It's The Least I Can Do Novels & Stories

Hindi ko alam kung makakatulong ito pero sana makatawid sa lahat habang wala ako. This is certainly the hardest thing for me, but I have to say it because that is what destiny has left for us, Goodbye! I had never thought I would be writing this to you. I cannot mention the reason to this goodbye though I know I am liable to tell you but believe me saying goodbye to you is the hardest thing in life.

Kung hindi ako makatagal sa mga pasaring niya ay siguradong hindi ako tatagal sa project na ito. Ang totoo ay bukal na sa loob ko ang pagtanggap sa proyektong ito. Hindi na ako napipilitan. Kagaya ng sabi ko kanina kay Macy, this is the least I can do for Miguel. Dito man lang ay makabawi ako sa kanya, gagawin ko ito bilang pagbawi na rin sa kasalanang nagawa ko. “Okay, I’m looking forward to getting started on this project.” saad ko.

No matter how much it hurt you. Because that's the only way out. END_

Kabanata 42: 'Start' "I will do what you say. Just tell me what words to say." I'm serious, so I said it. At kailangan kong gawin ngayon dahil kung hindi ko ito matutunan na harapin ngayon baka anak ko naman ang mahirapan. Mas gusto ko pang, ako na lang muna ngayon ang mahirapan kaysa siya. I can bare seeing my child will suffer because I can't do this...in short because of me.

Huminga siya ng malalim "Bakit ngayon? Bakit ka ngayon humihingi ng tawad kung ang lahat ay nasabi at nagawa na? Dapat mong malaman na hindi ito magbabago ng isang bagay. Ang pinsala ay nagawa na. The best we can do is be civil towards each other” bulong ko.

Walang makakaalam. Ganun kasimple dapat. Walang complication. Walang emosyon. Once na magsawa ka, just compensate her, bigyan mo ng sapat, at palayain mo. It’s the least you can do, right? Yes. Tama. Ganon na lang. Pero bakit parang may kung anong bumabara sa isip ko? Bakit sa tuwing naiisip ko siyang aalis, parang may parte sa akin na hindi tanggap?

Ipinangako kong I'll do my best kasi baka kapag nawala pa sa akin ang trabahong 'yon, ay sa kangkungan ako pulutin. Ang sabi ko sa sarili ko, I'll do my best, pero nyeta! Lagi na lang akong palpak! Lagi na lang akong minamalas kasi sa tuwing sinusubukan kong maging productive ay may kamalasang nangyayari.

Kahit anong paligo ang gagawin ko hindi na ito maiaalis sa akin. It's a scar that I have to remember for the rest of my life. A reminder of how cruel the people could be.

It's hurt yeah. "I like you but if it means making you hate me then I'll try again to stop this. If supporting you is the only thing I can do to make you happy then I'll try my best to do so, even if it means I'll be hurt. I'll do that for you." Unti-unting tumulo ang kanyang luha

“At least for now.” Ngumiti siya nang bahagya. “At least for now,” ulit niya. At habang nakatayo ako doon, sa isang lugar na walang nakakakilala sa akin unti-unti kong tinanggap na hindi ko kailangang ayusin ang lahat agad. Hindi ko kailangang maging okay agad. Pwede muna akong huminto. Pwede muna akong huminga.