Invisible In Tagalog Novels & Stories

Na lalong nagpabilis ng pintig ng kaniyang puso. Ano ang ibig sabihin ng Tita niya? Na maari siyang magkagusto sa estrangherong may mala-asul ang mata? "No Tita, mark my word!" Tinitigan siya nito ng matagal bago muling ipinagpatuloy ang pag-alis. Nagpapatawa ba ito. Tawa lang niya, ngunit bakit pakiramdam niya tila mabuway ang kaniyang pagkakasabi.

Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.” Kung hindi lang siguro marunong magpigil ang binata ng inis ay pinagsalitaan na niya ito ng masama ngunit bilang isang lalaking may pinag-aralan at kapatid na babae ay hindi niya iyon gagawin.

Paliwanag ni violet Natigilan cya... bigla cyang nahiya sa inakto nya, naging childish sya doon! Parang pinakita nya lang na totoo ang sinasai ni Inigo tungkol sa kanya na nagagalit cya ng walang dahilan.

sagot naman ng lalake. Kervin? Sino 'yun? Pumikit ako at pinilit inalala. Ah! Yung boyfriend ni Miaka! Hindi ba siya marunong kumatok kung may tao sa loob?! "Well, Kevin, hindi ka ba marunong kumatok? Kung hindi mo pa narerealized may tao dito!" "Whatever. Pagamit lang ng inidoro. Wag kang mag-alala hindi naman kita sisilipan, wala namang masisilip eh," tumawa pa siya, aba bastos 'to ah!

Huminto sila sa isang Mediterranean-inspired mansion sa isang exclusive village. Bumukas ang pinto sa tabi niya. Isang naka-black tux ang nagbukas ng pinto. Bahagya itong nakayukod habang ang isang kamay ay nasa tiyan nito. "Welcome home, Madame," Bati nito sa kanya. Naguguluhang tumingin siya kay Mael. "Sa San Ignacio ako uuwi!" singhal niya dito.

sabi nito na napakamot pa sa leeg. Napalunok siya nang mariin, hindi batid kung maniniwala ba rito o hindi. Bago lang siya sa lugar at hindi kilala ang mga tao roon, kaya paano siyang magtitiwala? “S-sino ka muna? A-ano ang ginagawa mo rito?” Dinampot niya ang nahawakang floor vase na nakalagay sa isang tabi. Kapag nagkamali ito ay hindi siya mangingiming hampasin ito sa ulo.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

biglang anunsiyo ni Vincent, at natuon ang pansin namin sa kanya. “Sige! Gusto ko ‘yung never have I ever!” malakas na sigaw ni Vina habang tumatawa. Lasing na ang bruha. “Hindi pa ako nakakatry maglaro nun.” sabi ko, at napatingin ulit sila sa akin. Si Vina lang ang tumawa sa kanila. “Hindi ka na mukhang inosente para hindi malaman ang laro na ‘to.”

--- --- --- --- "Kung bakit iniwan ako ng mga taong mahal ko?" --- --- --- --- "At ngayon nalaman kong lahat kayo may alam." --- --- --- --- Hindi siya sumagot. --- --- --- --- --- "Sabihin mo sa akin." --- --- --- --- "Kasama ka ba sa plano?" --- --- --- --- Nanatili siyang nakatingin sa akin. --- --- --- --- At ilang segundo bago siya sumagot. --- --- --- --- "Oo." --- ---

“Kaya ba hindi kita nakita o napansin man lang pagpasok mo?” Tumango siya at ngumiti. “Tawag sa ginawa ko kaninang madaling araw, "invisibility in plain sight". Kapag wala kang tataguan na matatakpan ang iyong buong katawan kailangan mong ibagay ang katawan mo sa kakulay ng damit mo. Parang yung ginagawa ng mga hayop, para hindi sila madaling makita ng kanilang predator ay nagko- camouflage sila. Pwede din naman iyon gawin ng tao.” “Pero nasaan ka ba talaga kanina? Bakit hindi kita nakita dito sa kusina kahit dinig ko ang kaluskos mo? Di ba tama ako? Dito ka muna sa kusina?”