Novel & Cerita If My Memory Serves Me Right

I planned on making one for Femella. Dahan-dahan akong tumayo sapo ang sumasakit na ulo. The return of the memories is overwhelming me. Hindi ko alam ang mararamdaman. I'm torn between being happy because my heart remembers what my brain has forgotten or blame myself for not trying hard enough to remember all these before. Bumalik ako sa kotse at nagpatuloy sa pagmamaneho. I'm looking at every house, tree, and even the dogs in the streets that will trigger more memories to materialize.

Ngayon, na-realize ko na masyado pala siyang nasaktan nang mawala ‘yong lolo niya dahil siya mismo ay nakita kung paano ito mag agaw-buhay noon. Memories are indeed powerful and scary at the same time. Powerful dahil kayang ibalik nito ang pakiramdam ng nakaraan at nakakatakot dahil hindi lahat ng nakaraan ay masaya at worth it matandaan. Now, I’m scared of my own memories. “Maybe it hurts a lot right now, pero matututunan mo ring yakapin ‘yong sakit na dala ng memorya mong ‘yon, Vic.”

Hindi ko alam pero habang tumatagal ang paghaplos sa aking noo ay nababawasan ang sakit na nararamdaman ko. Sa tagal nang pagtitig ko sa kanya ay biglang pumasok sa isip ko ang isang memorya. Nabato ako sa aking kinatatayuan nang matanto ko na ang memoryang iyon ay ang nangyari kagabi. Gulat na gulat ako habang nakatingin pa rin kay sir Alex habang tuloy-tuloy na nag-play sa utak ko ang nangyari kagabi hanggang sa umabot na sa pag-amin ko sa kanya.

malungkot niyang sinabi. "Hindi namin alam na tauhan pala 'yon ni Mayor," ani ng isang babae. "Kumusta na po pala si Jojo?" tanong ko. "Kakauwi pa lang n'on. Nagpapagaling sa bahay." "Jojo? Sinong Jojo?" Our eyes went to Mama. Nagtataka sila at binalingan ako. I cleared my throat. "Nagkakaroon ng short term memory loss si Mama minsan... kaya ganiyan," paliwanag ko. Napatango sila at mukhang napalawig ko naman ang kanilang pang-unawa.

Flashback. I was so drunk that I can't remember what happened ang natatandaan ko lang ay pinindot ko ang doorbell ng isang unit at may bumungad sa akin na babae na sa tingin ko ay nakainom din kagaya ko dahil sa malakas na amoy ng brandy dito. "M...Makikituloy sana ako sa'inyo." I know it's dumb but I can't drive "Roberto?" bulalas nito at nanlaki ang mga mata

“Huh… paano ’yan, doc? Wala pa akong maalala.” “It’s okay,” kalmado nitong sagot. “Malakas na ang katawan mo. Pwede ka nang magpagaling sa bahay. Hindi naman agad babalik ang memory mo, at hindi rin natin masasabi kung kailan... pwedeng bukas, o sa isang buwan. Ang importante, stable ka na. Your memory will come back on its own.” “G-ganun ba…” mahina niyang tugon, hindi pa rin lubos na kampante.

napa buntong hinga Ang kaibigan. "I'm so stupid to believe, nag mukha pa akung baklang may jowa na halos pati kotse bibigyan ko pa, tapos yun pala may iba." iyak parin nya. "shhhhhh, tama na yan mars it's ok atlest you knew it already habang hindi pa kayo kasal naka ligtas ka." pam pakalma na turan ng kaibigan.

Bigla akong kinabahan. And I'd remembered one thing... I'm one month delayed. Note: Salamat sa mga comment niyo. Love lots po.