I Don't Mind In Tagalog 소설 & 이야기

Huminga ako ng malalim “K-Kumusta naman sa taong pinanggalingan mo? Wala namang digmaang nagaganap, hindi ba?” “Digmaang sibil na nangyayari sa Mindanao, at sa ibang bansa. Ganoong digmaan ang nangyayari sa panahon ko. Don’t worry safe naman sa Manila.” Mahina kong siniko sa tagiliran si Manuel. “Ikaw ah. Concern ka sa akin, ah.” “Hindi ako nag-aalala sa iyo kung iyon ang ibig mong sabihin…” May sinabi pa si Manuel na hindi ko naintindihan pero nanahimik na lang ako.

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

Pinindot niya ang answer button at tinapat sa tainga. "Hello, Gabby," tila nanggagaling sa malalim na balon ang boses ni Miguel. "Bakit?" parang lumundag ang puso niya nang marinig ang boses ng binata. "I really miss you right now. I can’t sleep because it hurts knowing you’re mad at me. Balak ko sanang intayin ka makalabas kanina sa comfortroom pero alam kong galit ka," ang boses ng binata ay nagsusumamo sa kanya.

he explained. Tumango-tango ako. “Okay, lang din. Ang hirap kaya umitim,” anyaya ko. He snorted. “Maitim ka no'ng una kitang nakita. So, I don’t mind. Nevertheless, you are still pretty." It's rare to hear him speak Tagalog.

["Anong No? Pupunta ako diyan. Nag alala ako sa'yo." "You don't need to go here." ["Tssk! Fine! Pero mangako ka na hindi na mauulit yan! You take care there, okay? Hindi ka dapat nagpapaapi."] Napangiti na lang ako. Hmm! He's the best kuya ever! "Yeah! Yeah! I'm fine now" ["You should be. You made me worried."] "I'm already conscious, so stop worrying, okay?" ["I can't prevent myself from getting wo------"]

Malalagpasan din niya ang pagiging masokista niya. "I see, thank you for loving me Cataleya, " malumanay na sabi nito. Pinakatitigan siya nitong mabuti. "I have one favor sa'yo please... " "Ano naman 'yun huh? " At parang ngayon niya gustong magpalamon sa lupa. Ngayon niya naramdaman ang pagkahiya sa pag-amin niya. "Pwede mo ba ako tawaging 'expensive' in Tagalog? "

Sunod-sunod kong tanong sa kanya. "Tss. Bakit naman hindi ako marunong magsalita ng tagalog? Eh, nakakaintindi nga ako hindi ba? so, it means I can understand and speak too, I can do both. Tss." Sabi ng pabidang lalaki. O____O

Dahil gusto niyang maging masaya ako? "Hindi mo naman kailangang gawin 'yan. I'll be fine. Hindi ko naman hahayaan na hindi maging okay. Kaya don't worry about me, ang isipin mo ay ang buhay mo sa ibang bansa. Hindi madaling makisama, alam mo 'yan. Kaya dapat ngayon pa lang, inaaral mo na ang maaaring ugali nila."

tumawa pa ito pero tumango lang ako. "good night, i love you" anito at hinalikan ako sa ulo. "mahal din kita" mahina kong sagot at nilamon na ng kadiliman. _____________ +Sorry for Grammatical Erros and Typos, Enjoy Reading.

Pinagalitan ko ang anak ko sa language namin at naiiyak na lang. "Pwede na ba siya pumasok, yeong-eona tagallogeueoleul jogeum haseyo. appaga dangsingwa daehwahaneun geos-eul bogo goelowohaji maseyo. appaga geuliwoyo. maj-ayo. yeong-eona tagallogeueoleul jogeum haseyo." tawag pansin ko sa mag-ama ko. (Speak english or a little tagalog, don't make your daddy suffer that he can talk you, you miss him, that's right, you should speak english or a little tagalog.)