Novel & Cerita If My Memory Serves Me Right

Wala masyadong mga gamit na makikita roon maliban sa mga frame na nakasabit sa kulay puting dingding, at iilang cabinet sa paligid. Nagkatinginan kami ni Mom, binigyan niya ako ng babala na ako na ang magsabi ng nais ko. Bumalik ang tingin ko kay Ninong Esmael at sinabi ko rito ang pakay ko. "I need your help, ninong. Hindi ko alam kung paano ko ito sasabihin pero...sa tingin ko ay nagka-amnesia ako dahilan upang mawala ang ilang memorya ko at wala akong matandaan sa ilang bahagi na naganap sa buhay ko sa loob ng isang taon." pagsisimula ko. Seryuso lang akong tiningnan ni Ninong. Binalingan rin nito si Mom at tumango si Mom sa kaniya bilang pagsang-ayon sa sinabi ko.

sagot ko. "Ewan ko lang. Para kasing hindi," aniya na hindi maalis-alis ang pagkakatitig niya sa akin. "Hindi ako pwedeng magkamali. Matalas pa ang memorya ko at kung tutuusin ay madali kong matandaan ang mga taong nakakasalamuha ko." Tumango ako. "Maybe, we did meet. Pero kung sakali man ay baka ilang taon na rin ang nagdaan."

Bulong ko sa sarili. Pero kanina ay bigla na lang nag-react ang katawan niya ng marinig niya ang sinabi ni Nay Ele patungkol sa akin. A-ano iyon muscle memory? My gosh, napatawa na lang ako sa aking mga iniisip. "Hindi ko din po alam nay Ele," tugon ko sa tanong niya sa akin. "Hayaan na lang natin baka pagod lang siya," Saad ni Nay Ele sa akin. Pagkatapos ay itinuloy ko na ang aking kinakain na saging habang si Nay Ele naman ay nagbabalat ng manga.

the voice whispered. Warm. Gentle. Broken. My chest tightened painfully. “Mom?” I whispered. The memory surged. A letter. Hands shaking. Tears. “You have to forget,” she said. “You have to survive.” My breath hitched. “Why?” I cried. “Because if you remember—” The memory cut. Sharp. Incomplete. But one thing remained. One word. One name. Burned into my mind. Clearer than anything else. My heart pounded. My lips parted.

sabi ko huminga ng malalim si mama Umupo kaming apat, diko maiwasan na tanungin si mama "Ma may Retrograde amnesia." sabi ko "Amnesia diba yan yung nawawalan nang memorya ate?" sabi ng bunsong kapatid ko, tumango lang ako sa kanya "Anak sorry." nagulat ako ng umiyak si mama "Ma bat ka umiiyak." sabi naman ni freya "Ma." sabi ko at hinawakan ko ang kamay ni mama "Hindi kita napatingin sa doktor noon." sabi ni mama

Ano bang nagawa ko? Nang mga sandaling iyon, gusto ko na siyang tanungin kung ano ba talagang meron. Gusto kong sabihin sa kaniya na I lost my memory at hindi ko siya maalala. Pero nanatiling tikom ang bibig ko. Hindi rin naman niya papaniwalaan iyon. “Damn it! Damn it!” rinig kong bulong nito in frustration. Nakagat ko lalo ang labi ko.

Habang ang lalaking iyon ay masama ang mukha. Hindi ako makapaniwala ngayon sa nakikita ko. Paanong magiging ako 'to? Wala akong maaalala na ginawa ko 'to- sandali. Oo nga pala may amnesia ako. Posibleng ako 'to. Pero takot ako sa gagamba at sa kahit ano mang insekto takot ako. Kong ako itong babae nasa sketch. Bakit nakangiti ako habang hawak ang grapon na may laman na malalaking gagamba?

I was delighted that the weather cooperated today because I couldn’t imagine visiting them on a rainy day. “Well… we can distinguish what is right and wrong when we have memories. We can recall where we made mistakes and learn from them,” Marcus stated that brought me back to reality. He paused for a second, I saw his lips tremble when he attempted to talk again. “We can't remember everything, but the ones that evoke strong emotions are the ones that stay with us the longest.” I nodded. “I think so, too…”

And is that the reason as well why karma has hit me now and I am suffering from it now? Hindi ako kailanman na nanggamit at lumoko ng ibang tao, pero bakit sa memorya na iyon ay parang ginawa ko iyon kay Evan? And I am so sure of one thing: that scene was clearly a part of my past, pero gano’n pa man hindi pa rin sapat ang mga alaala na iyon upang mabuo ang mga katotohanan sa aking isipan.

"Yes Pa!" "O, siya ako'y bababa na muna at may kailangan akong asikasuhin. Magpahinga ka na muna o 'di naman ay mag-merienda. Nagpahanda ako ng masarap na pagkain kay Meding."