It Should Have Been Me Novels & Stories

Ito na siguro ang karma ko sa mga maling desisyon ko sa buhay. Hindi ko man nais na makapanakit ng iba pero nagawa ko na. Kailangan ko ng tanggapin na mag-isa na lang ako. Patawad Jeff, patawad Cedrick kong nasaktan ko kaya at alam ko na mali ang lahat ng ginawa ko. Naiiyak na sabi ko bago ko burahin ang numero nila sa phone ko.

“Ang dami ko nang pinagdaanan. Ang gulo na ng buhay ko. Ang dami kong pagkakamali. Hindi na ako… ‘yung dati.” Napahigpit ang hawak niya sa mesa. “After everything… why me?” Lumapit nang bahagya si Kaizer, ngunit pinigilan ang sarili na hawakan siya. “Because it’s always been you,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan. “Not the perfect version. Not the past. Just you. Now. As you are.” Napailing si Ada. “Pero Kaizer… para sa’kin, ikaw... ikaw ang best friend ko. Parang kapatid. I never thought—”

Kung may award sa pag-lunok ng laway, baka Hall of Famer na ako. Sure, nag-usap kami dati—pormal pa nga—na we’d let the past stay in the past. Pero excuse me, s’ya kaya ang una’ng nag-reminisce! Ako ba? Wala! I was minding my own business, pretending my life was trauma-free and emotionally stable!

“I regret the day I met you.” Nanghina ako. Ganito pala ang mamatay habang buhay ka pa. Ito ang gusto mo , pilit kong sinasabi sa sarili ko. Gusto mong pagsisihan niya ang araw na nakilala ka niya. At para lalo pang idiin ang kutsilyo sa sugat na nilikha niya, dinagdag niya, “I should have stuck with your sister.” Tiningnan niya ako, parang hinihintay akong lumaban.

Sinama niya kaya roon ang babaeng nakita ko no’ng nag-jogging ako? Napasampal ako sa sarili kong mukha at umiling-iling. Siguro ay masaya na siya ngayon kaya dapat hindi ko na siya isipin. Isa pa, ako naman ang may gusto nito. Ako naman ang may kagagawan ng lahat. Kung hindi ko siya pinagpilitang itulak, hindi naman ’to mangyayari. Mali, kung hindi naman niya pinanigan iyong gago niyang pinsan, hindi ito mangyayari. This is not my fault.

"It was me..." Tumingala ako dahil sa sobrang emosyong nararamdaman. Para bang mahihimatay ako sa sakit na habang inaalala ang nakaraan. At ang isipin man lang na pareho kaming nagdudusa noon ay parang malaking sampal sa akin. It's not fair. Bakit ang ibang magkarelasyon ay tumatagal nang walang napagdadaanang ganito? Bakit hindi sila nakakaranas ng pagsubok gaya namin? Bakit kami pa? Bakit gano'n? "It was mine. It was my fault," he whispered. "Please don't blame yourself. I was responsible for everything you've come through."

Alam kung ako ang pinapatamaan niya sa lyrics na 'yon. "That should be me That should be me That should be me, feeling your kiss That should be me, buying you gifts." "Stop it Camille." Kalmadong pag papatigil ko sakanya pero patuloy parin siya kaya hinayaan ko nalang ito. "This is so wrong I can't go on Till you believe That should be me That should be me." napahawak ako sa d****b ko at habol hininga.

Hindi ko na kailangang punasan ito dahil ang hangin na ang tila pumapawi sa mga luha ko. That will be my last moment with him. It was fun. If only I wouldn’t end my life tonight, I would treat that moment as ordinary. Because we always go out and hang out. It would be a simple hang-out day for us but since I knew it would be my last day with him, that became a hundred times more memorable and important to me.

Pagtatanggol ko sa sarili ko. Humangos-hangos pa si Ate na tila naiiyak. “Mom, I-it’s not her fault. I-I just fell on my own. I-Isa pa, I think it’s Eloisa who is more fitted for the company than I do.” Paawa pa nitong sabi.

Kulay puti ito at nakakatakot madumihan o mapatakan ng kape na hawak ko. "I'm not telling you to fall in love, cuz. We all knew that you and Vixtrous are meant to be. . . With your parents arrangement," ngiti niya. Ngayon ay naalala ko lang ito, at kinikilabutan ako sa sarili na parang hindi ako makahinga. I should have done it long ago if there was only one way to get out of it. But I couldn't. I could not find an answer to that.