Isang Dipang Langit นิยาย & เรื่องราว

Sabi pa nito bago tumingala ulit sa langit. “Madami bang bituin ngayon sa langit? Kung oo tumahol ka ng isang beses at kung hindi naman ay kumahol ka ng dalawang beses.” Tumingin ako sa langit, maliwanag ang buwan ngayon at puno ng mga stars kaya kumahol ako ng isang beses.

Kung hindi, magkakaroon ba siya ng lakas ng loob na magpatuloy? Sa pintuan ng mayamang club, si Isabella ay nanginginig nang husto at tumingala sa langit. "Ang daming bituin, sobrang ganda." Tumingala din si Nicklaus, tahimik ang kalangitan sa gabi, at malinaw na maaliwalas ang gabi. Nalingunan ni Nicklaus na niyayakap ni Isabella ang sarili. Napalingon dito ang babae. Tapos ay ngumiti at yumuko "Ang lamig kasi."

Tanong nito. Hindi makapagsalita si Isabel at natutok lamang siya sa nakakaakit na mga mata nito. Parang mga bituin na naglalaro ng mga kislap sa langit, ang mga kulay ay nakakakalunod, nagdudulot ng lalim na pagkaka-akit na halos hindi niya maialis ang paningin.

Habang masaya kaming kumakain at nagbo-bonfire, napatingala ako sa langit. “Wow, look at the sky, Love,” sabi ko sa kaniya kaya tumingala na rin siya. “Oh, God, ang daming stars,” sabi niya na nagulat din. Sa sobrang dilim dito sa isla, aba, nagliliwanag tuloy ang kalangitan. First time kong naranasan ito kaya tuwang-tuwa ako. Kahit na lang nakakangawit tumingala, tiniis ko kasi sobrang ganda talaga ng langit ngayong gabi.

Ngunit hindi siya nito pinansin. “Ang ganda ang langit. Nakikita mo ba ang malaking star na ‘iyon? Sirius ang tawag diyan. The brightest star. Kapag malungkot ka, tignan mo ang star na ‘yan sa langit para maalala mo ako. Para mapangiti ka. Kahit malayo ako o kahit ano ang mangyari sa buhay nating dalawa, nandito lang ako para sa’yo.”

Hinampas-hampas niya iyon pero lalo lang sumisikip at sumasakit. Tumingala na lang siya sa langit, umaasa na makita iyong mukha na sobrang miss na miss niya na. Pero ang tanging nakikita niya lang ay mga nagkikislapang bituin na ang gandang pagmasdan, dumagdag pa ang nakangiting buwan. “Babe, are you up there wwith the stars?” bulong niya. “Kasi parang oo. I mean, mas maganda. Pinakamaganda ka sa lahat…”

Chapter 11 "INIISIP ko kung bakit ganito ang langit nilayo ako sayo Hindi ko matanggap mahirap magpanggap Na ako'y hindi bigo Ngunit 'di ko rin inaasahang mangyayari 'to Kung ikaw ay alaala na lang Paano na ako..."

🌑 Biglang Dumilim ang Langit Sa mismong sandaling iyon— biglang dumilim ang langit. Isang bilog na liwanag ang tahimik na lumitaw, lumutang pataas sa gitna ng kalangitan, at lumawak hanggang maging 10 metrong radius. Mula rito, apat na tao ang lumabas. 🟡 Ang Pagdating ng Mensahero

"Ang ganda." Niyakap ko agad siya sa tuwa at saka ibinaling ang tingin sa langit. Sobrang ganda ng langit. Sana may ganito rin sana sa Pinas. Masaya naming pinanood ang tila mga linyang nagsasayawan sa langit. Iba - iba ang mga kulay iyon. Parang nagsasayawan sila sa saya. Hindi ko na din sinayang ang pagkakataon para makakuha ng picture dito. Nagpapicture na din kaming dalawa kay Tito Dan na siyang nandiruto din.

Iniwan na siya ng mga mahal niya sa buhay. "Anong kasalanan ko?" Nanlilisik ang mga matang tumingala siya sa langit. "Anong kasalanan ko? Bakit ako? Bakit?" Malapit nang kumagat ang hatinggabi kaya mangilan-ngilan na lang ang mga tao sa lansangan. Umiiwas sa direksyon ng dalaga ang ilan sa mga napapadaan doon. May iba na lumapit sa kanya dahil sa pag-aalala.