Isabella Phineas Y Ferb の小説・ストーリー

Walang ganang maglaro ang kambal ni Czarina. Nakaupo sa loob ng playpen si Isabella hawak-hawak ang mga magaganda niyang barbie doll pero ibinaba niya yun saka niya tiningnan ang mommyla niya.

Tumingin Si Teacher Klare kay Isabella, "Sige, kami muna bahala. Samahan mo na si Isabella" Nagpasalamat agad ako sakanya bago hinawakan ng maigi ang kamay ni at naglakad patungo sa cr ng mga babae. Binuksan ko kaagad ang cubicle at pumasok si Isabella. Isinara ko ang pinto ng cubicle at hinintay siyang matapos. "Lola Mommy, you're crying again" rinig kong sambit ng bata dahil sa liit ng boses nito.

Isabella is marking her territory and the woman will do everything in her power to have Andres back. Makakaapekto ang babae sa ginagawa niyang trabaho, pero aaminin niya– minsan ay boring na kapag walang twist. And Isabella is the perfect twist of it all. Tama nga ang una niyang plano. Baka bigyan pa s'ya ng raise kapag nagawa niya nang maayos ito. Pia felt excited!

Boses ni Enrico ang nagpabalik sa aking huwesyo. Narito silang mag-ama sa bahay namin, dinalaw si Isabella dahil namiss na raw nila. Tsssk. Halos araw-araw nga nila nakikita at nakakasama ang anak ko. Sumilip ako sa kanila sa sala. Pinalibutan nilang apat ang dalawang taon na si Isabella na naglalaro ng barbie doll.

“Bakit? Ibig bang sabihin ay mahal mo pa rin si Isabelle?” Natigilan ako. Si Isabelle ang isa sa mga babaeng nagustuhan ko sa America noon. She was a half-Pinay and half-Canadian model who also studied at Harston. Manliligaw na sana ako sa kanya noon nang makiusap si Leandro na ipaubaya ko na lang daw ito sa kanya. In the end, naging sila ni Leandro pero ipinagpalit niya rin ito sa isang artista.

Habang nasa biyahe pauwi, nagbukas ako ng iPad at sinubukang magpaka-busy, pero ang isip ko, naiwan pa rin sa Ferris Wheel. “Salamat po sa araw na ito,” sabi ni Isabela habang nakangiti. “It’s one of the most memorable and happy days of my life.” Napatingin ako sa kanya. Bigla siyang nag “po” ulit. Siguro dahil nandito si Adrian. Tumango lang ako, pero sa loob ko, may kung anong kirot. If only she knew how much that simple thank you meant to me.

Ito ay isang tahanan na nabubuhay, nagbabago, at puno ng di-inaasahang kasiyahan. Ang aming umaga ay nagsisimula sa tunog ng maliliit na paa na tumatakbo sa hagdan at ang malambing na tawag ni Isabella, na ngayon ay limang taong gulang na, "Mommy! Gising na!" Si Isabella, na may mga mata ni Enzo at ang aking pagiging mapanukso, ay ang aming "little firecracker," puno ng enerhiya at walang katapusang tanong. Siya ang gumigising sa amin tuwing umaga, na sinundan ng isang seryosong Mason, na ngayon ay labing-isang taong gulang na at pumapasok na sa middle school, at ang mahinhing si Sophie, na ngayon ay labing-tatlong taong gulang, na abala sa pagbabasa ng libro habang kumakain ng almusal.

"Miss, amiga po ng Mama mo ang Tita ni Lucas. Matalik pong magkaibigan sina Attorney." "So? I am Llarisa Lei! How can I be less important?" Hindi sumagot si Kuya Arnel at sa halip ay mahinahon niyang nginitian si Lucas na nakangiti pa ring nakatayo sa likuran ko. "Halina, Miss Lara. Baka naghihintay na po si Señor Herson sa atin." "Ihahatid ko na kayo, Kuya Arnel," biglang singit ni Lucas. "May alam po akong daanan dito."