Impitoyable Novels & Stories

"Imposible!" .

Hindi niya maunawaan kung bakit mas masasaktan ang tao kapag sinabihan ito ng ‘sorry’. “Stefan heard the word “sorry” a lot after the accident. “We’re sorry, but they died on the spot,” “We’ve already done our best, but he didn’t make it.” “I’m sorry,” “I’m sorry, Stefan,” “I’m sorry for your loss,” and so on. The more he hears those words, he feels as if he’s going insane if he keeps hearing those words over and over. Stefan is traumatized as a result of it,” pagsisiwalat ni Doña Divina. “That is why he stated that Salvatore never apologizes. That word hurts him far too much.”

Kung makaasta ito parang may ginawa siyang nakakasuklam na bagay. "Do you think I'll feel sorry for you, because you're here in front of me with that pathetic face of yours." Mas lalo pang nagalit ang lalaki nang makita nito ang expresyon ng mukha ni Aimie, na parang nagpapaawa sa kanya. "Anong pathetic face, sa gwapo kong ito, pagsasabihan mong nakahahabang yung mukha ko, magsalamin ka nga panget palaka ka. Ang panget mo!"

Jesus! Impit ang iyak na narinig kong nagmula sa akin. Nadurog pang lalo ang gula-gulanit ko ng puso sa larawang naipinta sa isip. Lev–young, scared, bruised and dirty at the hands of the predators. Cornered and helpless. Shit. Hindi ko maimagine kung paanong nakaya ng bata niyang katawan ang lahat ng mga pagpapahirap na iyon. He was like what seven or eight?

Hindi naman nagpanic si Ambrose nang kahit na kaunti nang makita niya ang mga ito, dito na napuno ng hinanakit ang kaniyang mukha habang nanlalamig niyang sinasabi na, “Mga walang kuwenta! Pababagsakin ko kayong lahat sa ngalan ng hustisya.” Nang marinig ng lahat ang mga salitang iyon sa ere, sumabog ang aura sa katawan ni Ambrose habang itinataas nito ang kaniyang mga braso. “Dadalhin ko kayong lahat sa impyerno! Blazefire Omnipotent!”

pagbabanta ko, hindi nag-aatubiling gumamit ng anumang paraan na kailangan. Nag-iba ang ekspresyon ng mukha ni Stanford, isang pakiramdam ng desperasyon ang gumagapang sa kanyang boses. " No, Veronica, please don't do anything like that. Forgive Melissa. Alam kong nagkamali siya, pero hindi sinasadya. Nalulungkot din siya sa nangyari. Please don't act impulsively." "Impulsive? Sa tingin mo ba impulsive ang kilos ko?" Hindi ako makapaniwalang sinabi niya iyon.

"Ang sinasabi ko, 'yong mindset mo puro pangkalokohan. Ilang taon ka na napaka immature mo pa din." "Bakit? Sa edad na ba nababase ang maturity ng isang tao?" "Dapat sa edad mo mature ka na mag-isip." "Immature ako, Oo. Careless, senseless, characterless, disloyal, dishonest, possessive, selfish, over confident, annoying, Kahit ano pang adjectives 'yon at kahit ano pang isipin niyo sa akin, wala akong pake! Heto ako eh, I'm the way I am and I will always be! Hahahaha!"

marahil ay para mas pahirapan pa kami. "That's not true!" balik na sigaw ko sa kanya pero tumawa lang siya, "Kayo ang dahilan kung bakit ito nangyayari! wala kayong kasingsama! dapat sainyo ay mag sama sama sa impyerno! at huwag kang mag alala dahil kahit wala ako dito ay hinding hindi na ulit papatol si Seb sayo! cause you're an abomination and you suck the life out of everything and everyone around you! and no one will ever love you because you didn't deserve any loving!" buong tapang na pangungutya ko sa kanya. Marahil nga't bubog na ako at kasalukuyang nakagapos pero hindi ko sa kanya ibibigay ang satisfaction na hindi ako makalaban sa kanya!

Kaya ngayon ay siguradong nanunuot na sa makinis nitong balat ang nag-uumapoy na sikat ng araw. As if he knew better. Who is he to say that kind of lesson? He didn't have any plans during those days. He didn't even think of his studies or the feelings of his family. All he cares for was himself. He's impulsive and aggressive and tends to do worthless and harmful things. Kaya marami siyang nasaktan at nasagasaan. Marami siyang napabayaan.

Nahawakan niya ako at pinilit na niyakap. "Let me go!" I cried. "No..no please baby.." Pilit niyang hinawakan ang mga kamay ko pero dulot na rin siguro ng kaniyang panghihina ay hindi niya iyon magawa ng maayos. "The last thing I want in this world is your pity! Bakit? Dapat bang kawaan kaming mga biktima? The more you show us that you pity us, the more we feel small, helpless and weak! The more we feel ashamed of what happened to us!"