Novel & Cerita I Don't Mind In Tagalog

Napalitan iyon ng paghanga. "A-ae-ng s-sabiy k-ow, w-would you mind helping me," inulit ng lalaki ang sinabi niya kanina. Nakakatuwa pakinggan ang tagalog niya dahil slang. Pero dahil hindi ako sanay magsalita ng English ay pautal utal ako. “Aahh… ehh…. wha-at is your name?” antigas ng dila ko. Pinagtawanan ako ng lalaki. Lalo siyang naging cute sa paningin ko.

Sabi nya Shocks nakita nya ako? Nah It doesn't matter to me anyway. Who cares diba? No one. " So? I dont care if you saw me. Give me all the punishments. I dont mind. My life is already a living hell. So wala na akong pakealam." sabi ko "I won't do any punishments. Besides if you want me to be your friend I would gladly accept it." sabi nya As if naman kailangan ko ng kaibigan.

Ang galing mong magtagalog hindi halatang sa ibang bansa ka isinilang. "Because mom and dad always teach us Filipino dialect and even bisaya we also learn it. Like, gahi man kag ulo!(Matigas ang ulo mo), dili man ka kasabot( Hindi ka nakakaintindi). Asa man Ka padulong?(Saan ka pupunta?). And as her expression mom said "Ambot sa langaw pilay edad sa lamok" instead 'of I don't know.'

"Calm down okay? You're just drunk!" "Calm down mo mukha mo, Lumapit ka dito!" Dahil hindi niya ito maabot, pinalo niya bartop. "Lapit! Hindi mo ako maintindihan? Wala ka bang common sense? English naman ang boyfriend ah, bakit hindi mo gets na brokenhearted ako, tapos kinongratulate mo pa? Ang sama ng ugali mo! Lapit!" Pero may humawak sa braso niya mula sa likuran at sinabing, "I think you may have forgotten that you are currently in Singapore and not in the Philippines. Generally, people here don't understand Tagalog unless they're Filipino."

"Susuntukin na talaga kita!" "Go! It's alright. Like Dhen said "Yung ang mga nakikita namin, the rest it depends upon you.", which means, ang nakakaalam ng tunay na nararamdaman is ako, the one who's talking to you right now. Ako 'yon at ngayon sure na ako. . . . I like you." Natahimik siya then tinalikuran niya ako, "Sorry, I don't like you."

Literal na tagos ang patunay ng aking pagsuko at kahinaan. The indifference I was trying so hard to project wavered. My breath hitched, a small sound in the quiet room. "Good idea," pilit kong sabi, biglang naging paos ang boses ko. Tumayo ako kahit na nanghihina pa ang mga binte ko at pinwersa ang sarili kong umiwas ng tingin sa kaniya. "I'm going to take a nap. I'm tired."

“Ayoko.” Bahagya siyang ngumiti, pero hindi iyon masaya. Isang ngiting nakakapanghina, dahil alam niyang wala na naman akong laban. “Huwag mo akong pilitin, ’wag mo ring sayangin ang pasensya ko.”

"Bakit naman?" "Bawal? Proud ako e."

Natatawa niya pang sabi. "My false ka nang my false diyan." "Hindi mo alam? Uso kasi ngayon 'yang salita dito sa Pilipinas. Instead of saying 'sorry, my fault', we say 'sorry, my false', ang galing 'di ba?" Bakas pa yung exciteness sa boses niya habang nagku-kuwento. Napa-ngiti na lang ako. Boses bata siya pakinggan na nagpa-paliwanag sa akin―basta hindi ko lang makikita mukha niya. Baka lalo lang ako maasar sa kanya.