If My Memory Serves Me Right の小説・ストーリー

Bakit ba kasi ganon. Narinig ko ang yabag ng paa niya. Mabagal. Sigurado. Parang alam niya na sa bawat hakbang niya, may epekto sa paligid. Tumayo ako agad, reflex. Parang may exam na biglang dumating. “Hindi mo kailangang tumayo” sabi niya. “Oo nga no” sagot ko, sabay upo ulit. “Sorry. Muscle memory”

Kinakabahan siya, hindi dahil sa katotohanang nagkaroon siya nang brain fractured kundi dahil sa maaaring sagot ng doktor na siyang magmumulat sa kanya sa buong katotohanan. "Yes!" Bahagyang napaawang ang kanyang mga labi sa naging sagot ni Dr. Corpus. So, ibig bang sabihin nu'n? Totoo ang kanyang mga nalalaman? "But why I can still recognize my family? My friends? My work? My company? But... but why I can't remember her?"

Tila'y natakot na rin ito sa aking nakita at piniling manahimik na lamang. A memory suddenly flashed in my mind. I remember those eyes... Hindi ko alam kung tama ang hinala ko. Pero lumakas ang kabog ng dibdib ko. This can't be... ##

manghang tanong nito. “Mukha lang akong tanga, pero magaling ako sa memorization.” “I guess, I have judged you unfairly. You’re smart. I have belittled you.” “Kasi napaka–judgmental mo.” “Sino ba ‘yong babaeng malakas ang loob manghalik ‘di naman pala marunong?” “Hoy! Akala ko ba nagkaka–amnesia ka kapag nalalasing?” “Kasalanan ko bang ‘di ka magawang kalimutan ng isip ko?”

“Maybe we’re friends before. Who knows?” Mariin niyang kinagat ang ibabang labi. Ramdam niya ang pagpapaligoy-ligoy nito na para bang hindi ito interesadong sagutin ang kanyang mga katanungan. Mas lalo tuloy siyang naguguluhan. “I see,” she replied and sighed. “If you are though, I’m so sorry if I can’t remember you. I am suffering from amnesia and I couldn’t recall anyone from my past. If you are one of them, please let me know.”

["Sige! Hihintayin kita." Nang maibaba niya ang tawag ay saka ko minadali ang pagpunta sa kanila. Dalawang linggo ko din siyang hindi makikita at maiisip ko pa lang ay para na akong mawawalan ulit ng malay. Speaking of... Nakalimutan kong itanong kung ano ang nangyari kahapon. Ang naaalala ko lang ay may biglang nagflashed na memorya sa isipan ko, then everything went black. Hanggang ngayon ay malabo pa rin sakin ang memoryang yun. Mukha lang ng babae at lalaki pero maging ang imahe nila ay hindi rin naging malinaw sakin.

mahinang sabi niya at masakit na tumawa dahilan para makagat ko ang ibabang labi. Yeah right. Painful memories first. Wala akong idea kung may masaya siyang ala-ala mula pagkabata. “T-The doctor’s right. My selective memory will make me remember painful if there’s more painful memories than happy memories. Then the last memory I would remember are my happiest days,” ang namamaos niyang boses ay nagsenyales na naluluha at nasasaktan siya. Ngunit wala akong magawa.

Pero sino? Sa tanan ng pagsasama namin, wala naman siyang nabanggit na babae. O wala ba talaga? Baka naman nakalimutan ko? Aish! Nananakit na naman ang ulo ko. Ayoko nang pilitin ang memorya ko kung ganito lang din naman. Siguro ay epekto pa rin ito ng pagkakabagok ko kaya normal lang na maging makakalimutin.

aba't ang lokong 'to, kung panaginip yun putcha edi sana hindi ako puyat diba? "Alam niyo po sir, sana po sa susunod na mag iinom kayo, hindi kayo magpaka sobra ano? Para naman po di kayo nakaka istorbo sa tulog ng iba." "I'm sorry, but I don't remember calling you to fetch me there." kunit noong sabi nito.

Ano na naman bang— Ang mga tanong ko sa aking sarili ay kaagad na nasagot ng sarili kong memorya. How can I forget? How can I be this stupid? Umawang ang bibig ko ngunit walang lumabas na salita roon. Should I play dead? “I heard you are allergic to seafood, Mortishia.”