If My Memory Serves Me Right นิยาย & เรื่องราว

ani Mama. "Thank you, Ma," ani ko sabay ngiti sa kaniya. Itinabi ko na muna 'yung reviewer ko at kumain na 'ko agad. Tama nga naman si Mama, mas madali kong matatandaan 'yung mga pinag-aralan ko kapag may laman ang aking tiyan. Ngayon ko lang din naalala na makakatulong 'yung dark chocolate saka mani para pampatalas ng memorya. Makabili nga mamaya no'n sa may canteen.

Pero buo ang loob. Napatitig ako sa hawak kong baril. Napangiti ako ng konti. Hindi ko inasahan na ganito kabilis magising ang muscle memory. Hindi pa ako 100%, pero unti-unti ko nang binabalik ‘yung sarili kong pagkatao. Hindi na ako helpless. At kung sinuman ang gustong bumalik para subukang saktan ako? Good luck na lang sa kanila. Tsk nakakawalang gana.

O sa memorya ko? Shocks, ano bang nangyayari sa akin? Ipinilig ko ang ulo at umiling, pero hindi ko pa rin maialis ang tingin ko sa kanya. Sandalwood. Vanilla. Isang uri ng amoy na hindi mo basta-basta makakalimutan—hindi dahil matapang ito, kundi dahil may kakaibang tama ito sa sistema mo. Isang pabangong parang humahaplos sa’yo kahit hindi mo gusto.

“Yun bang sinasabi kapag ibuburol na. Yung letter?” “Putangina hahahah” hindi ko na napigilan ang tawa ko. “Eulogy yata ang tinutukoy mo sari” Excited syang tumango. Tama nga ako, yon ang tinutukoy nya. “Yon nga! Paano mo yon nalaman?” “Pinag-aralan namin yon nung elementary. Alam mo namang meron akong photographic memory kaya imposibleng makalimutan ko yon” paliwanag ko.

Cayden's POV I look out the window aimlessly. I am bothered this past few days. I don't know if they are real or not. But every night, I woke up having dreams of August. My jaw clenched. If my hunch is correct, they are my missing memory. Yeah, I know I lost part of my memory. I accidentally heard it from my mother and I forgot one specific person. Hindi ko alam dati kung sino ang nakalimutan ko, but now somehow I am convince na si August yun.

He doesn't want to have false hope but wishes his instinct was right. "AMELLA, bakit mo ba ako pinapunta dito?" nakangusong reklamo ni Shane sa akin, matamlay na na-upo ito sa upuan sa harap ng aking desk. "You know what Shane, I think my memory is not progressing anymore and I am still stucked, I don't remember anything yet," matamlay ko din na pahayag sa aking pinsan sabay hilot ng aking sentido. "Hmm, so you called me here... for that?" Tinaasan ako ng kilay ni Shane.

pagkukunwari ko, testing to get an answer from her. Is it because I'm getting older, my memory is getting bad, but I guess, I went to another cooking lesson before my accident explains why I'm good at it right now?" pagkukunwari ko, testing to get an answer from her. They said that even if you lose your memory, you wont lose your other abilities or what you're good at even if you can't remember it. Kaya kahit wala akong maalala, I'll still be good at cooking kung magaling talaga ako noon. But, she's saying that I'm bad at it?

I was about to say ‘sorry’ when he interrupted me by speaking on his side first. “Are you kidding me?” saad niya. Kidding? Diretso ko siyang tiningnan sa mga mata niya. Ngumiti rin ako ng bahagya bago nagsalita. “Kidding? I lost my memory in a blink of an eye. And right now, I am feeling useless. P-Pakiramdam ko wala akong kwentang tao at—” “What the hell are you talking about? I think you're being hysterical. Should I go and call the doctor?”

Now that I think about it. I fell from the stairecase, losing my memories when I was ten years old? Hindi sana ako maniniwala kung may naaalala sana ako sa mga panahong bago ako tumunton ng edad na sampu but realizing it now, wala talaga akong matandaan. If its real, then I really did had an amnesia. It was an obvious remark lalo na kapag ganito ang sitwasyon ko ngayon. It's totally blank.

Memories. "Pati ba naman ikaw, tinatawag na memorya 'yan?" paos na bulong ko, sinubukan ko na ulit pakalmahin ang hininga ko. "Kanina lang, napanaginipan ko na naman ang nakaraan ko. Pero mag-isa lang ako rito sa mansyon... gutom na gutom ako, tapos kumakain ako ng mga panis na pagkain dahil wala na akong nalalasahan. It felt so real, Roigie. Sobrang dumi nun at sobrang bigat sa pakiramdam."