Inspirational Quotes Being Alone Novels & Stories

Anito pa na mas lalong ikinaasar ko. Diri- diretso kong nilagok ang alak at hindi na ito pinansin. "Are you alone? Can I join you? Hindi pa kasi dumating yung kaibigan ko eh." Anito pa at mas idinikit ang sarili sa 'kin. Kinunotan ko lang ito ng noo bago tinanggihan. "I'm good being alone Krista. Stay away from me." Mariing sambit ko bago ito tinalikuran.

“Mostly because you think you can win.” “Keep telling yourself that,” sabi ko, sabay kuha ng snack at lakad palayo. Pero bago ako makalayo, nagtagpo ulit ‘yung tingin namin. Walang halong romantic drama, walang tension, komportable lang. Comfortable silence na hindi naman awkward. That night, habang nagliligpit ako ng kalat ko sa kwarto, napaisip ako. I’ve lived alone for so long.

Hindi ko naman ginagawa iyon para sa atensyon ng ibang tao. Besides, there’s really peace in being alone. Hindi ka rin madaling ma-disappoint dahil okay ka na sa sarili mo. You don’t need anyone to please you. You’re happy and content with yourself. Kaya bakit niya sasabihin na masiyado kong iniisip ang opinyon ng iba? I only care about it if it's affecting me in a negative way at lalo na kung wala namang katotohanan! Kung hindi naman gano'n ay wala akong pakialam!

Ang parola na siyang nagsisimbolo ng isa sa nga dinadayo ng mga tao. Mag-isa lang ako bumyahe dahil hindi ko kailangan ng kasama para sabihin nilang maeenjoy mo ito kapag may kasama ka. Mali sila. Bilang ikaw na gusto mong mapag-isa ay mas mayapa at walang problema. Enjoy every moment you spend alone sa lugar na gustong-gusto mo. Alas-cinco ng hapon nang palakad lakad ako sa tabing-dagat. Kuha ng litrato sa mga magagandang tanawin roon.

bawi ni Sheina sabay tawa. Umupo pa siya sa silyang nasa harap ng aking mesa. I’m not single anymore, though. “Hindi naman basehan ng pagiging masaya ang pagkakaroon ng kasintahan. I’m happy alone.” liar. “I’m happy without a man beside me. I don’t need a man to made me strong.” namamanghang nakatingin sa akin si Sheina sabay dahan-dahang pumalakpak.

Without depending on anyone… without seeking help from anyone. Diretso ang lakad ko palabas ng bahay nila. My heart is aching, not because I got insulted, but because of the fact that I feel like no one believes in me. Isang malalim at mabigat na paghinga ang pinakawalan ko. ‘It’s okay, Symphony. You can get through this… alone.’

Siguro ay may mga tao naman dito kanina pero dahil nga wala na si haring araw ay nagsibalik na lang din sila sa venue. I found a large stone, big enough to sit on, and I settled onto it. To my surprise, I actually felt... better. Being alone felt less like isolation and more like freedom. Yes, it was cold. Yes, I was slightly damp from the sea breeze. But there was something about this solitude that made me feel lighter, like I'd been carrying something heavy and I could finally set it down. I closed my eyes.

putol ko at naglakad na palabas ng kwarto. Pinunasan ko ang mga luhang tumutulo sa mata ko. Siguro nga ay kailangan ko munang magbakasyon at mapag-isa. Mabigat na ang mga nararamdaman na dinadala ko, at ito na ang pagkakataon kong magpahinga muna. "Call me if you feel alone," si Ejay, nung nasa sakayan na kami ng barko. "Hindi mo din naman sasagutin."

Gusto ko siyang makita at makasama pero kahit ang makalapit ay pahirapan ko pang magawa. "Xan, please, I want to be alone," sabi ko. "Tsk! Alone, hindi ka namin puwedeng pabayaan dahil baka mamaya malaman na lang namin na isa ka na palang malamig na bangkay dito sa unit mo."

dagdag ko pa. Nakita ko ang marahan niyang pag-ngiti. "Tuparin mo rin ang pangarap mo para sa sarili mo. Hindi naman sa masamang maging inspirasyon mo ang ibang tao, pero gawin mo rin inspirasyon ang sarili mo para kapag nawala ang taong nagbibigay motibasyon sa'yo ay makakapagpatuloy ka,” pangaral niya sa'kin. "Basta kayo ang inspirasyon ko!" sabi ko. "Kung wala kayo ni Mama, hindi ko na lang alam!"