I Know That I Know Nothing Novels & Stories

Nangunot ang noo ko sa sinabi ni Laze. "Ba't mo alam?" "I just know it," he stated.

If my hunches are correct, I should apologize, right? Now I'm asking myself. Am I ready to know everything? Kaya na ba ng isip ko na malaman ang lahat ng nangyari? Argh. Nakakabaliw mag-isip. Hindi ko na alam kung tama pa ba 'tong ginagawa ko.

Sinasampal kasi siya ng katotohanan na hindi niya pa talaga kilala ang sarili niya. "Sino ako kung ganoon?" panunubok niya rito. Mukha itong natigilan at napatitig pa sa kanya. Tila ito nag-isip kung sasabihin ba o hindi ang nasa isip nito. Pagkaraan ay tumikhim ito kaya't naalerto siya. "I don't exactly know you, but I have ways to find out," kalmadong bigkas nito.

Bigla akong kumilos. “Hindi ka gagalaw,” utos ko. Tumigil siya. Hindi lumingon. “Hindi ito laro,” dagdag ko. “Mas lalo kong kailangan malaman.” “Delikado.” “Mas delikado ang hindi ko alam kung sino ako.” Nanahimik ako. Walang sagot na sapat. Walang paliwanag na hindi magbubukas ng mas malaking problema.

sagot nito. Napa hinga naman ako ng malalim at tiningnan ko ito. “Hindi pa kami nag kikita pero bakit alam na niya size ko? Huwag niyo sabihin na manyakis kaibigan niyo?” Irita kong tanong hindi ko talaga matago pagka irita ko. Tumawa ito. “Hindi. Ganun talaga siya he knows everything pero huwag kana magulat kung halos hindi ka niya kibuin..” umupo ito at tinitigan ako.

He persuading me to believe me to him. “Paano mo nalaman?” Ang dami naman niyang alam. Lahat na lang alam ni Ken, kahit hindi niya alam, alam niya pa rin. “I just know.” He shrug and played the ballpen. “And I know, she wouldn't pay you.” “Ikaw ba pinapautang mo mga kapamilya mo?” Tanong ko sa kanya. He shrug at tumigil sa paglalaro ng ballpen at ibinalik sa dating pwesto.

Baka naman nanaginip na naman ako ng gising! Para akong baliw habang nakatitig sa kawalan at kinakausap ang sarili. Naalala ko pa ang unang pagkikita ko sa kanya at agad ako nadarang. Just like an idiot moth who's fully aware that the blazing fire could burn her but still chose to get closer and closer until it consume her. Hindi ko alam kung sino ang unang nakarating samin sa lugar ng Macabalan.

Kalmado kong sabi sa kaniya. “Of course I know everything!” “Mag-ina nga kayo talaga eh ano?!! Sumusugod kayo ng hindi niyo alam ang lahat! Nagagalit kayo ng wala pang alam! Ha! magkasing ugali nga kayo. Pumunta ka dito ng dahil sa nangyari sa amin kanina. Sumugod ka ba dito ng alam mo na ang lahat? Nakapagtanong ka na ba sa iba kung ano ba talagang nangyari?! O ang sinabi lang ng mommy mo ang pinaniwalaan mo?” habol ang hininga ko ng matapos kong sabihin iyun.

Sabi niya. I know hindi ako masyadong nakakausap ng maayos. Panay oo at tango lang ako kahit hindi ko naman alam iyong sinasabi nila o iyong pinag-uusapan. But I think I am not that mentally ill. O baka, sa isip ko na lang na okay ako kahit hindi naman.

Itinigil niya ang pagsasalita kahit na alam kong may nais pa siyang idugtong doon. Kamusta ako? Kamusta ba talaga ako? Hindi ko alam. Hindi ako maayos— hindi ako okay. Napapagod na ako pero wala akong karapatang sumuko dahil kahit ang sarili kong kamatayan ay pinagkakait sa akin. Sa kalagayan namin ngayon, importante pa bang itanong kung kamusta ako? “I’m sorry if you grow up not knowing who your real parents are…”