It's Your Fault Novels & Stories

pagalit na usal ni Roman bago biglang natigilan. Sandali siyang napaisip. Bakit nga ba pangalan ni Bryanne ang unang lumabas sa bibig niya nang magkunwari siyang may tumatawag sa kanya. Naningkit ang mga mata niya kasabay ng pagkuyom ng mga palad. “Bullshit!" pagalit na usal niya.

"Anong ginagawa mo rito? Pumasok ka na sa loob, makasasama sa kalusogan mo ang usok." Sa halip na sundin ang ama ay mabilis na niyakap niya ito. "Itay, alam ko po na galit kayo sa akin. Humihingi po ako ng paumanhin sa nagawa kong pagkakamali. Sorry po, Itay." Nangilid na ang luha niya.

Ito siguro ang kaniyang tinutukoy sa tanong niya noong nakaraang araw. "It's not your fault, Mel. Don't blame yourself for some things you didn't wish to happen. May mga bagay lang talaga na hindi natin nakokontrol at kusa nalang nangyayari. Because they are bound to happen kahit anong pigil natin...Tahan ka na, okay?" Pag-aalo ko pa sa kaniya.

They already have this conversation a lot of times, at ayaw na niyang ulitin pa. "What can I do? I'm like this since the day you said you didn't like me! It's all your fault! You have to take responsibility for this!" Tuluyan na itong umiyak habang sinisisi siya. Kung kanina ay pinipeke nito ang mga luha, ngayon ay totoo na itong humahagulgol.

Napatakip siya ng bibig matapos niyang mabasa iyon. Totoo kaya iyon? Kaya ba siya hinabol ni Ace noon para pigilan hindi para saktan? Tumulo ang luha niya, pero nag-reply, "So it was your girlfriend's fault?" Gusto niyang malaman kung galit ba ito sa kaniya o hindi at ang sabi nito sa mensahe, "Nope. It's my fault. I was in ill condition that I couldn't control." "What ill condition?" tanong niya kahit alam niya ang sagot.

“I-I’m sorry, pa. I’m really sorry. Kung ako na lang sana yung nawala siguro—” “No. It’s not your fault. It’s my fault. Naging pabaya ako, hindi sana mamatay ang mama mo kung nando’n ako. Hindi sana tayo maghihirap at magkakaganito. I’m so damn useless," saad nito at saka hinalamusan ang mukha gamit ang kanyang mga kamay. Umiling ako. “Hindi po ‘yan totoo.”

“Don’t put the blame on me. It’s your d amn fault whatever the f uck you say now!” Nagngalit ang mga ngipin niya. “Kaya mas pinili mo na kampihan si Faustina?! The same woman who ruined our family. Nakalimutan mo na ba na siya ang dahilan kaya hindi pinakasalan ni Aslan ang Nanay natin? Siya dapat ang sinisisi mo, hindi ako! Paano ka nagpapakaama sa anak mo kung kumakampi ka sa mali?!”

“No wonder tita is blaming me here…” “It's not your fault—” “Because it's yours!” putol kong bulweta sa kaniya saka binawi ang kamay ko. Umaangat-baba ng dibdib ko sa namumuong bugso ng damdamin. Tinaliman ko siya ng paningin. “Bakit ako ang kailangan nilang sisihin, ha? How come it's not you?? Kasi totoo naman eh! It's all on you!”

Parang sinasabi nito sa akin na ako pa ang may ganang mamili kung gayon na ako na nga ang may kasalanan. Sobrang lakas ng tibok ng puso ko ngayon. Ni hindi ko alam kung pinagsama bang saya, o kaba ‘to, eh. Though, puwede namang nagsisimula lang akong magalit. Ngunit ang totoo ay hindi ko talaga alam kung ano nga ba ang rason kung bakit sobrang lakas ng pintig ng aking puso. “It’s your fault. Kung hindi mo ako ginalit, dapat mamaya pa kita sisingilin.”

Hindi ko mapigilang mapaiyak nang mabasa ko iyon. Kasalanan ko! Kasalanan ko! She left me... It's my fault... ****