Find Fault 소설 & 이야기

This is my fault. Dadalhin ko ito habang buhay. Sobrang sakit tila naging manhid na ako physically andamidami ng pumapasok sa isip ko pakiramdam ko ay nasisiraan na ako ng ulo! "Kasalanan ko! Kasalanan ko!" "Calm down Miss Valdez! It wasn't your fault aksidente ang nangyari" "Hindi mo maiintindiha---"

Nagulat ang ginang sa biglaang pagpasok ng kung sino. "Fiona," banggit nito sa pangalan niya habang kita pa rin ang pagtataka sa mukha ng babae. "Hindi ka nagsabi na pupunta ka--" "AAAHHH!" sigaw ni Fiona at hinagis ang bag niya sa kung saan. "It's all your fault. This is all your fault." "Ano ba ang sinasabi mo? Ano ang problema? May nangyari ba?"

Nakarating na ako sa food court ngunit wala akong nakitang babaeng sosyalera na, maarte pa kaya umalis din ako kaagad. Natagpuan ko ang sarili kong nasa gitna na ng quadrangle habang inililibot ang paningin. Daig ko pa ang isang paslit na nawawala sa gitna ng kagubatan dahil sa babaeng spoiled na ‘yon.

Isang structural malfunction kumbaga. Pero kahit anong pilit ni Lauren na i-rationalize ang nangyari, naroon pa rin ang matinding inis sa dibdib niya. Kung hindi naman pala seryoso ang propesor, bakit kailangan pa nitong umabot sa ganoong klaseng paghahamon o paglalaro sa loob ng opisina? Inaamin naman niyang naging mapaghamon at mapaglaro rin siya, pero hanggang asaran at patalasan lang ng isip ang kaya niya. Hindi niya binalak na umabot sila sa isang halik. At hindi lang basta halik—dahil unang halik niya iyon. Ang unang halik na tila madali lang itinapon ni Anne pagkatapos.

paulit-ulit ko itong sinabi sakanila, walang tigil habang pare-pareho kaming umiiyak. "it's okay, Mommy... it—it's okay... it's our f-fault that we assume and get excited.." umiiyak na sagot ni Lienzo "H-high expectations means high d-disappointment when not met.. it's our fault.. D-don't be sorry, Mommy. You're not at f-fault.." umiiyak ding dagdag ni Leuson Kaagad akong umiling, "n-no.. it's not— it's not your fault, babies.. wala kayong kasalanan.. it's on mommy, hindi ko si—sinigurado.. I'm really sorry, babies..!"

tanong niya nang magkahiwalay sila. “Oo naman. Hindi basehan ang isang pagkakamali para sukuan ang anak na magsumikap pa rin para makuha muli ang tiwala ng magulang. Kung ako siya magiging proud ako kasi may anak akong palaban at hindi basta sumuko sa buhay pagkatapos ko itong palayasin sa aking poder. Katalina, isang kang inspirasyon. Payakap nga ulit.”

malumanay naman na sabi ni Fanzell. Umupo siya sa couch para makatapat din niya si Thirdy. "I know. I-I'm sorry. But please... go easy on Ate Zen too. Don't take something or someone that's making her truly happy..." sabi niya saka yumuko. Medyo tumahan naman siya. Maya-maya lang ay narinig naming nagsalita si Dad. "It was all my fault." he said while looking down. Napatingin kaming tatlo sakanya.

Puno ng hinanakita akong tumingin sa mga mata niya. "Nung ako ba nakiusap na pakinggan mo, nakinig ka ba sa akin Ford? Hindi ako perpektong babae pero sana, binigyan mo ako ng pagkakataon. Sana pinakinggan mo din ako nung mga panahong yun. Pero ayos lang naman sana sa akin na hindi mo ako pakinggan. Ayos lang tanggap ko at naiintindihan ko ang galit mo pero bakit kailangan mo akong insultuhin?" "I know Baby it's my fault."

CELESTIA’S POV Sabi nila, mistakes are meant to be lessons. Pero sa mundo ng mga bilyonaryo, ang isang pagkakamali ay hatol ng kamatayan. Para itong mantsa sa isang mamahaling white silk dress, kahit anong kuskos, kahit anong laba, laging may naiiwan na bakas. Isang paalala na minsan kang naging marupok. Minsan kang naging tanga.

Hindi ako nakaimik. Was it really my fault after all?