It's The Least I Can Do 소설 & 이야기

I just have to do this. To be continued...

I answered. "This is the least we can do to you, Love," he said. "Masaya ako dahil inalala niyo pa ako kahit hindi niyo naman ako priority talaga," I said. "You are my priority, don't say that." he said. "Hindi naman sa ganito," I said. "This is what I want, hayaan mo akong ibigay ang mga bagay na deserve mo naman talaga," he said.

[Oh, I'm sure, you don't need me anymore So I'll go on, try my best to just move on Now that it's over, I have to get over]

iiling-iling na saad nito saka niya muling ibinaling ang atensyon niya sa ipad na hawak niya. Gusto kong ipagtanggol ang sarili ko kaya lang hindi ko magawang ibukas ang labi ko. "Kahit anong gawin mo your privilege will help you to get through with it. That's a fact." ---

Mabilis na pinalis ko iyon. "Iniisip ko na baka puwedeng hayaan na lang natin ang lahat ng 'to. Na baka puwedeng iwan na lang natin 'to. Na baka puwedeng lumayo na lang tayo sa lahat para lang matapos na 'to. Baka puwedeng 'yon na lang ang gawin natin nang sa gano'n ay hindi ka na mahirapan. Nang sa gano'n ay makapagpahinga ka na sa pakikipaglaban sa sarili mo at sa ibang tao... But I know it's impossible!" I yelled, trying to suppress my emotion but it keeps betraying me.

Ganito palagi. Minsan nakakapagod na, ngunit kailangan kong lumaban. Kailangan kong gumaling. Even the best fall down sometimes and this is my breaking point. This is my lowest of low. It feels like it is as if I am a candle melting. But I am clinging to that thought that everybody needs me to be brave because they are counting on me. And they admire my courage, and shedding tears is not an option. Kinalma ko ang aking sarili.

Natatakot ako na baka makagawa na naman ako ng desisyon na sa huli ay hindi ko kayang panindigan. "Kung nasasaktan kita ngayon, I'm sorry Grantt. But please, let me breath first? I'll live well after I conquer this pain. Don't ask me to understand you when I don't at all. Let just be honest with what we are feeling right now."

"It's the least I can do for what my mom did—" "Tulad nga nang sinabi ko, wala kang kasalanan para bumawi sa kasalanan na hindi mo alam. Masyado lang ako naging makasarili. Pero kahit kailan hindi kita sinisi. You are my little brother and I am proud of what you become. Kahit paano pwede kong sabihin na tama pa rin ang ginawa ko…medyo," napangiwi siya sa sinabi. Pilit pa rin niya kasi i-justify ang ginawa niya. Sinamaan niya si Jonnel ng tingin ng tumawa ito.

O baka ginagamit lang nila ang bata. Napakabilis ng pangyayari kaya hindi ako dapat magpapadalos. Tama na na nakita nila ako kaninang naging mahina pero ngayon hindi na ako pwedeng magpakita na kaya lang nila ako muling apakan. I JUST CAN'T. I just want to make sure everything. Ayaw kong matrap sa mga bitag nila. Masyado na akong nadala para hayaan ang sarili kong mapahamak muli.

“Salamat sa pagtulong mo sa akin, Gray. Hindi mo naman kailangan gawin ang lahat ng ‘to pero ginagawa mo pa rin.” “That’s the least that I can do for you, Yza. I dragged you into this situation, normal lang na tulungan kita.”Ngumiti siyang muli. Naging kalmado na ang kaninang madilim na mukha niya ngunit bakas pa rin ang lungkot sa mga mata niya. “Babawi ako, Gray. Masusuklian ko rin ang lahat ng kabutihan mo.” “You don’t have to do that, masaya ako na tulungan ka.”Nakangiti niyang sambit.