If I Die Novels & Stories

Kung gusto niya akong patayin sa ganitong paraan, ihulog niya na lang ako sa bangin! Ayaw kong mamatay na nahihilo at umiikot ang mundo ko! “Pwede ba?! Kung nagbibiro ka lang, ayusin mo na ang pagda-drive. Ayaw ko pang mamatay!” “I’m not! Magda-drive ba ako nang ganito kung walang humahabol sa atin? Tingnan mo sa likod kung ayaw mong maniwala.”

I can’t breathe anymore. Mas diniin niya ang hawak sa leeg ko. I am running out of oxygen. Is this how I am going to die?

Like every now and then, death is already knocking at my door? ©️charmaineglorymae

I heard shouts and Zale's pleas. But one thing is for sure, I am dying.

“Bakit kaya hindi na lang maging parang isang bituin ang mga taong pinapahalagahan ko? Bakit parang hindi mga bituin na hindi umaalis?” “Sadly, we're just humans. And humans can’t live forever. Everything has a limit and even our life is. It’s scary how you don’t know when and how you’re going to die.” Napangiti ako ng mapait dahil sa sinabi niyang iyon. “Gusto ko ‘yung payapa. ‘Yung walang sakit.” “Who wouldn’t want a painless death? All of us do.” Tumango ako. “Ikaw Nico? Kailan mo masasabi na handa ka nang mamatay?”

“Welcome to hell, population: us.” Caite snorted. “Do you ever stop talking?” “Not unless someone blows me up.” “Tempting,” I muttered. "Basta if I die, I want a burial where the creepers can’t find me. Drop me in the ocean or launch me into space.” "You’d just come back as a space zombie,” Caite quipped.

Sa pag-aakalang hindi ko magugustuhan kong darating ang araw na baka magaya lang din ako ng mga naging mate ng pamilya nila. "What if, I die also?" gusto kong maging sigurado siya sa nararamdaman niya, dahil kung hindi pa sigurado alam niya na ang mga susunod na mangyayari, dahil walang magiging madali pagdating naming sa ganoong sitwasyon. Its either pipiliin niyang mawala ako, o hihilingin kong ituloy niya ang buhay niya na wala ako. Ngunit kabaliktaran nang reaksyon niya ang gusto kong makuhang sagot. Bigla na lang kasi tumalim ang mala-ginto niyang mga mata sa akin.

"Wear something easy to take off." Tapos binaba niya. BINABA NIYA YUNG TAWAG. Naiwan akong nakatitig sa phone ko, namumula, nanginginig, at putanginang basa na naman. Hades Montegro, you're going to be the death of me. Pero honestly? I can't wait to die.

May isang buwan ako para unti unting iparamdam sa kanila ang paglayo ko. Kung hindi ko ito gagawin mas lalo silang masasaktan. Masakit mang isipin pero...ayaw kong umiyak sila sa libing ko. I don't want them to cry in my funeral. Mapait akong napangiti sa iniisip. I have no chance to live. This is my faith. To die alone. Binuhay ko ang aking cellphone and many texts and missed calls bombarded my phone. Binasa ko yung mga recent texts nila.

MAPARUSAHAN na ba talaga ako ng kamatayan ngayon araw na ito? Ito na ba ang huling araw ko sa mundo? Aalis na ba akong hindi nagpapaalam sa magulang ko? Oh, whatever. They already expected me to die at a young age. Hindi na malaking bagay sa kanila kung mawala ako sa mundo ng parang bula o baka nga hindi na sila magulat kapag nakita nila ako sa ilog na lumulutang ng walang buhay. Hahahaha.