Novel & Cerita Tpn Isabella

tahimik niyang tanong sa kausap. Pinanood ko siya. Hindi ko alam kung sino ang kausap niya. Pero may kutob ako. May kutob akong si Isabella na naman iyon. Si Isabella na buntis. Si Isabella na may dala-dalang anak niya sa loob ng kanyang sinapupunan. Ang anak na matagal ko nang hinihiling sa Diyos ngunit hindi ibinigay dahil alam pala Niya na hindi karapat-dapat si Joshua. Pagkatapos niyang kausapin ang tumatawag, humarap siya sa amin, at kay Gab. Pagkatapos ay pinulupot ang kamay niya sa baywang ko na parang perpektong asawa!

pag-agaw pansin na tawag ni Isabella dito na agad na lumingon sa kaniya. "Welcome home, nay." bati nito sa kaniya. Nakasuot ng mini oxygen si Alina dahil nahihirapan iting huminga, dahil meron itong sakit sa puso at nangangailangan ito ng heart transplant. At iyon ang malaking suliranin ni Isabella, dahil mahal ang sugery na kailangan ni Alina at walang puso compatible sa kaniyang anak.

Umakyat na lang din kami agad sa kwarto ni Isabella para tingnan na rin siya at iniwan muli namin ang mga nasa sala. “We’re here, baby, we’re here,” pagaalo ni Tito kay Isabella na naabutan naming umiiyak sa kama niya. I heard she was diagnosed with depression, kung depression nga ba talaga o obsession? “It hurts, Dad! I love Uno, pero may mahal na siyang iba. Kung hinayaan niyo lang ako noon na sabihin ang nararamdaman ko, baka ako ang mahal niya at hindi si Selene. Mas pinoprotektahan niyo pa ang relasyon niyo kay Tita Cleo kaysa sa akin na anak niyo. Mas mahal niyo siya kaysa sa akin. Pareho lang kayo ni Kuya Lionel. Si Mom lang ang nakakaintindi sa akin. Hindi niyo ako naiintindihan!” Is

Nag-usap lang ang dalawa habang hinihintay si Chyna, nagtatawanan pa sila ng naabutan sila ni Chyna. “Aalis ba kayo?” tanong ni Isabella sa dalawa. “Bibili lang sana akong supplies, pa finals na kasi kami para hindi ako maubusan ng gamit,” sabi nito at lumingon sa asawa kaya tinanguan naman siya ni Hendrix. “Oh siya umalis na kayo para hindi kayo gabihin sa paggala niyo at ako ay maga-ayos na rin at may trabaho pa ako ngayon,” sabi ni isabella kaya tumango na lang ang dalawa.

Tinangka niyang itulak ang wheelchair ko pabalik sa loob ng ospital pero mabilis na humarang ang mga tauhan ni Isabella. "Bakit hindi niyo tanungin ang mga doktor sa Switzerland?" hamon ni Isabella. "Bakit hindi niyo tignan ang records ng transplant? Isang mahirap na pasyente mula sa Pilipinas ang naging donor ni Diana Vergel sa mismong gabi na namatay ang nanay mo. Napaka-coincidence naman, 'di ba?"

Pagkaraan ng ilang minuto, huminto kami sa isang exclusive coffee shop… ‘yung klase ng lugar na puro mamahaling kotse at naka-designer ang mga tao. Pumasok kami at agad siyang sinervisyuhan ng staff na parang kilala siya. Umupo kami sa isang corner table. Nag-order siya ng kape at dessert… flat white and blueberry cheesecake. Tahimik akong nakatingin sa labas ng bintana, pilit na pinapakalma ang kaba ko. Hanggang sa siya na mismo ang bumasag ng katahimikan. “I’m Isabella,” sabi niya, sabay ngiti… pero ‘yung ngiti niya, malamig. “The mother of Caleb.”

Ang mga bata ay natutulog na, ang guards ay nasa full patrol, at ang buong paligid ay tahimik maliban sa malayong tunog ng alon sa Taal Lake. Si Isabella ay naka-simple silk nightdress na black—short, low neckline na nagpapakita ng curves niya na mas sensual pa rin kahit ilang buwan pa lang mula sa panganganak. Ang bracelet na may pendant remnant ay nasa pulsuhan niya, faintly glowing blue. Si Marcus ay nakatayo pa rin, shirt sleeves rolled up, tattoos visible, eyes dark with exhaustion pero puno pa rin ng desire kapag tinitingnan siya.

Ayoko ng makarinig ng tungkol sa kanya kaya sa tuwing nagkakatawagan kami ni Isabella ay iniiwasan ko kaagad ang topic kapag nababanggit nito si Tyrone. NAPAPILIG ako ng ulo na marinig na nag-iingay sila sa baba. Maingat ang bawat paghakbang ko na lumapit sa may hagdanan at sumilip sa ibaba na ikinamilog ng mga mata ko! Kaagad akong napababa ng hagdanan na makitang dumating na sina Isabella at Typhus dito na siyang sinalubong ng mga katulong. Katulad ko ay bilog na bilog na rin ang tyan ni Isabella.

Tumayo si Isabella sa pintuan, hinubad ang kanyang sneakers, at naghanda na pumasok. "Tita Sharon, kumuha ka ng isang pares ng sapatos para sa bisita." "Okay." Sabi ni Tita Sharon, binuksan ang cabinet ng sapatos at naglabas ng isang pares ng tsinelas. Lumapit si Melissa na may ngiti sa kanyang labi, tinulak ang wheelchair, "Tita Sharon, mali ang nakuha mo. Gusto ni Isabella ang mga gamit ko. Hindi siya magsusuot ng kahit anong hindi maganda o mahal."

At bago pa man makapagtanong si Xavier, natapos ang tawag. Ang pangalan ni Isabella ay parang isang matalim na kutsilyo na bumalik upang sugatan muli ang tahimik nang sugat sa puso ni Xavier. Si Isabella Maharlika, ang babaeng minsang minahal niya ng buong puso, ang babaeng nag-iwan sa kanya sa altar, at ang babaeng nagtulak sa kanya upang maging malamig at sarado sa pagmamahal.