I Can't Take It Anymore 소설 & 이야기

Isa lang sana, para pampatulog. Pero hindi ko namalayan, pangalawa na, pangatlo, hanggang sa diretso na ako sa bote. Hindi ko na rin napigilan ang luha kong unti-unting bumagsak sa mesa. I’m trying to numb my heart. Hindi ko maintindihan kung bakit nasasaktan pa rin ako. Wala na akong karapatang masaktan, ako ang pumili ng buhay na ito.

Somehow, medyo umasa pa naman ako na ito ang magliligtas sa akin, pero hindi nangyari ang nais ko dahil si Cloud ang dumating. Ramdam ko ang paninikip ng dibdib ko nang malinaw na bumalik sa isipan ko ang nangyari. Kumurap-kurap ako upang pigilan ang luha ko. I want to fcking stop this pain already. I want to fcking leave all these things behind. I want to move on. I want to... I really want to! Pero sa tuwing sinusubukan ko ay hindi ko magawa!

At sa pagkakataong ito, hindi ako ang matatalo. TO BE CONTINUE

I yelled, the frustration boiling over. Kaagad akong napasabunot sa buhok ko na nagbabakasakaling mawala lahat ng sakit na nararamdaman ko. But no. It keeps flashing back. I even tried to sing a song to make it gone, pero wala. Wala. I just wanted to die. No. No. The word echoed in my head, a desperate plea to make it all stop. But it didn’t. This is driving me insane. It’s too much. Too heavy. Too painful.

Mabilis kong pinunasan ang luhang pumatak sa aking mga mata I don't want to be here anymore. This is freakingly suffocating the hell out of me. Please, someone get me out of here. My heart still pounding so hard. I hate this kind of feeling! I don't want this. I'm fine now, I started to move on... to live my life without him. Ci, get me out of here. But why the freaking freak am I crying?

I'm exhausted because of too much remorse. "Napapagod na rin ako, Jasper. Nakakapagod umiyak..." bulong ko habang nararamdaman ang sobrang pagod, gaya ng sinabi ko sa kanya ngayon-ngayon lang. "I can't do this shit any more. We should break up." He didn't answer. It's been a minute of silence between us. Only the heavy raindrops outside our house and my sobs can be heard. No noise faltered other than that. His line went silence. Everything around him is silent. I wonder if he's still on the line.

Init na matagal kong pinanabikan. And I don't know how to stop it.

hirap na hirap niyang tawag sa pangalan ko, umawang ang mga labi. “I can’t… I can’t hold back much longer. You're killing me…”

umiiyak na sambit ko. Patuloy akong lumuluha at alam kong marami ang mga nanonood pero wala akong pakialam. Ilalabas ko ngayon ang lahat ng sakit na nararamdaman ko kasi pagkatapos nito titigil na ako. Suko na ako. Pagod na ako. Ayaw ko na. Ayaw ko ng umasa sa kanya kasi sakit lang naman ang makukuha ko. "I must stop this craziness. My body isn't—"

Ang dali lang na iwan ako. Pagod na rin akong maghabol. Pagod na rin akong patunayan ang sarili ko. I’m tired of pleading. I’m tired with all this s**t! I closed my eyes. I can see Ria’s image fading away. Is this goodbye? Maybe… But if this is goodbye, I can’t do anything. I drifted to sleep but my heart is still crying.