Inspirational Quotes For Depression の小説・ストーリー

I looked around to see my bestest friend but I couldn't see her, "My bestest friend, Sam, sorry and thank you . . ." Maybe I can't see her, but I wish she could hear me. I smiled, "Why are those the memorable moments that I want to share with all of you? We all know that life is full of problems; full of positivity and negativity, full of ups and downs. When a problem comes, you will find something unexpected so look carefully into it, even though it was a problem you will see how good the impact of it is to us. Yung tipong alam mong nakaka-down or disappointing but you can see its good side. We all have good and bad sides, if you only look in the bad sides, nothing will happen to you but if

Bilang matalik na kaibigan ni Dexter, hindi niya kayang panoorin itong magkamali nang husto at magsisi sa huli. Nasa malalim na kawalan ng pag-asa si Sapphire. Unti-unting nawawala ang epekto ng pampamanhid sa kanyang katawan, kaya humina rin ang kanyang paglalaban. Ang pagkapagod sa mundo, dulot ng depresyon at ipinagbabawal na gamot, ay unti-unting lumalamon sa kanyang isipan. Pakiramdam niya, wala nang halaga ang anumang bagay sa mundo.

Pagpatuloy nito at inangat ang isang kamay at pinunasan ang pisngi niya puno na ngayon ng luha. "Did you know, I tried to commit suicide at that time because depression consumed me na kada ipikit ko ang mga mata ko, pakiramdam ko malulunod ako," mahinang sabi niya ng tumigil ang lalaki sa pagkanta. "Oh, I realize, it's oh I realize, it's hard to take courage in a world full of people, you can lose sight of it all, the darkness inside you, can make you feel so small..."

Tipid na sabi ko sa mahinang tinig. "A depression is hard to fight, Iha. I'm just here to guide you and talk to you, but you're still the one who can help to regain yourself." Ngumiti siya ngunit hindi ko ginantihan iyon. "What if I can't? Magiging... baliw ba ako? Hindi ba ako matatahimik hanggang sa magawa kong kitilin ang buhay ko?" Lumunok ako at naging malikot ang mga mata ko.

Napakagat ako ng labi at umiwas ng tingin. "I-isang beses lang yun." Depensa ko. "Kira kapag kailangan mo ng kausap nandito lang naman ako, wag mo namang sarilinin yang bigat na nararamdam mo, kapag hindi mo na kaya wag kang mahiya na umiyak sa akin. Alam kong di pa naalis sa utak mo ang nangyari sayo at alam kong nararamdam mo pa rin ang pandidiri na ginawa sayo kaya naiintindihan kita, so please Kira labanan mo ang lahat nang yan, wag mong hayaan na umabot sa depression o nandun ka na nga?" Napailing ako at pilit na ngumiti.

Biglang naging seryoso at nagsalita gamit ang walang emosyong tinig. "I'm not depressed. Why? Cause I'm not." Muling ngisi nito. "What--" "I'll explain then." putol nito. "Depression is a psychological condition wherein a person feels everything too hard." panimula nito. Natigilan naman siya at napatitig. For a second, bigla niyang naalala ang sitwasyon nila noon sa kung saan nasa gilid lamang siya nito at tinatanaw lang ang pagsasalita nito tungkol dito.

Nakalugay pa yung buhok ko kaya hindi ko alam kung disente pa rin ba ako tingnan pagkatapos kong mapagod kakalakad. I prepare myself mentally. Mapapasabak ako nito! Bago pa kung ano-anong inspirational quotes ang isipin ko ay bumalik ako sa huwisyo nang may maalala. "Teka nga muna..." Tumigil ako sa paglalakad ngunit napagtanto kong mas matatagalan kami makarating kung titigil pa ako. Nagsimula akong maglakad ulit pero kalahati nang katawan ko ay nakaharap kay Ares.

“She’s strong, Mr. Almeradez. One of a kind. To tell you frankly, may mga taong hindi kinakaya ang anxiety na nauuwi sa depression. Hindi nila nagagawang lumaban sa buhay. Depression is not a joke.” “It can kill you if you will not let yourself free from it. In Ms. Mijares’ case, she’s a brave one. Lumalaban siya, unconsciously. Wala akong ideya kung ano ang dahilan kung bakit siya lumalaban. Pero ang dahilan na iyon, ang nagpapanatili sa kanya upang hindi siya mauwi sa depression.” “How about the medicine that she’s trying to get before she lost her consciousness?”

Lumapit ako sa kanila at kagaya ng lagi kong ginagawa kay Tyler noon ay niyakap ko ito at bumulong ng mga salitang kailangan ng mga taong nakakaranas nito. “Kaya mo 'tong lagpasan. You are stronger than this, you are stronger than depression.” Mahinang bulong ko sa kaniyang tenga habang pilit siyang niyayakap. Nang marinig niya ang bulong ko ay unti-unti siyang kumalma habang hinang hinang sinandal ang sarili sa katawan ko. “Tatawag ako ng mang gagamot.” Iyon lamang ang sinabi ng kaniyang ina bago kami iniwan.

“Hindi ko na sila pipilitin na tulungan ako. Sinanay ko na ang sarili ko na walang ibang inaasahan. Pero minsan ay gusto ko nang sumuko. Kasi nga feeling ko ay ayaw sa akin ng mundo. Minsan gusto ko na lang magpasagasa sa cargo truck para patay agad.” “Hey! Don’t think that stupid idea again. May dahilan bakit buhay ka pa hanggang ngayon. And your determination to live will inspire other people who lose hope and are tired of their lives. Ang totoo, I’m one of those people who was inspired by your story. Kasi ang hirap at bigat ng problema mo pero nagagawa mong mging masaya. Samantalang ako, problema lang sa babae, depress na ako.” Naantig siya sa mga sinabi ni Stefan. Unti-unti ay nauungkat