Ichiraku Ramen Novels & Stories

Naghintay siya at pagkaraan ng ilang minuto, dumating din agad si Raze. "Anong binili—" Napamaang ang bibig niya nang ilapag nito ang sandamakmak na chichirya at dalawang umuusok na malalaking ramen. "Kaya mo 'yang ubusin?" Umupo si Raze sa tabi niya at pinasadahan ang buhok gamit ang mga daliri. He looked handsome as hèll and yeah, hot too. Nang tumingin sa kanya ito, mabilis siyang nag-iwas ng tingin.

It's his favorite series. Maya-maya lang din ay sinundo na kami ni Kent. Dahil sabi nga ng anak niya na gusto nito ng ramen ay sa Japanese restaurant kami dumiretso. It was a fine dining area with partitions para may privacy ang mga kumakain. 'Di ko alam paanong nagcrave ang anak ko ng ramen. "Ichiraku ramen." Nakakunot-noo ko nalang na pinapanood ang anak ko nang ipagsiklop nito ang mga kamay niya na parang nagpapasalamat. Anyway, as long as he's happy, I'll be happy as well.

Mahinang natawa si Galvino habang pinagmamasdan na bumalik sa silya si Tamara na maaliwalas ang mukha nito na para bang ang pagkain na hinihintay ang nagbigay ng kulay doon. Maya-maya pa dumating na ang mga pagkain na in-order ni Galvino. Kumikinang ang mga mata ni Tamara na pinagmamasdan ang mga Japanese foods na nasa harapan lalong-lalo na ang sushi at takoyaki na nais niya habang ramen lamang ang in-order ni Galvino ang in-order para sa sarili.

Dito raw siya kumakain kapag natatagalan siya sa orphanage na iyon. The resto has a touch of Japanese Culture. Lahat ng mga furnitures, may touch ng japanese culture. Maybe because it's a Japanese Ramen Resto. Psalm pulled a chair for me then waited until I settled down there. I looked at him, confused. I sat down. “Why did we meet there, by the way?” I asked, abruptly. He settled himself in front of me. Nakapag order na kami kaya hindi na namin kailangan pumunta pa ulit sa counter o mag tawag ng waiter.

Mainit sa palad ang stick ng takoyaki, pero mas mainit ang ngiting iginagawad ni Arthur sa akin. Pagkatapos ng ilang oras na pamamasyal ay nagyaya siya sa isang lugar na agad akong kinilig pa lang marinig ang Konoha Village, isang tourist spot na inspired sa anime na Naruto na matagal ko nang paborito noong bata pa ako. Pagdating namin doon ay tila ako nasa panaginip. Ang mga bahay ay may disenyo ng mga ninja village, may Hokage Mountain na may mukha ng mga Hokage, at mga cosplayer na naglalakad sa paligid suot ang uniporme ng Konoha. “Arthur! Tingnan mo, may Ichiraku Ramen!” halos sigaw kong sambit habang hinila ko siya papunta roon. Natawa siya. sa reaksyon

Busy ako sa paghihiwa ng galic ng mapalingon ako sa binaba ni Rifle sa gilid ko. "Ano 'yan?" taka kong tanong. Tinignan ko ang cup noodles na nasaharapan ko. "Gagawa ako ng ramen," sagot n'ya. Hindi ako makapaniwalang tumingin sa kan'ya. Nagpainit ito ng tubig. "Grabe specialty ko ito, pag natikman mo mapapamura ka sa sarap," proud pa n'yang sabi. Pinagpatuloy ko na lang ang ginagawa ko dahil ayokong ma-stress kay Rifle. Ang ramen na sinasabi n'ya ay ang instant noodles.

"Of course!* Yumukod naman si Ichiro bilang respeto sa pinsan ko. He is Japanese and bowing is part of their customs and traditions which is an act of respect. "See you tonight at the pub," wika ko kasabay ng mahinang tapik sa kanyang balikat. I didn't sell the pub. Grandpa didn't agree with my idea of selling it. All my expenses and allowances are shouldered by the group so I don't have to worry about finances.

“Oo! Mauubos ko ‘to no! Basta sabi mo!” Muling tumango si Fabian, kaya lumapit kami sa counter. Self-service kasi iyon. Nag-order kami ng dalawang ramen na iba’t ibang flavor. Chicken ramen ang akin at kanya naman ay Tonkotsu ramen. Nag-order din siya ng Gyoza, Tofu steak; akin naman iyong potato salad at chicken kimbap. Nag-order din siya ng sushi, pero hindi ko mahilig sa raw fish, kaya siya na ang umubos no’n.

"Uh... gusto mo bang...lumabas?" Nagkatinginan kami. "Libre kita," dagdag niya agad. "Gusto mo ng ramen?" Nagkibit-balikat ako. "Sige." Hindi ko rin alam kung bakit ko siya kinakausap. Bakit nandito ako ngayon sa harapan niya na parang walang nangyari kahapon. Wala kaming masyadong imikan sa simula habang naglalakad papuntang maliit na ramen shop sa tapat ng dorm area. 'Yung tipo ng ramen na eighty pesos lang pero masarap kasi mainit.

Umiinom ito ng tubig. "I want ramen po." Kusa akong napangiti sa kaniyang naging sagot. Ako ang lalaking una niyang minahal, hindi ko alam na ganiyan pala siya kumilos kapag sa... may label ba kami? Wala nga pala.