It Should Have Been Me 소설 & 이야기

Muling pumatak ang mga luha ko. "Someone set me up.." I cried helplessly. Paulit-ulit ko nalang itong sinasabi. Itinuro ko ang kwarto ko pero hindi niya na iyon nilingon dahil nasa akin ang buong atensyon niya. "I should have listened to Zyline, I should have brought it for inspection. I should have listened to you, I shouldn't have accepted gifts here after what happened before. I'm so stupid, I'm so stupid for believing that I am safe. I'm so--"

Ito ang kauna-unahang pagkakataon na iniwan sila tapos ito pa ang mangyayari. " I should've let them stay. Sana sinama ko na lang sila. Hindi sana mangyayari ito." Puno ng pagsisisi ang boses ko. Napahilamos pa ako ng aking mukha dahil sobramg frustrated na ako. We even contacted his parents pero hindi na sila sumasagot. Kaya mas nadagdagan ang nararamdaman ko. " F*ck this life! Hindi ko na lang sana sila iniwan!"

sagot ko habang hinahawakan ko ang kanyang mukha. Sa sandaling iyon... naramdaman ko ang isang malakas na sipa mula sa loob ng aking sinapupunan. Isang paalala na mayroon kaming kailangang protektahan. Isang buhay na mas mahalaga kaysa sa anumang shares o yaman. Ang 'You Were Worth It' ay hindi na lang para sa aming dalawa... ito ay para sa kinabukasan ng aming anak. "He’s kicking, Adrian. Nararamdaman mo ba?" ngiti ko sa gitna ng takot.

Mga taong minsan ay naniwala at nagtiwala sa akin, pero ngayong araw, ramdam kong hindi iyon sapat. Tahimik ang conference room nang magsimula ang meeting. Tila ba naghihintay silang lahat ng paliwanag, o baka ng pagkakamali ko. Huminga ako nang malalim at nagsalita. “Thank you for coming, everyone. Alam kong mainit pa ang issue tungkol sa akin at sa kumalat na video. Pero nandito ako ngayon para linawin ang lahat. Hindi ko itinatanggi ang nakaraan ko. Oo, naging bayarang babae ako noon. Pero hindi na ako ang taong iyon. Pinili kong magbago at buuin ang kumpanyang ito kasama ng ate ko. Vantare is not just mine, it’s ours. Hindi lang ito negosyo, kundi pruweba na kaya kong tumayo mula sa pagk

Ito lang ang naging tugon niya. "Forget it let's go!" At umalis na kami sa company, pero nasa isip ko parin ang tanong na 'when did I change, and how?" Pero bago pa man ako bumaba inisip ko na agad anong dapat kong gawin, hindi ko na kaya ayuko nang ganito. Payapa at simpling pamumuhay lamang ang nais ko.

Lumantad ang namumula nitong mga mata nang dumilat ito at sinalubong ang mga tingin n’ya. “You’re right, it’s my fault. Kung hindi ko s’ya iniwan, sana mababantayan ko siya. Sana masasabihan kita sa nangyayari sa buhay n’ya. Sana natulungan natin s’ya. Sana hindi ako naging dahilan nang pagkawala n’ya.”

Yung kaya akong pigilan kapag nawawala na naman ako sa ayos, kapag pinaghihinaan na ako at nawawalan na naman ng tiwala sa sarili. Yung kaya akong pagsabihan at itulak sa tama. Yung itatama ang mga kamalian ko at iaayos ang buhay ko. Yung lalagyan ng direksyon ang buhay ko. Yung aayusin ang easy go lucky na si Aniah. Ganun ang ideal man ko pero sabi nga nila hindi ka pwedeng pumili. Kung sino ang para sayo, kahit anong mangyari, sayo yan kahit ipagpilitan mo pa ang gusto mo. I'm torn between "if it's meant to be, it will be" and "if you want it, get it".

Bakit ang sakit? Ngumiti muli si Patricio at muling tumingin sa audience na parang hindi niya ako nakita, tila sinasakal ako sa sakit. "That should be me, making you laugh." Nanghihina ako pero pinilit kong kumanta, kahit halos ikamatay ko na ang lahat. "That should be me, this is so sad." "That should be me." That should be me." "You said you needed a little time from my mistakes, It's funny how you used that time to have me replaced."

Sumandal ako sa back rest bago siya sinagot. “Gusto ko lang eenjoy ang mga natitirang araw ko bago ako mamalagi sa Italy tulad ng gusto ni mama at papa. If you have a suggestion then I might visit it.” Ang sabi ko nga ay gagawin ko kung ano ang gusto ko at walang makakapagdikta sa kung anong buhay ang dapat kong piliin. Pero minsan ay hindi rin nasusunod ang mga plano natin sa buhay. Mas maganda pa rin ang mga plano Niya sa atin. Mas posible at mas naaayon sa realidad. I should have enjoyed more if I know that my fate will be like this. I should have married earlier if I have known that I will be trapped in one country for a reason.

Hahaha. It’s been years pero mukhang hindi pa rin nila nakakalimutan ang nagyari noon. Mukhang hindi pa rin nawawala sa mga alaala nila ang mga ginawa ko noon. It’s been years pero mukhang hindi pa rin sila nakaka-move on sa mga nangyari na noon. I mean, it’s not my fault naman, right? It’s that stupid, stubborn bitch named Lucilla Uno’s fault, not mine.