I'm Stuck Novels & Stories

tinuro niya ang dibdib ko, “sa loob ng puso mo. Alam kong marami kang kinatatakutan at pinanghahawakan na baka… nagiging dahilan kung bakit hindi ka makalaban.” Baka nga tama siya… kailangan ko lang harapin ang lahat. Pero paano? Saan ako magsisimula, saan ako magtatapos? Paano kung… pati ako ay mawalan? Kakayanin ko bang mawalan? “Yaya…” pagtawag ko kay Yaya. Kumunot ang noo niya pero sumagot pa rin. “Ano iyon?” Humugot muna ako ng malalim na hininga bago nagsimula. “Pwede mo ba akong samahan kila Stacey?”

I tried so hard to tug again the chain pero ni hindi man lang yun matibag. I am starting to get frustrated. I can only see one door there and it was made of steel. There is no window and there is only one way to escape and only through that door. I tried to extend the chain pero hanggang kalahati lang ng silid na yun ang naaabot ko.

I am completely fragile. Tinakpan ko na lang ang ng mga palad ko ang mukha ko. Why is it so hard? Napakasimple lang naman ng gusto ko pero bakit ako napunta sa ganitong sitwasyon? I harshly comb my hair using my fingers. Ni hindi ko alam kung saan ako pupunta. Nakalayo na ako sa subdivision namin kaya sigurado akong hindi na nila ako mahahanap dito. Pero hindi pwedeng dito lang ako at walang plano! I don’t know what the hell will I fucking do next!

Mahina pero desidido ako sa bawat salitang binitawan ko kay Fiona. Feeling stuck in a terrible situation that I brought upon myself, I feel like I'm in a never-ending nightmare. It's like I built a maze of problems, and now I'm trapped inside, with no way out. I can't help but blame myself for all the mess I'm in.

sigaw ko. “Napagod akong makinig sa mga problema mo. Napagod ako hindi dahil hindi kita mahal, kung hindi dahil awang-awa ako sa ’yo . . . at sa sarili ko. Kasi gusto kitang tulungan, pero wala akong ibang magawa. Gulong-gulo ang utak ko at para akong masisiraan. Hindi naman puwede na habang buhay na lang akong makikinig sa problema mo.” Siya ang sandalan ko no'n, pero napagod siya akin. “Kaya rin ako nagsumikap na ipasa ang exams ko dahil kung hindi ako makakapagtapos, walang magandang buhay na maghihintay sa akin at hindi kita matutulungan.”

I should go back now. I tried to find my way out, but I kept getting back to the same place. Fuck. Am I getting lost? Kinuha ko ang phone ko para tawagan si Ismael, pero hindi kumokonekta sa kaniya dahil walang signal. Nakaramdam ako ng dagling kaba. May tao pa naman sa paligid, 'di ba? Kung hindi si Savannah, may iba pa namang narito para humanap ng flags, right?

Malamig at nakakapanindig balahibo niyang tanong. Umiling ako. Pilit kong pinapakalma ang sarili pero hindi ko talaga magawa. Mas lalong nagiging malalim ang paghinga ko na parang hindi na ako makahinga. Na animoy nagpapanic attack na ako. "A-ako... saka I'm just being fair- Ahhhh!!!!"

nag bilang ako ng Isa hanggang tatlo bago tumakbo patungo sa bintana. ----------- That time Im serious I'm going to jump out the window.. But when I run and get there.. I'm doomed.. There's no way I can get out from there.. It's no lock.. It can't open.. Until Mr. Hanz Levi HUG my waist and pull me, I scream and struggles,

Takha akong tumunghay sa lalaki, na mukhang balisa sa pagkatok ng bintana. "What?" I mouthed irritatedly. Lumaki ang mga mata niya at ngumuso. My face turns sour in confusion. Mas ngumuso ang lalaki at tinutok iyon sa ibaba. Hindi ko siya ma-gets kaya pinindot ko ang button at unti-unting bumaba ang bintana. "What is your problem, Sir-" "Your dress…" "My dress is not available-" "It's stuck. Your dress is stuck." "Oh…"

It's like she's trapped in a maze that she can't come out of. Napabuga na lang ako sa hangin. Arggg!! Why am I stuck in this?? Crap! "You know what. Let's just eat first so we can think of a solution to your problem. How is that?"