Novel & Cerita I Hated You

“You don't love me, Dad! Sarili mo lang ang mahal mo. Hindi pa nabubulok si Mom pinalitan mo na!” “Anak, ini-explain ko na sa'yo ang—” “Hindi mo ako tinanong. Sarili mo lang ang iniisip mo. Hindi mo na ako mahal, Daddy! I hate you!” “Hilary—” Tumakbo siya papalayo habang umaatungal ng iyak. Medyo nanikip ang dibdib ko ng makita ito. “I hate you so much, Daddy! I hate you!”

Juliana — I hate him. I hate him. I freaking hate him! After what happened, pakiramdam ko kailangan kong ipaalala nang paulit-ulit sa sarili ko kung gaano ko talaga kaayaw sa kanya para makalimutan ang nangyari. That aside from him being off-limits because he’s my stepbrother, I shouldn’t keep wanting someone who did nothing but torture me and made my life a living hell while I was growing up.

pagtutuwid ulit nito. "I hate you!" "Alam ko! Alam kong kamumuhian mo ako bago pa man ako nagdesisyon na gumising matapos kong ma-comatose. Inihanda ko na ang sarili ko. Pero mahal kita. Hindi ko kakayanin na mawala ka sa akin. Inisip ko noong araw ng insidente, kung ikaw ang nabaril at may masama sa 'yong nangyari, hindi ko alam ang gagawin ko. Baka naging kriminal ako. Because I will surely k!ll those people who want to hurt you."

Muling nagsitawanan ang mga estudyanteng nakakasaksi sa mala-shooting act na ginagawa nina Leigh at ng babaeng kulot. "I hate you!" nanggigigil at namumula sabi ng babaeng mapanlait na feeling victim pero ang totoo ay defeated sa kamalditahan ni Leigh. "I hate you more!" saad ni Leigh na may buong diin at hindi aatrasan na awra ang babaeng kulot sa kanyang harapan. Nang sa tingin ni Leigh ay hindi na ito lalaban ay tinalikuran niya na ito at naglakad palayo sa lugar na ‘yon at duimiretso na sa kanyang classroom.

Hindi ko kilala ang lalaki na nakasama ko! I hate myself, I really hate myself!

Ha… I hated that it still hurt.

Isang bagay na mapanganib, matindi, at walang halong kasinungalingan. Ang titig na iyon… pinapanghina ako. "Damn it," bulong ko, halos hindi marinig. Napangiti siya—maliit lang, pero sapat para guluhin ang isip ko. "I know, Wifey." That stupid endearment. That stupid, infuriating, heart-melting endearment. "I hate you," sabi ko, pero walang galit sa boses ko. Tumawa siya ng mahina. "Liar."

Wala siyang reaction sa aking ginawa, at hindi man lang nagising. Hanggang sa magupit ko na ito ng tuluyan at tumambad ang totoo niyang hitsura. Mas lalo akong napa-iyak dahil pinagkaisahan nila ako. Kaya pala sobrang malapit sa kanya ang mga anak ko at madalas siyang tinatawag na daddy. Bakit ba ang tanga ko, bakit hindi ko siya nakilatis ng lubusan. I hate you, I really hate you Santos.

Alam kong magiging mabuting ina siya sa anak namin. These past few days habang mas lalo ko siyang nakikilala ay nagugustuhan ko na siya, ang genuine niyang tao at down to earth pa. Sometimes, sinasabi ko na I hate her para lang hindi ko na siya magustuhan pero at the end of the days ay kabaliktaran pa rin nun ang nananaig. Pinapaniwala ko ang sarili ko na hindi ko siya gusto pero hindi ako nagtatagumpay. Hindi ko malabanan ang nararamdaman ko para sa kaniya. I hate her means I like her. I like her.

"Ngayon pa lang, patayin mo na. Diyan ka naman magaling." Kingina, oh. Inulit pa? Sige, kung iyan ang gusto mo, Hexlock, gagawin ko. Para namang magpapaka-broken ako sayong kupal ka. Ekis ka na sa akin, puta ka. I hate you! I hate you so much! I HATE YOU SO DAMN MUCH!