… I was never someone she needed in her life to begin with. Pinikit ko nang mahigpit ang aking mga mata, pilit na pinapakalma ang aking paghinga. It’s too much. This pain is too much. Góddamn it… I don't want this fúcking pain. Hindi ako makahinga dahil sa nalulunod ako sa sobrang sakit. Ilang beses akong napailing at pinahid ang mga luha ko.

"Akala ko iba ka sa kanya, y-you ruined m-me ag-gain ano bang kasalanan ko ha? Patayin mo nalang kaya Ako? Just kill me now, I- I don't want to feel like this, j-just kill me already" Umiiyak na sambit ko habang lumuluhod sa harapan niya. I am tired and drained. Kung mabubuhay man Ako Ng naka kulong sa bahay niya, I better fall asleep and be dead forever to ease the unbearable feeling I am having right now. "V-vyelle-"

To be honest, kanina pa talaga ako kinakabahan at hindi maintindihan kung bakit. I've been trying to stay calm but I just can't. What Ri said triggered it more. Para akong maiiyak na hindi ko maintindihan. But what does she mean? Saan ako mali? I can't make any mistake anymore. I can't afford or else I might just snap and end everything. Maybe my life would end our problems? "Tara na." Sabi niya at mas nauna nang naglakad kesa sa akin.

I'm trying so hard to stop crying because this isn't a nice place to cry, but it's hard. Hindi pa nakakatulong itong panahon. Nasa kalagitnaan ako nang paglalakad nang biglang bumuhos ang malakas na ulan. Hinayaan ko nalang. Hinayaan ko kung paano ako mabasa ng ulan. Hindi na ako sumilong dahil pareho lang naman. Siguro kailangan ko nalang tanggapin ang lahat. Another one has ended. Another one has ended things with me, again, and I am mentally drained.

Sumusuko na ako. Ayaw ko na. Even the strongest person fall. …and this is my downfall. I’m so sick and tired of this life. I’m so sick and tired of living this life in pain and sufferings.

Hindi ko kayang mawalan ng pagkakataon para mabuhay ang Mama ko. Dahil dito, napagdesisyunan ko na lang—huwag nang magdalawang-isip pa. Hindi ko na kayang maghintay pa. Hindi ko kayang makita siyang maghirap pa. Tumango ako sa aking sarili at tumayo mula sa kama. I can’t afford to feel weak anymore. I can’t afford to cry. I had to take control.

Kung alam ko lang na ganito pala kasakit makipagtalik dapT kanina pa lang sinuntok ko na ito. "Sweetie, I can't take it anymore. I need to move now" anas nito sa nahihirapang tono. Tumango na lamang ako dito habang mariing nakapikit ang aking mga mata at kagat kagat ang pang ibabang labi ko.

Bakit sunod-sunod ang ganito? Ayoko na. Ayaw ko nang makarinig ng ganoon. It’s just too much to take in. Everything’s just happening so quickly, and I feel like I’m just going to pop out! I have to leave. I want to. Hindi ko gustong tuluyang maimpluwensiyahan ang utak ko ng kahit anong paninira sa kanya. I feel like I’d lose him more and more if I’d listen to anyone.

Sumisigaw na ako sa sobrang sakit at umiiyak dahil hindi ko alam anong gagawin para mawala 'yong sakit. I just wanna stop this pain, I can't take it anymore. ---------- Read.Vote.Comment © michiekelss

Hindi ko kayang mawala ka. Hindi ko namalayan na napupunit ko na pala ang papel sa sobrang higpit ng pagkakahawak ko. Galit. Sakit. Pagkadismaya. Sabay-sabay na bumalik. At sa pagkakataong iyon... May na-realize ako. Kung mananatili ako rito... Hindi ako makaka-move on. Patuloy lang akong masasaktan. Kailangan kong lumayo.