It's Your Fault Mga Nobela at Kwento

Kung hindi ako nagpumilit na makauwi ay wala sanang ganito. Ngayon sana ay tahimik lang kami sa bahay at walang inaalala na kung ano. This is all my fault and no one will be blame but me. This is your damn fault, Aurora.

“Why is it always my fault when things like this occur? Despite the fact that I did nothing to cause you harm, you continue to blame me.” Nautal at hindi mahagilap ni Ysabella ang kanyang sasabihin dahil alam niyang tama ang rason ni Axel at siya lang talaga itong ewan sa tuwing nagkakaroon sila ng ganitong sandali. Hindi niya maunawaan kung bakit siya nagkakaganito at kahit anong halukay niya sa kanyang isipan kung bakit siya nagkakaganito sa harap ni Axel ay hindi niya alam. Hindi naman siya ganito noon pero ngayon simpleng pagkakadikit nila ay bigla-bigla na lang nag-re-react ang katawan niya kung saan bigla na lang mag-iinit ang kanyang mukha at tainga, makakarinig siya nang malalakas na

"Luis, kasalanan ko ang lahat ng ‘to. Kasalan o kung bakit nangyari ‘to sa kanya. K-ung, kung pumayag lang ako dati na kunin na namin siya, s-ana wala siyang sugat ngayon, hindi sana sana siya napahamak.. K-asalanan ko ang lahat Luis." "No, It's not your fault baby, you just think what is better for her, Hindi mo ginustong may mangyari sa kanya and we don't know what really happen, what if its just accident? that's why don't blame your self." kumalas ito ng yakap at sinapo ang mukha niya.

"It's all my fault, it's my freaking fault—" "Shh..." Pinatahan naman siya ni Karla nang magsimula siyang humagulhol ng iyak. "It's not your fault, Vee. We're agents and it's our duty to protect innocent lives..." "Kung hindi siguro dahil sakin baka wala nang madadamay pa—" At napaiyak na naman siya ng lubusan sa tuwing naiisip niyang kasalanan niya ang lahat. It’s all her fault, yan ang lagi nangunguna sa tuwing makikita niya ang mga naging resulta.

“Hey Fin" Bigla naman siyang natauhan at ngumiti "It's your fault! Your is pakipot kasi so that I fall to you!" Reklamo niya. Pakipot? Sandali nga lang, saan niya nga ba napulot ang word na yun? "Pakipot?" Tanong ko sa kaniya at tumango naman siya "Yeah" sagot niya "Saan mo nakuha yung words na yan?" Tanong ko. Ngumiti naman siya.

I said. "Ohh come on. Wala ka naman ka malay-malay sa ginawa ng Dad mo. So, don't say it's your fault. Wala kang kasalanan. Just to be true. You have your kindheart. I saw it, noon pa man. Hayts, kahit minsan naging masama ka pa sa pinsan ko before. I know, your heart is still genuine, pure. So, don't blame yourself. --- Kung marinig kang ganyan ni Bella. Hayts, baka malagot ka pa," sabay ngisi niya.

Mariin niyang binitawan ang bawat salita. "Raica, it's not your fault! Hinding-hindi mo naging kasalanan ang nangyari. You did not disturb our lives. Sa aming dalawa ni Tita Astrid, it was all Daddy's fault. Lahat ay pagkakamali ko." Ngunit patuloy pa rin ang pag-iyak ni Raica sa kaniyang bisig, tila hindi naririnig ang kaniyang mga paliwanag.

I calmly stated while caressing her hair. "Why does this have to happened? Was is really all my fault?" Natigilan ako sa tanong niya, bigla ay hindi ko masagot 'yon ng deretso habang noon ay ipinapamukha ko talaga sa kaniya na kasalanan niya ang lahat. ‘At least I learned how to be sensitive right?’ "You have faults, but not everything is your fault,” mahinahon kong sabi. Tila ba nagbago ang lahat ngayon kumpara sa sagot ko noon.

pagalit na usal ni Roman bago biglang natigilan. Sandali siyang napaisip. Bakit nga ba pangalan ni Bryanne ang unang lumabas sa bibig niya nang magkunwari siyang may tumatawag sa kanya. Naningkit ang mga mata niya kasabay ng pagkuyom ng mga palad. “Bullshit!" pagalit na usal niya.

paki-usap nito at pinagdaop pa ang dalawang palad. Muli ay huminga siya ng malalim at napilitang lumabas. Siya ang nauna sa paglalakad. Agad namang sumunod si Menchi. Sa gilid ng kawayang bakod siya huminto. Sandaling namayani ang katahimikan sa pagitan nila at wala siyang balak na magsalita. "Kaye, I'm so sorry sa pagkakamaling nagawa ko sa iyo, sa inyo ng mga naisama ko roon. Alam ko na hindi ganoon kadali akong patawarin--"