Romans & histoires Ano Ang Tungkulin Ng Wika

Muling wika niya sa kanila. “Kung ‘yan ang gusto mo Apo, hahayaan ka naming, pero ang mahalaga ay tapusin mo ang pag-aaral mo, dahil kailangan ka namin na ipakilala. Lalo na sa mga business partner namin.” Wika ng kanyang ama. “I-ipakilala?” Gulat at utal na wika niya. “Oo Apo, dahil ikaw ang nag-iisang apo namin at ikaw ang mamahala sa lahat ng negosyo natin balang araw.” Ngiting wika sa kanya ng kanyang lola.

Don't they know that the Filipino subject is not as easy as they used to think it is? Bakit? Kaya ba nilang ilatag ang walong bahagi ng pananalita ng hindi nagkakamali at nalilito? Alam ba nila ang kaibahan ng payak, tambalan at hugnayang pangungusap? Ang pagkakaiba ng unlapi, gitlapi, hulapi at kabilaan? And, most importantly, do they understand that without the Filipino language, exclusively taught in the Filipino subject, people in this country would never genuinely comprehend one another? It serves as the primary tie binding our nation and as a means for our unity.

mangiyak-ngiyak kong wika. “Kumalma ka nga, Lory. Ang bansang ito ay prtektado ng batas, kaya ‘wag kang mag-alala masyado. Pinaparusahan mo lang ang sarili mo.” wika ni Lira, at bigla akong nakaramdam ng ginhawa.

ngiting nagsasabing ako iyon. "Tama iyan, sir. Hindi pa naman huli ang lahat para yakapin ang sariling atin. Dahil sa pamamagitan niyan ay parang niyayakap mo na rin ang sarili mo. Ikaw at ang wika natin ay iisa. Wika natin ang magpapakilala sa iyo na ikaw ay isang Pilipino. Isa ito sa pagkakakilanlan natin bilang isang Pilipino." Nakikinig lang ako sa kanilang dalawa. Napapahanga ako ni Mang Driel. Para akong nakikinig sa Filipino teacher ko. Nang tumapak ako sa bangkang ito, ni minsan ay hindi ko naisip na mapag-uusapan ito. "Tama ho. Magsisikap pa ho ako lalo na laging gamitin ang wikang atin."

Halos masuka siya dahil sa paggalang na ginamit niya. Sa loob ng dekada na pananatili niya sa pilipinas ay natutunan na niya ang wika/lengwahe na gamit ng mga ito. Kaya naman mas naging madali para sa kaniya ang makipag communicate sa iba. "May kailangan akong asikasuhin sa opisina kaya hindi ako makakauwi," pag-imporma nito.

Kung wala sila, marahil ay naligaw ako ng landas nang maraming beses. Sa mga nakaraang buwan, madalas kong pag-isipan kung ano ang tunay na kahulugan ng pamumuno. Noong una kong hawakan ang tungkulin, inakala ko na ito ay tungkol sa pagbibigay ng utos, pagprotekta sa ating mga hangganan, at pagtiyak na may sapat na pagkain at yaman ang ating mga tao. Ngunit sa paglipas ng panahon, habang bumabalik sa aking alaala ang lahat ng pangyayari mula sa ating kasaysayan, natuklasan ko na ang tunay na tungkulin ay higit pa rito. Ito ay ang pagiging tulay sa pagitan ng nakaraan at hinaharap — ang pag-alala sa mga pagkakamali ng ating mga ninuno upang hindi na natin ito ulitin, at ang pagtuturo sa susun

seryoso nitong wika Kaagad din namang nagsalubong ang kilay ko "Natural, alam mo naman na wala akong work eh. Umaasa lang din ako sa allowance na bigay ni Lolo at may mga pangangailangan din ako, Kuya Carlos." muli nitong wika. Hindi ko naman mapigilan ang mapabuntonghininga.

Tiningnan ko naman agad iyon saka binasa. “How about, ‘Isang malaking bagay ang pagtataguyod ng mga proyekto at programang nakatuon sa pagpapaunlad, pagpapayaman, pangangalaga, at preserbasyon ng Wikang Filipino at Wikang Katutubo sa Pilipinas sapagkat sa wika matatagpuan ang identidad, gunita, oral na tradisyon, at panitikang nakasulat,’ after this one?” sambit ko sabay turo sa parte kung saan dapat niyang isulat iyong sinabi ko.

Seryoso nitong wika “I know..pero paano naman ako? don’t tell me na tatanggalan mo ako ng karapatan sa kanila para lang maipaglaban ang karapatan mo? Christopher, huwag mong kalimutan na kaya tayo nag-uusap ngayun dahil lang sa mga bata. Wala na tayong relasyon at hindi ko din igigive-up ang costudy ng mga bata mapagbigyan lang ang nais mo na maging ama sa kanila.” Seryosong wika niya. Kaagad namang napataas ang kabilang sulok ng labi nito. Makailang beses na umiling bago muling nagsalita

At mga tinuturing kong kapatid, ay ang kambal. Sa biglang inis ko, hindi ko namalayan na, ibang lenggwahe na pala ang nagamit ko. Hindi naman iyon bawal, kaso nasa kasunduan namin ni Lolo at Ama, na hindi ako magsasalita nang ibang lenggwahe, maliban na lang kong itong taong kausap ko, ay hindi makaintindi ng salita namin. Language to Language.