Novel & Cerita It Should Have Been Me

Hindi ko ito inaasahan. Hindi ko inasahan na, sa gitna ng lahat ng nangyayari, may taong lalaban para sa akin hindi sa pangalan ko, hindi sa apelyido, kundi sa akin mismo. “Cyanne if you’re watching this… I meant what I said before. I’m not going anywhere.” Pinilit kong huminga ng malalim. Pilitan ko man, napangiti ako. Parang bigla akong gumaan.

Kinailangan pa na mangyari ang mga nangyari upang matutunan namin at tanggapin namin ang aming mga pagkakamali. "Siguro nga ito ang karma natin. Pareho natin sila na niloko, kaya ang balik sa atin ng pagkakataon ay ganito rin kasakit. Masakit pala na makita ang mahal mo na hawak-hawak na ng iba. It should have been the both of us, but we lost that chance when we hurt them. And it was a mistake that I will regret all the days of my life."

I might've ended up in a mental institution if it weren't for them who helped me get through my hardest. 'Guess I'm still lucky after everything I've been through.' ***

Nahiga ako sa kama namin, yakap ang phone ko sa dibdib ko na parang siya mismo ang hawak ko. Gusto kong nandiyan ako. Gusto kong hawakan ang kamay niya. Gusto kong sabihin sa kanya na ayos lang maging mahina, na hindi niya kailangang akuin ang lahat. Pero wala ako roon. At ‘yon ang pinakamasakit. Ilang minuto ulit ang lumipas at may bagong message na pumasok. Love: I just don’t want you to see me like this. You deserve to remember me… stronger.

Napabuntonghininga na lang ako bago naisipang wala naman yata nang saysay kung ipipilit ko pa ang inis ko kasi nangyari naman na ang nangyari. Napasinghap na lang ako bago naisipang umalis sa kwarto niya. Hindi ko na inabala pa ang sarili kong isara ang pintuan. Bahala siya kung mamaya siya na naman ang mabosohan ko. Didn't mean it pala, ah. Bahala siya d'yan.

Because how was I supposed to know if I could handle it? Hindi pa ako nakakapunta sa wake ng kaklase. Hindi pa ako nakatayo sa harap ng pangalan ng taong kahapon lang ay nasa attendance sheet pa. Hindi pa ako nakaramdam ng ganitong klaseng guilt, iyong hindi mo alam kung saan galing pero nakadikit sa dibdib mo like a second skin. I typed: **I’m okay. Promise.** Then I deleted the promise before sending it.

"Sampung taon ang lumipas at natuto ka nang sumagot. Matapang ka na ngayon, Jossa. Why?" "I should have done this before," sagot niya pa rito. "Noon ko pa dapat natutunang ipagtanggol ang sarili ko laban sa inyo. The moment I realized that you weren't treating me like your own daughter, I should have learned to fight for myself. Hindi sana nasira ang buhay ko. Hindi sana---"

Nginitian niya lang naman ako bago hinaplos ang buhok ko na parang bata. Then and there... I couldn't help but to regret meeting him later than Zach. He could've save me from this sin I committed for the second time around.

Umindayog ako sa ibabaw nya at nagpakasasa sa nakaw na sandaling iyon. Labis ang tuwa ko na sa gitna ng kalasingan nya ay namukhaan pa rin nya ako. Sinabi kong mahal na mahal ko siya, na siya ang buhay ko, na sa kanya ako nang buong gabi na iyon. Wala akong pinagsisisihan. Kung meron man, ay kung bakit ngayon ko lang ito ginawa. Tahimik na napailing na lang si Jade. Alam ko na alam nya kung ano ang iniisip ko “I know I should have done my best to stop you.”

Pero parang gano’n na rin. Though it was my fault that I’m in this situation. It was always the “I should have” that kept me from bowing down and apologizing. It was always the “I could have” that made me blame myself each day. Kinuha ni Mom ang kamay ko at marahan na pinisil iyon. Alam kong nag-aalala siya pero hindi ko kayang salubungin ang mata niya.