Phineas And Ferb Isabella Garcia Shapiro Novels & Stories

Nasa may pinto na kami banda ng palabas na rin si Babe at balak yata kaming sundan pa nito sa labas. Kita ko naman ang pagka bigla sa mukha ni Stephanie ng makita nito si Babe. Gusto ko na lang matawa ngayon sa itsura nito na parang tanga na naka nganga dahil hindi maka paniwala. Maya lang ay lumapit na si Babe sa amin at agad na pumulupot ang kamay nito sa braso ko na mas lalo lang ikina nganga nito.

Pero kahit papaano, nabawasan ang kaba ko. Sa kabilang banda, hindi ko mapigilang isipin kung anong klaseng pag-uusap ang mangyayari sa pagitan ni Kalix at Isabella. Isang anak na naging "Reaper" at isang ina na naging bahagi ng mundong sumira sa kanila.

Sa sobrang hinanakit niya ay hindi siya makapagsalita. Bahagyang umiling si Tita Sharon, na parang naramdaman niyang hindi makatwiran ang pag-uugali ni Isabella. "Kapatid mo ba 'to? Miss Fuentabella, wag kang masyadong protective sa kanya. Sinabi niya talaga 'yon."

Tila nais manginig nang kaniyang mga kamay dahil sa nerbiyos na nararamdaman. “Good God! Bakit ko ba nararmdaman ito sa kaniya ? isang tao lang ang may ganitong epekto sa akin, iyon ay walang iba kung hindi si Evren lang, pero napaka imposible,” saad ni Isabella sa sarili. paglapit niya rito, yumakap sa kaniya ang anak at nakipagkamay siya kay Calvin. “Hi, it’s a pleasure to meet you again, Mr. Del Fierro!” wika ni Isabella kay Calvin, “you too!” sagot naman ni Calvin kay Isabella.

“Ginamit ka nila.” Biglang nag-iba ekspresyon ni Caleb. “Hindi mo alam sinasabi mo.” “Talaga ba?” Lumapit pa lalo ang ama niya. “At sabihin mo nga sa kanya, Caleb…” Nanigas ang paligid. “…kung bakit ikaw ang unang taong nakita niya matapos siyang magising sa facility.” Nanlaki mata ni Isabella. Facility? “Caleb…”

Kinuha ni Jonas si Lieutenant Amundsen kanina pagkatapos siyang pahirapan, at hanggang ngayon ay hindi pa rin ito ibinabalik dito. Dahan-dahan siyang nagmulat at tumingala. Hindi niya alam kung pakikinggan ba siya ng Diyos sa mga sandaling ito. Hindi rin niya alam kung kailan pa ang huling beses siya tumawag, nagdasal o nagsimba man lang. She was Louise Zara Quinn Isabella, isang simpleng bata lang noon. . . She bit her lip as she felt the moisture in her eyes, and for a few split seconds she still fought them. But it was no use.

Pagkaraan ng ilang minuto, huminto kami sa isang exclusive coffee shop… ‘yung klase ng lugar na puro mamahaling kotse at naka-designer ang mga tao. Pumasok kami at agad siyang sinervisyuhan ng staff na parang kilala siya. Umupo kami sa isang corner table. Nag-order siya ng kape at dessert… flat white and blueberry cheesecake. Tahimik akong nakatingin sa labas ng bintana, pilit na pinapakalma ang kaba ko. Hanggang sa siya na mismo ang bumasag ng katahimikan. “I’m Isabella,” sabi niya, sabay ngiti… pero ‘yung ngiti niya, malamig. “The mother of Caleb.”

seryosong sabi ni Gina. Hindi nakinig si Sebastian. Paulit-ulit niya akong tinatawagan at pinalulubog ng messages ang phone ko, pero wala siyang nakuhang response mula sa akin. Habang hawak niya ang phone niya, lumapit si Isabella at hinawakan ang kamay niya para pigilan siya. "Stop bothering your fake wife, Sebastian," bulong ni Isabella habang may nakakalokong ngiti.

Napairap ako sa kawalan at tumayo para lapitan si Isabella. "Tara, labas tayo." Pag-aaya ko sa kaniya para naman makahinga siya sa pagmumukha ni Sébastien. Kagaya ng inaasahan ko ay mabilis na tumayo si Isabella akmang magsasalita si Sébastien ng panlakihan ko siya ng mata at ilingan. "T-Tara, Fayra." Aniya ni Isabella at naunang lumakad palayo sa amin. Sandali niya lang pinasadahan ng tingin ang dalawa at nagyuko, ni hindi man lang ako hinintay.

--- Paanyaya ni Eva Isang text message mula kay Eva ang natanggap ni Isabella habang nagpapahinga siya sa kanilang silid. Bessy, coffee tayo? Kailangan ko ng chika time with you! ☕ Napangiti si Isabella. Sa dami ng stress na pinagdadaanan niya kasama si Sebastian, kailangan niyang makasama ang isang taong kayang magpatawa at magpagaan ng kanyang loob.