Irritating Boss Novels & Stories

Tila may napagtanto. Napairap na lamang ako sa kawalan. "Okay po, boss." "What?" Puno ng iritasyon na bulalas niya. "Sabi mo ay huwag kitang tawaging sir kaya boss na lang—" "Leave now, Tatiana, and stop talking to the employees here." Putol na naman niya sa sasabihin ko kaya napamura na ako. Anong problema niya?!

"Baka inalala niya lang ang dahilan kung bakit sila naghiwalay. 'Wag mo namang i-pag-ovethink si boss, baka wala tayong 13th month pay 'niyan! "Quiet or I will cut off your time sleeping with your partners." "Huwag boss, ayokong matigang katulad mo." "Trevor. . ." "Sorry boss. . ."

I have no other choice, pinaghirapan kong makapasok sa kompanyang ito kaya hinding-hindi ko ‘to bibitawan, mahirap nang makapasok ngayon sa trabaho na may maayos na pasahod– kaya titiisin ko ang pagpapahirap sa akin ng boss ko. “Pero shala te, baka may gusto sa ‘yo ‘yong boss natin ah,” asik niya. Kinunutan ko siya ng noo at inihampas ng unan ang kaniyang balikat, sa ngayon ay nagmomovie marathon kami dahil nag-aya ito. “Sino ba naman ako para magustuhan niya, alam mo feeling ko lang boring na siya sa buhay kaya pinapakialaman niya ang buhay ng iba.” sabay taray ko.

“I realized I might have been too harsh to you these past few days. So, I thought I’d make it up to you. Lunch is on me.” Ay, wow. Taray ng make it up to you mo, boss! Mabuti naman pala at may konsensya din ang boss niyang ito. Pero kahit gano’n, hindi niya napigilang tumaas ang kilay at umupo na rin sa harap nito habang ang daming tanong sa utak niya. “Wow,” sarcastic niyang sagot. “Eh bakit parang tayo lang ang tao dito, boss?”

Trabaho ko nakasalalay e. “Alam mo namang hindi ako umiinom!” “Ngayon aalamin ko na umiinom ka. Dali mo na!” Ano ba 'yan?! “Bakit ba kasi?” Wala na akong pakialam kung boss ko siya basta magrereklamo pa rin ako. “Paki mo?” iritable niyang sagot. “Ang ex dapat nilalasing! Drink first and fuck after.” What the heck!

"I'm sure hindi rin 'yan tatagal." "Yeah, wala namang tumagal na secretary si Sir Lucas e." "E paano ba naman, ang tapang. Laging galit, kakatakot!" Bulong-bulungan ng mga empleyado habang pasimpleng tumitingin sa'kin. Nakaramdam tuloy ako ng kaba dahil mukhang kilalang-kilala nila ang boss ko. At mukhang kinatatakutan ito rito hindi dahil s'ya ang may ari nito. Kung hindi dahil sa awra nito at awtoridad.

Pero minsan, hindi ko maiwasang sagutin ito. "Hindi ba dapat lahat at ako na ang bahalang magkansela? Sino ba ang boss sa ating dalawa?" galit na sabi nito. Heto na naman ang nakakatakot nitong boses. Ang nakakatakot nitong mga mata kapag galit. "Sorry po, sir," sabi ko na lang para hindi lumaki pa ang sagutan namin. "Sorry? Tomorrow, sorry again? And what have I gained from your sorry? Ayusin mo ang trabaho mo dahil kapag ako nagalit, hindi ako magdadalawang isip na tanggalin ka sa trabaho mo!" sigaw nito.

Lalong-lalo na ang pagsilbihan siya. May karapatan naman akong umalis. Lalo na at substitute lang naman ako doon. Pero dahil sa ilang beses niyang pamamahiya at pagpapahirap sa akin na namemersonal na? Wala ng rason para manatili ako sa kanya. Bahala siyang maghanap ng bagong secretary niya. Total magaling naman siya e. Magaling mangpahiya, magparatang, mangutya at mang-insulto. Hindi ko na siya kinakaya. Tama na. Walang rason para magtiis ako sa isang boss na katulad niya.

Nababaliw na ata itong boss ko . Natahimik lamang siya sa sinabi ng kaniyang amo. Wala siyang mahinuha na salitang maisasagot sa kaniyang amo . Ano ba dapat ang isasagot niya? at isa pa , Isa ito sa nagmamay ari ng mansiyong kaniyang tinatrabahuhan .

may disgustong sambit nito at umirap pa sa akin napayuko nalang ako dahil totoo naman ang sinabi niya na hindi ako karapatdapat sa posisyon na ito dahil hindi ako college graduate at mas lalo nang hindi ko sila kalevel. Tahimik kong nilisan ang office niya hindi ko mapigilan hindi umiyak dahil mahirap lang ako kaya hindi ko mapaglaban ang sarili ko. Isa lang akong empleyado na sinuswelduhan lang nila