Ilonggo Quotes Novels & Stories

Yon nga ang sabi sa isang quotes na nabasa ng dalaga. "It is better to love and to be loved than to have never loved at all." “Pero bat ganon?” “Bakit tila yata masheeeket?”

Isama pang mainit dito sa Bontoc pero carry pa rin dahil mas mainit pa rin naman sa Manila. "Anong gagawin mo dun?", tanong ni Oliver na katatapos lang maghugas ng pinagkainan namin. "Magpapa attendance sa statue ni Jose Rizel.", pamimilosopo ko. May statue kasi sa plaza si Jose Rizel. "Baliw!", Oliver "Hindi na bago yan! Sperm pa lang ako ng tatay ko, baliw na ako kaya nga ako ang nanalo sa lahat ng kakompetensya at ako ang nabuo. Halika na!"

naupo ako sa tabi ni Artemis na tulog na tulog at dahan-dahang hinaplos ang mukha niya. Napatingin naman agad ako kay Archer nang magsalita siya ulit. "In Miguel De Cervantes book, 'Don Quixote', the proper quote is "Let us forgive and forget injuries."" saad niya at napakunot ulit ang noo ko. "Huh? Hindi kita maintindihan." nagtatakang wika ko habang nakatingin sa kanya. He sighed and looked away. "Forgive and forget, I mean."

She felt so close, yet so far—parang isang bangungot na walang gisingan. “I miss you, Lulu…” bulong niya, halos hindi marinig, habang pilit pinipigilan ang namumuong luha. “Please come back now. Please… be safe.”

I sighed. "Hindi ako inaantok.. May naiisip ako." sabi ko. "Ano na naman?" aniya sa matabang na boses. "May nabasa akong quotes kay pareng g****e. At sa tingin ko bagay iyon sa'yo?" saad ko. Tumango siya. "Then, share it with me." aniya na agad kong sinunod. "Lahat ba ng Single, malungkot na? Bakit lahat ba ng taken masaya?

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

“Magaling ako g*go!” “Manahimik nga kayong dalawa! Alam n’yo, minsan talaga naisip ko kung totoo nga ba kayong magkaibigan?” Iling na wika ni Diego. “Mag-kaibigan kami.” Sagot ko sa kanya. “Minsan parang gusto ko na rin siyang itakwil.” “Ul*l!” “Manahimik nga kayo! Nagigising n’yo ang mga isda.” Napalingon ako dahil sa sinabi ni Diego. Malawak naman siyang ngumisi sa akin.

“Dalawa lang tayo, pero parang pangsampu itong nakahain sa lamesa.” “Enjoy mo lang, Ilaria ang food,” sabi na lang niya, at saka tumabi sa akin. “Ang mahalaga ay mabusog tayo at masarapan ngayong hapon. Kasi mamayang gabi, ibang sarap naman ang mangyayari.” “Huy!” tumawa ako nang malakas at hinampas ko siya sa braso. “Baliw ka talaga!” “Baliw na baliw sa iyo,” sabi niya, sabay kindat sa akin. “Sa iyo lang ako mababaliw, Ilaria.”

The city lights, giant buildings, and our memoir best describe Italy — the City of Romance. Sa huling pagkakataon ay muli akong nangahas na pakatitigan siya. Sa kabila ng pagkukubli namin sa aming mga maskara ay may isang pangako akong ibinulong. Isang pangako na kailanman, hinding-hindi ko sisirain. “Sarai il mio primo e l'ultimo, lo prometto.” (Ikaw lang magiging una at huli ko, pangako.)

"I just knew that you're from the Philippines." "Yeah," tumatangong sabi ko. I wasn't really expecting na may dugong pilipino siya dahil hindi halata sa itsura niya lalo na sa pananalita niya. He looks like a full blooded American. "Life is really cruel, right?" he asked me after drinking his beer. "But let me share this quote with you." Umayos siya ng upo bago tumingin sa akin. "No matter what people say, you're the most precious person in your life."