Itim Novels & Stories

sabi niya at inistart na ang kotse niya. @iamnobody

⠀⠀⣠⣤⣤⣄⣀⣾⣿⠟⠛⠻⢿⣷⠀ ⢰⣿⡿⠛⠙⠻⣿⣿⠁⠀⠀⠀⣶⢿⡇ ⢿⣿⣇⠀⠀⠀⠈⠏ BLACK _ JAYPEI ⠀⠻⣿⣷⣦⣤⣀⠀⠀⠀⠀⣾⡿⠃⠀ ⠀⠀⠀⠀⠉⠉⠻⣿⣄⣴⣿⠟⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⣿⡿⠟⠁

Mabuti naman at sumunod. ****** LMCD22

Ang mga bagay dito ay kailangang manatili, ngunit may hangganan ang bawat pighati. Ang matitirang gamit na iiwan niya ay nagkalat sa kanyang kahungkagan, hindi niya dinala ang lahat ng kanyang gamit, na para bang inaasahan ang kanyang pagbalik. Iginulong niya ang isang itim na cropped pants, at isang skimpy black shirt, at idinagdag ang mga ito sa back pack. Ang kulay itim ay ang hindi bababa sa kapansin pansin na kulay, dahil maraming mga tao nagsosoot ng kulay na ito, kahit na sa panahon ng tag init. Ang maliit na back pack na kanyang inihanda na nilagyan ng mga mahalagang gamit niya ay matibay at mas plainer.

Hindi naman masyadong pansinin pero siguradong mas mahal pa kaysa sa lahat ng mga nasuot ko dati. Medyo bumilis ang tibok ng puso ko nang huminto sa harap ng bahay ang isang makintab na itim na Lamborghini Urus. Bumaba si Damian mula sa kotse, naka-dark blue suit at shades na kumikislap sa araw ng umaga. Ngumiti siya nang makita ako, at kahit ayaw kong aminin, parang lumukso ang sikmura ko.

Ang walang emosyong mga salita ni Ito ay puno ng layuning pumatay. Agad na nabasag ang mga salamin sa paligid ng kubo. Sapat na iyon para ipakita kung gaano siya katakot. Para bang mapupuno ng mga bangkay ang lugar kung magagalit siya. Agad na lumuhod si Tenma sa lupa at napasigaw, "Mr. Ito! Hindi naman sa sinasadya kong istorbohin ka! Sinusubukan kang kalabanin ng isang taong walang alam!”

Pangalawang awitin na tinanghal ng grupo nila Seb ay ang Ligaya ng Eraserheads at doon sa part na t-shirt ko, pinagyabang niya ang kaniyang suot na may print na ASCII Code sa harap; 065 076 065 071 065 068 032 078 071 032 084 069 075 078 079 076 079 072 073 089 065 [ALAGAD NG TEKNOLOHIYA] at ang print naman nito sa likod ay, #include int main() { std::cout << "BS INFORMATION TECHNOLOGY!"; return 0; } Ayan ang course shirt namin mga BSIT. May labanan kasi ng pagandahan ng course shirt design tuwing foundation day at bilang mga I.T wala naman kaming pakialam sa patimpalak na 'yon dahil isa kaming mandirigma. Simple lang palagi ang design sa amin, Itim

Trip ng lalaki ang kausapin siya ng titig na titig at talaga namang nakakatunaw. Mas maganda ang mata ni Kerby dahil parang may lahing bombay mas malupet tumitig para kang hinihubaran pero itong si sir Justin, abuhin naman ang mga mata parang foreigner na galing Canada kapag tumitig parang laging nanunuyo parang lagi kang miss ganun ang pagkakaiba. "Sir.....Ahh kase sir.. gusto ko sanang magsorry para sa lahat ng nasabi ko ng gabing iyon!"

Especially hacking. Samshin Fujimoto is my friend. He is a Japanese mixed martial artist. Matanda siya sa akin ng ilang taon pero nagkakasundo kami. Sa lahat ata ng mga nakilala ko ay sa kanya lang ako komportable. Hindi siya mahirap pakisamahan at madali siyang mahalin. But I have no special feelings for him. He is mere like an elder brother to me. Mabait siya at matulungin kaya kahit anong hingin ko sa kanya ay ibibigay niya sa akin. Ilang taon ba naman kaming magkasama at sabay na lumaki.

FIVE YEARS AGO ITADAKIMASU, isang fine dining restaurant na nagse-serve ng mga authentic Japanese food na matatagpuan sa bahaging iyon ng Eastwood sa Quezon city. Mula sa dalang kotse ay bumaba si Tori at nagmamadaling naglakad papasok sa restaurant kung saan sila magkikita ni Sid. Nanggaling pa siya sa Cavite dahil may ribbon cutting siyang dinalohan. Tumawag kay Jessa ang mommy niya at ang sabi ay gusto raw siyang makausap ng lalaki. Hindi raw siya sumasagot sa tawag kaya ang PA na lang niya ang kinontak. Saka lang din napagtanto ni Tori na hindi pala niya nadala ang cellphone niya. Naiwan niya marahil sa bahay nila dahil sa sobrang pagmamadali na makaalis kanina.