Novel & Cerita I Can't Take It Anymore

Isang pagod na ngiti ang bahagyang sumilay sa labi ko. “I’m not that heartless, Pierre. I don’t even have the strength for revenge anymore.” Ibinaba ko ang tingin. “I’m tired, Pierre.” I drew a shaky breath. “Pagod na akong magkunwari. Pagod na akong umasa. I’m tired of everything.” Another tear rolled down my cheek. “Pagod na pagod na ako, Pierre. Pagod na pagod na ang puso ko,” I admitted. Hindi ko na kaya. Tama si Iñigo. I can’t keep living like this. Ayoko na. I’ve reached my limit.

"Ang pahirapan ang sarili mo sa pamamagitan ng pagrerebelde?" Pinigilan ni Jesabell ang sumagot at alam niyang mag aaksaya lang siya ng laway. Walang silbi kung ipagtanggol pa niya ang sarili o magpaliwanag. Hindi rin naman siya paniniwalaan nito. Baka nga ang sakit niyang phobia ay naisip nitong ginagamit niya lang upang kaawaan siya nito. "I'm tired." Ang tanging nabigkas niya at humakbang palapit sa kama.

"Parang ang sikip-sikip na ho ng mundo para sa akin. Mahihirapan na ho akong makasama kayo araw-araw dahil kahit naman tanggap ko na na wala kayong nararamdaman para sa akin, hindi naman mawawala ang nararamdaman ko para sa inyo nang gano'n gano'n lang." Napabuntong-hininga si Jacob. "Gusto mo na ba talagang mag-resign?" aniya. "Kung pwede ho sana. Kaso ang laki ng utang na loob ko sa inyo. Nakakahiya naman kung basta na lang ako aalis."

mahabang sabi ni Ian. Napakagat ako sa labi ko para mapigilang umiyak. Hindi ko akalain na aabot sa ganito. Nagiging mahirap sa amin ang bawat araw na lumipas. Patindi nang patindi ang pressure na nararamdaman namin ngayon.

Umupo muli ako sa kama and let my tears fall down continuously. 'Gosh what have I done?'

Natatakot ako na baka ibalik niya ako sa lalaki,na baka gawin nila ang ginawa nila saakin kanina sa loob ng kwarto Tumingin saakin ang kaibigan ni Hendrix, umiling iling ako para iparating na ayokong mapunta ulit sa lalaki, ayokong bumalik sa kwartong yon "Boss-" "Ako ng bahala sa kanya" Occasionally,I feel as though I am losing all will to live. I think it's simpler to give up than to keep fighting for a losing battle.Paulit ulit nalang akong lumalaban sa larong hindi ko kayang ipanalo. Sometimes I get sick of telling myself lies about how everything will be fine, how I'll be happy again,. There are times when I feel like I have nothing left and am just simply going with the flow and I keep

"Please don't do it again.." **end of chapter**

Natatakot ako na baka makagawa na naman ako ng desisyon na sa huli ay hindi ko kayang panindigan. "Kung nasasaktan kita ngayon, I'm sorry Grantt. But please, let me breath first? I'll live well after I conquer this pain. Don't ask me to understand you when I don't at all. Let just be honest with what we are feeling right now."

How about me? Ito rin kasi yung masakit at hindi ko matanggap rin kaya lumala ang anxiety at depression ko. Na hindi ako nakakuha ng pag-aalaga sa mga magulang ko. At ang daddy, akala niya ay sobrang tapang ko pero hindi niya alam na sa kabila ng masayahin ko na ugali, sa tapang na nakikita niya ay may ganito rin pala akong pinagdaraanan. Na hindi ko na rin kinakaya minsan. I need to stand up for myself, even during my dark days. No one knows how much I’ve suffered because they think I’m okay.

May posibilidad na ang araw na ito ang huli niyang makikita ang pinakamamahal. "I'M SORRY BABY, I DON'T THINK I CAN EVER MAKE IT UP TO YOU ANYMORE."