I'm Stuck Novels & Stories

Ang tanging natirang tanong sa aking isipan ay: Kailan ko ba matatanggap na wala na kami? "Stuck in the past? I'm not!" Tumayo ako nang mabilis, ang mga kamay ko ay balot ng galit habang tinitingnan ko siya. "I just don’t understand how could you say that I cheated on you! Even if I didn't do it!" Hindi ko kayang pigilin ang galit ko. Ang bawat salitang lumabas mula sa bibig ko ay parang pasabog na pinipilit mapigilan.

I have to do something. Patuloy ako sa paglalakad pabalik-balik. It’s just a sign, bakit ang hirap-hirap kunin? I have my report ready with me! Hindi kasi siya nagpapakita kaya hindi ko siya makausap!

"Ugh! What the fuck is wrong with this day?! Of all the places na pwede akong masiraan, dito? Dito pa talaga?!" Napahampas ako sa aking manibela dahil sa frustration. I'd try and try several times but still, it won't start! "Kung tatawag ako sa mga staff ko sa shop, hassle para sa kanila dahil medyo malayo 'yun dito. Hindi ko naman pwedeng iwan na lang 'to rito. Ahhh! The hell! I can't even think better!"

Isinantabi ko ang calling card na bigay niya sa akin, wala akong nakikitang dahilan para tawagan iyon. Ang hirap mag-move on, lalo na't nag-iisa na lang talaga ako. Wala akong makausap, wala ring maiyakan. I'm lost, naguguluhan. Kailangan ko bang wakasan ang walang kwentang buhay na ito, o magpapatuloy ba ako? Pero hindi ko alam kung paano sisimulan.

Marahan akong tumango bago inextend ang kamay ko para abutin ang tumbler ko na may lamang malamig na tubig. “Hindi ka ba talaga kakain, Gab?” Umiling ako. “Wala akong gana, Kath. Kahit na subukan kong kumain, sigurado akong isusuka ko rin iyan. Hindi kaya ng sikmura ko na tumanggap ng pagkain ngayon. My system is upset. My whole body including my appetite just won’t cooperate. I’m a mess.”

Hindi siya mapakali at panay ang lingon niya sa paligid dahil baka bigla na lang may pumasok na tao at mahuli sila sa gano'ng akto. "Stay still, Anna." "B-baka m-may tao," aniya. "Nevermind them. Just focus on me." anito at muling sinunggaban ang dibdib niya. Jusmiyo Marimar! Paano nga ba sila umabot sa gano'ng tagpo ng amo? Bakit ni wala man lang siyang nakapang pagtutol sa sarili? Inaangkin na nito ngayon ang dibdib niya pero heto siya, nasasarapan imbes na pigilan niya ito.

Naiiyak na ako, parang nawala ako sa sarili bigla. "Anong stop! Anong stop ka dyan! Manahimik ka dahil paano kapag hindi ako nakalabas dito agad? Oh no hindi ko kaya! Hindi! Paalisin nyo ako! Ano ba!" Naghisterikal ako. Humagulgol, nagwala, nagsisigaw. "Ahh! Na-stuck ako sa elevator kasama ang evil boss ko! Huhuhu." Wala sa sariling sabi ko. "Magliliyab kami rito malamang dahil bukod sa hot sya ay evil nga sya! Ayoko pang matusta! Tulong!"

hindi na ako sumagot at pinatay ang tawag bago nanghihinang naupo sa kama. Never in my entire life have I faced a mission that rattled me like this. It feels as if logic itself has turned its back on me, my carefully crafted strategies unraveling like threads in the wind. I stand at the edge of uncertainty, grasping for answers that refuse to come, and for the first time, I am completely and utterly lost. Frustrated. Mabilis kong inayos ang sarili at bumaba, naabutan ko pa si Drei na patapos nang kumain.

Bakit ang daming problemang dumadating sa akin Gusto ko lang naman ng kapayapaan Gusto ko lang matakasan lahat ng sakit at hirap “Abo? Andyan ka pa ba? It’s me Clout, please respond to me.” Para akong naubusan ng lakas ng mga sandaling iyon. My life is so messed up, pwede bang ibalik ko nalang ito?

Bumalikwas ako, pumulupot ang kumot sa mga paa kong malagkit dahil sa pawis. 4 p.m. I cursed under my breath. Buong araw akong na-stuck sa apat na sulok. Sinayang ang oras na di kasama si Erica. My throat was dry, my muscles stiff, but I could move now. Wala na akong lagnat at gusto ko ang presensiya niya.